Uitzetting van kinderen in
Nederland
Is het wel verantwoord gezien de
risico’s?
, In 2018 zouden Howick en Lili na tien jaar verblijf het land worden
uitgezet. Gelukkig konden zij uiteindelijk opgelucht ademhalen, want zij
mochten blijven. Naast Lili en Howick telt Nederland nog vierhonden
kinderen die langer dan vijf jaar in Nederland zijn, maar niet binnen het
kinderpardon vallen (Universiteit Utrecht, 2018). Dit zijn kinderen die hier
zijn geworteld en van wie bijna zeker is dat ze beschadigd raken op het
moment dat ze het land worden uitgezet.
Verschillende wetenschappelijke onderzoeken hebben aangetoond dat
deze kinderen een groot risico lopen op schade in hun fysieke, emotionele
en sociale ontwikkeling als zij alsnog het land worden uitgezet (Scherder,
van Os, & Zijlstra, 2018). Volgens Defence for Children (z.d.) komt er
nauwelijks een kind in aanmerking voor het kinderpardon, ondanks de
versoepeling daarvan. Het kinderpardon is een regeling uit 2013. Middels
die regeling krijgen kinderen (jonger dan 19 jaar) van asielzoekers die een
langere tijd dan vijf jaar in Nederland verblijven en het land moeten
verlaten toch een kans om te blijven. Echter zitten er een paar strenge
regels aan verbonden. Ten eerste moet de asielaanvraag van de kinderen
voor hun dertiende levensjaar worden ingediend. Daarnaast moet de
familie contact onderhouden met de immigratie- en naturalisatiedienst
(IND). Niemand uit het gezin mag in aanraking met de politie zijn geweest.
Tot slot moet het gezin voldoende hebben meegewerkt aan de terugkeer
naar het land van afkomst (NPO, z.d.).
Het gaat om een kwetsbare groep kinderen waarbij risicofactoren
aanwezig zijn die voor verdere beschadiging van de gezondheid kunnen
zorgen. De jarenlange dreiging van uitzetting en daadwerkelijke uitzetting
kunnen tot schade leiden bij deze kinderen. Het is van belang om te weten
wat kinderen nodig hebben om gezond te kunnen opgroeien. Belangrijk is
dat er consequentheid in de opvoeding en verzorging is. Kinderen hebben
trouwe ouders nodig die emotioneel beschikbaar zijn. Zij moeten structuur
bieden en een leidinggevende rol hebben. Naast de verzorging van de
ouders hebben kinderen behoefte aan veiligheid, levensbehoeften,
vriendschap en passend onderwijs (Scherder, van Os, & Zijlstra, 2018).
Langdurig verblijvende kinderen die met uitzetting worden bedreigd, lopen
een verhoogd risico op het ontwikkelen van sociale en emotionele
problemen. Vaak hebben zij al last van gezondheidsproblemen als zij
aankomen in het gastland. Dit zijn vaak angstklachten, depressies en
trauma gerelateerde stressklachten. Kinderen tussen de 0 en 5 jaar zijn
afhankelijk van hun ouders voor hun emotionele, sociale, intellectuele en
fysieke ontwikkeling. Door de problematiek die de ouders vaak hebben,
worden zij niet voorzien in de basisbehoeften zoals voeding, kleding en
toezicht. Hierdoor kunnen zij op een erg jonge leeftijd al emotionele
problemen ontwikkelen. Kinderen tussen de 6 en 12 jaar spenderen meer
tijd met hun klasgenoten en docenten dan met hun ouders. Dit betekent
dat de kinderen tussen twee werelden opgroeien. Een wereld waarin zij
vasthouden aan hun culturele normen en waarden, en een wereld waarin
zij met de cultuur van het gastland te maken krijgen. De school waar de
kinderen heengaan geeft ze de kans om emotioneel te helen omdat zij
Nederland
Is het wel verantwoord gezien de
risico’s?
, In 2018 zouden Howick en Lili na tien jaar verblijf het land worden
uitgezet. Gelukkig konden zij uiteindelijk opgelucht ademhalen, want zij
mochten blijven. Naast Lili en Howick telt Nederland nog vierhonden
kinderen die langer dan vijf jaar in Nederland zijn, maar niet binnen het
kinderpardon vallen (Universiteit Utrecht, 2018). Dit zijn kinderen die hier
zijn geworteld en van wie bijna zeker is dat ze beschadigd raken op het
moment dat ze het land worden uitgezet.
Verschillende wetenschappelijke onderzoeken hebben aangetoond dat
deze kinderen een groot risico lopen op schade in hun fysieke, emotionele
en sociale ontwikkeling als zij alsnog het land worden uitgezet (Scherder,
van Os, & Zijlstra, 2018). Volgens Defence for Children (z.d.) komt er
nauwelijks een kind in aanmerking voor het kinderpardon, ondanks de
versoepeling daarvan. Het kinderpardon is een regeling uit 2013. Middels
die regeling krijgen kinderen (jonger dan 19 jaar) van asielzoekers die een
langere tijd dan vijf jaar in Nederland verblijven en het land moeten
verlaten toch een kans om te blijven. Echter zitten er een paar strenge
regels aan verbonden. Ten eerste moet de asielaanvraag van de kinderen
voor hun dertiende levensjaar worden ingediend. Daarnaast moet de
familie contact onderhouden met de immigratie- en naturalisatiedienst
(IND). Niemand uit het gezin mag in aanraking met de politie zijn geweest.
Tot slot moet het gezin voldoende hebben meegewerkt aan de terugkeer
naar het land van afkomst (NPO, z.d.).
Het gaat om een kwetsbare groep kinderen waarbij risicofactoren
aanwezig zijn die voor verdere beschadiging van de gezondheid kunnen
zorgen. De jarenlange dreiging van uitzetting en daadwerkelijke uitzetting
kunnen tot schade leiden bij deze kinderen. Het is van belang om te weten
wat kinderen nodig hebben om gezond te kunnen opgroeien. Belangrijk is
dat er consequentheid in de opvoeding en verzorging is. Kinderen hebben
trouwe ouders nodig die emotioneel beschikbaar zijn. Zij moeten structuur
bieden en een leidinggevende rol hebben. Naast de verzorging van de
ouders hebben kinderen behoefte aan veiligheid, levensbehoeften,
vriendschap en passend onderwijs (Scherder, van Os, & Zijlstra, 2018).
Langdurig verblijvende kinderen die met uitzetting worden bedreigd, lopen
een verhoogd risico op het ontwikkelen van sociale en emotionele
problemen. Vaak hebben zij al last van gezondheidsproblemen als zij
aankomen in het gastland. Dit zijn vaak angstklachten, depressies en
trauma gerelateerde stressklachten. Kinderen tussen de 0 en 5 jaar zijn
afhankelijk van hun ouders voor hun emotionele, sociale, intellectuele en
fysieke ontwikkeling. Door de problematiek die de ouders vaak hebben,
worden zij niet voorzien in de basisbehoeften zoals voeding, kleding en
toezicht. Hierdoor kunnen zij op een erg jonge leeftijd al emotionele
problemen ontwikkelen. Kinderen tussen de 6 en 12 jaar spenderen meer
tijd met hun klasgenoten en docenten dan met hun ouders. Dit betekent
dat de kinderen tussen twee werelden opgroeien. Een wereld waarin zij
vasthouden aan hun culturele normen en waarden, en een wereld waarin
zij met de cultuur van het gastland te maken krijgen. De school waar de
kinderen heengaan geeft ze de kans om emotioneel te helen omdat zij
