Samenvatting arresten Inleiding Strafrecht voor niet-
juristen
Inhoudsopgave
Arrest 1: Bijlmer schietpartij
Arrest 2: Noodtoestand en Opiumwet
Arrest 3: Deweer EHRM
Arrest 4: Kruslin & Huvig EHRM
Arrest 5: Amsterdams Experiment I
Arrest 6: Slaan met pistool
Arrest 7: Porsche
Arrest 8: Verpleegster
, Bijlmer schietpartij HR 23.10.1984
Arrest op het beroep in cassatie tegen een arrest van het Hof te Amsterdam
Conclusie Advocaat-Generaal
Hof vervolgd verdachte en veroordeeld haar terzake van het schieten met een pistool (voor welke ze
geen vergunning had) op twee lieden die haar overvielen om haar van een tas met inhoud te
beroven, waardoor één van de overvallers overleed en de ander gewond raakte. De rechtbank heeft
dit gekwalificeerd als: doodslag, poging tot doodslag en verboden vuurwapenbezit. Het hof heeft
haar veroordeeld voor verboden vuurwapenbezit, maar heeft haar ontslagen van rechtsvervolging
wegens noodweerexces. De procureur-generaal is in cassatie gegaan tegen dit besluit, aangezien hij
vindt dat het hof op te lichtvaardige wijze noodweerexces heeft aangenomen, omdat er twijfel
bestond over de capaciteiten van de verdachte om met een vuurwapen om te gaan. De Advocaat-
Generaal vindt dat het hof hier wel aandacht aan heeft gegeven, aangezien het oordeelde dat zij
gezien haar ervaring met vuurwapens wel in staat was om R. (één van haar aanvallers) te raken in
minder vitale delen van zijn lichaam. De Advocaat-Generaal vindt dat hoe de verdachte aan het
vuurwapen kwam (zonder vergunning) een secundaire rol speelt. Hij vindt dat het anders was
geweest als ze nog een alternatief had (zoals in het arrest waarbij een agent zijn pistool trok, terwijl
hij ook een wapenstok had), maar dit had ze niet. De Advocaat-Generaal concludeert daarom tot
verwerping van het beroep.
Hoge Raad
1. Uitspraak hof: verdachte ontslagen van alle rechtsvervolging , te weten: 1. ‘Doodslag’ en 2. ‘Poging
tot doodslag’. Het hof heeft de verdachte ter zake van 3. ‘Overtreding van een voorschrift vastgesteld
bij of krachtens art. 3 Vuurwapenwet 1919, meermalen gepleegd’ veroordeeld tot een maand
gevangenisstraf, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een geldboete van 1000 gulden,
subsidiair 20 dagen hechtenis
2. Het cassatieberoep: de procureur-generaal noemt het steeds op zak hebben van een geladen
pistool het vooruit lopen op het rechterlijk oordeel. Hij vindt dat dit het beroep op noodweer en
noodweerexces in de weg staat. Volgens hem neemt de Garantenstellung met zich mee dat iedereen
die een (geladen) vuurwapen heeft en daarmee in geladen toestand rondloopt, een bijzondere
verantwoordelijkheid aanvaardt om van dat vuurwapen alleen evenredig en aangepast gebruik te
maken.
Gebeurtenissen:
Verdachte stond in flatgebouw (waar ze woonde) te wachten op de lift. In haar linkerhand had ze een
tas met persoonlijke bezittingen en in haar rechterjaszak had ze een geladen pistool. Deze had ze
altijd bij zich, zodat ze zich kon verdedigen wanneer ze werd aangevallen (wat al eens eerder was
gebeurd). G. en R. kwamen ineens de lifthal in met een capuchon op. G. pakte de verdachte vast en
drukte haar mond dicht, terwijl R. naar haar tas greep. De verdachte zag dat R. een mes had. Ze trok
haar pistool en loste een waarschuwingsschot. R. kwam hierdoor met opgeheven mes dichter naar
haar toe terwijl G. haar vasthield. De verdachte was bang dat ze zou worden neergestoken. Ze schoot
R. in de bovenkant van zijn borst. Verdachte was een niet ongeoefend schutter. R. en G. liepen weg
en de verdachte viel op de grond. Opeens kwam G. terug en pakte verdachtes jas vast. Zij vreesde
voor haar leven en schoot G. in zijn rechter schouder. G. pakte haar tas en rende samen met R. weg.
