Fotografie
Opkomst fotografie:
Al in 1816 maakte Joseph Nicéphore Niépce foto's door een plaat met een lichtgevoelig
materiaal in een donkere kamer bloot te stellen aan licht. Het beeld dat werd gevormd, was
een negatiefbeeld dat niet was gefixeerd, en dus door verdere belichting buiten de donkere
kamer verloren ging. De beelden die waren gemaakt met deze techniek noemde hij retinas
(netvlies).
Rond 1878 publiceerde een blad foto’s van Eadweard Muybridge.
Hij had op de renbaan paarden gefotografeerd. Wanneer ze
vroeger een bepaald moment wilden vastleggen deden ze dit door
het te schilderen. De fotografie was een echte ‘eye-opener’ voor
veel schilders en tekenaars. Ze kwamen er achter dat een rennend
paard op een bepaald moment alle vier zijn benen in de lucht
heeft terwijl zij daarvoor altijd een paard afbeelden met één been
aan de grond.
Hij fotografeerde dus niet alleen paarden maar ook andere dieren en mensen. Hij werd
bekend met boek ‘Human and Animal locomotion’. Dit boek werd als goed hulpmiddel
gezien voor schilders en tekenaars wanneer zij iets wilden maken. Vanaf dat moment gingen
schilders modellen ook in steeds vreemdere posities schilderen.
De vormen van lichtdruk en lichtinval (collotypie) werd ook door kunstenaars gebruikt om
landschappen te maken. De vage effecten werden expres gekozen door fotografen die hun
werk als kunstwerk beschouwden.
Het idee dat fotografie ook gezien kon worden als kunstvorm werd niet meteen
geaccepteerd. Je kon tenslotte maar weinig van de van de kunstenaar zien en herkennen in
een foto. De camera kon maar slechts gradaties van licht registreren, dit was dus niet zo
moeilijk. Veel fotografen kozen daardoor bewust of onbewust onderwerpen en standpunten
die hun foto meer op een schilderij lieten lijken.
Werkelijkheid van fotografie:
Fotografie werd dus gezien als directe registratie van de werkelijkheid. De camera liegt
tenslotte niet. Maar al snel werd duidelijk dat foto’s niet altijd de waarheid hoeven te
spreken.
Door een foto vanuit een bepaald standpunt te maken kon je er dus
een bepaalde mening of uiting aan geven dan wanneer je gewoon op
ooghoogte een foto zou maken. Dit kon door sommige mensen als
‘storend’ of ‘niet waar’ worden opgevat. Een foto kan ook tot
gezichtsbedrog lijden. Door een foto te maken waar maar een
voorwerp voor de helft opstaat kon het lijken alsof de foto zich in de
werkelijkheid steeds herhaalde en het misschien minder erg was dan
dat het leek.
Opkomst fotografie:
Al in 1816 maakte Joseph Nicéphore Niépce foto's door een plaat met een lichtgevoelig
materiaal in een donkere kamer bloot te stellen aan licht. Het beeld dat werd gevormd, was
een negatiefbeeld dat niet was gefixeerd, en dus door verdere belichting buiten de donkere
kamer verloren ging. De beelden die waren gemaakt met deze techniek noemde hij retinas
(netvlies).
Rond 1878 publiceerde een blad foto’s van Eadweard Muybridge.
Hij had op de renbaan paarden gefotografeerd. Wanneer ze
vroeger een bepaald moment wilden vastleggen deden ze dit door
het te schilderen. De fotografie was een echte ‘eye-opener’ voor
veel schilders en tekenaars. Ze kwamen er achter dat een rennend
paard op een bepaald moment alle vier zijn benen in de lucht
heeft terwijl zij daarvoor altijd een paard afbeelden met één been
aan de grond.
Hij fotografeerde dus niet alleen paarden maar ook andere dieren en mensen. Hij werd
bekend met boek ‘Human and Animal locomotion’. Dit boek werd als goed hulpmiddel
gezien voor schilders en tekenaars wanneer zij iets wilden maken. Vanaf dat moment gingen
schilders modellen ook in steeds vreemdere posities schilderen.
De vormen van lichtdruk en