Overwegingen hof: Hieruit blijkt dat er sprake was van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke
aanranding van eigen goed. Het moest voor de verdachte duidelijk zijn dat het de aanvallers om haar
tas te doen was. Het was wel voor de hand liggend (gezien de agressieve bejegening) dat ze hiervoor
verdachtes lijf zouden aanranden. De gedragingen van R. en G. leverden een onmiddellijk dreigend
gevaar hierop. Er was geen ander middel voorhanden dan het pistool en het waarschuwingsschot
had geen effect. De verdachte heeft de grenzen van de noodzakelijke verdediging overschreden door
R. in zijn borst te schieten, terwijl ze een niet ongeoefend schutter was en hem dus ook in minder
vitale delen had kunnen raken. Wel was het schieten het gevolg van een hevige gemoedsbeweging
die werd veroorzaakt door de aanval. Hierdoor had ze niet de tijd en de rust om op minder vitale
juristen
Inhoudsopgave
Arrest 1: Bijlmer schietpartij
Arrest 2: Noodtoestand en Opiumwet
Arrest 3: Deweer EHRM
Arrest 4: Kruslin & Huvig EHRM
Arrest 5: Amsterdams Experiment I
Arrest 6: Slaan met pistool
Arrest 7: Porsche
Arrest 8: Verpleegster
, Bijlmer schietpartij HR 23.10.1984
Arrest op het beroep in cassatie tegen een arrest van het Hof te Amsterdam
Conclusie Advocaat-Generaal
Hof vervolgd verdachte en veroordeeld haar terzake van het schieten met een pistool (voor welke ze
geen vergunning had) op twee lieden die haar overvielen om haar van een tas met inhoud te
beroven, waardoor één van de overvallers overleed en de ander gewond raakte. De rechtbank heeft
dit gekwalificeerd als: doodslag, poging tot doodslag en verboden vuurwapenbezit. Het hof heeft
haar veroordeeld voor verboden vuurwapenbezit, maar heeft haar ontslagen van rechtsvervolging
wegens noodweerexces. De procureur-generaal is in cassatie gegaan tegen dit besluit, aangezien hij
vindt dat het hof op te lichtvaardige wijze noodweerexces heeft aangenomen, omdat er twijfel
bestond over de capaciteiten van de verdachte om met een vuurwapen om te gaan. De Advocaat-
Generaal vindt dat het hof hier wel aandacht aan heeft gegeven, aangezien het oordeelde dat zij
gezien haar ervaring met vuurwapens wel in staat was om R. (één van haar aanvallers) te raken in
minder vitale delen van zijn lichaam. De Advocaat-Generaal vindt dat hoe de verdachte aan het
vuurwapen kwam (zonder vergunning) een secundaire rol speelt. Hij vindt dat het anders was
geweest als ze nog een alternatief had (zoals in het arrest waarbij een agent zijn pistool trok, terwijl
hij ook een wapenstok had), maar dit had ze niet. De Advocaat-Generaal concludeert daarom tot
verwerping van het beroep.
Hoge Raad
1. Uitspraak hof: verdachte ontslagen van alle rechtsvervolging , te weten: 1. ‘Doodslag’ en 2. ‘Poging
tot doodslag’. Het hof heeft de verdachte ter zake van 3. ‘Overtreding van een voorschrift vastgesteld
bij of krachtens art. 3 Vuurwapenwet 1919, meermalen gepleegd’ veroordeeld tot een maand
gevangenisstraf, voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, en een geldboete van 1000 gulden,
subsidiair 20 dagen hechtenis
2. Het cassatieberoep: de procureur-generaal noemt het steeds op zak hebben van een geladen
pistool het vooruit lopen op het rechterlijk oordeel. Hij vindt dat dit het beroep op noodweer en
noodweerexces in de weg staat. Volgens hem neemt de Garantenstellung met zich mee dat iedereen
die een (geladen) vuurwapen heeft en daarmee in geladen toestand rondloopt, een bijzondere
verantwoordelijkheid aanvaardt om van dat vuurwapen alleen evenredig en aangepast gebruik te
maken.
Gebeurtenissen:
Verdachte stond in flatgebouw (waar ze woonde) te wachten op de lift. In haar linkerhand had ze een
tas met persoonlijke bezittingen en in haar rechterjaszak had ze een geladen pistool. Deze had ze
altijd bij zich, zodat ze zich kon verdedigen wanneer ze werd aangevallen (wat al eens eerder was
gebeurd). G. en R. kwamen ineens de lifthal in met een capuchon op. G. pakte de verdachte vast en
drukte haar mond dicht, terwijl R. naar haar tas greep. De verdachte zag dat R. een mes had. Ze trok
haar pistool en loste een waarschuwingsschot. R. kwam hierdoor met opgeheven mes dichter naar
haar toe terwijl G. haar vasthield. De verdachte was bang dat ze zou worden neergestoken. Ze schoot
R. in de bovenkant van zijn borst. Verdachte was een niet ongeoefend schutter. R. en G. liepen weg
en de verdachte viel op de grond. Opeens kwam G. terug en pakte verdachtes jas vast. Zij vreesde
voor haar leven en schoot G. in zijn rechter schouder. G. pakte haar tas en rende samen met R. weg.
Overwegingen hof: Hieruit blijkt dat er sprake was van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke
aanranding van eigen goed. Het moest voor de verdachte duidelijk zijn dat het de aanvallers om haar
tas te doen was. Het was wel voor de hand liggend (gezien de agressieve bejegening) dat ze hiervoor
verdachtes lijf zouden aanranden. De gedragingen van R. en G. leverden een onmiddellijk dreigend
gevaar hierop. Er was geen ander middel voorhanden dan het pistool en het waarschuwingsschot
had geen effect. De verdachte heeft de grenzen van de noodzakelijke verdediging overschreden door
R. in zijn borst te schieten, terwijl ze een niet ongeoefend schutter was en hem dus ook in minder
vitale delen had kunnen raken. Wel was het schieten het gevolg van een hevige gemoedsbeweging
die werd veroorzaakt door de aanval. Hierdoor had ze niet de tijd en de rust om op minder vitale
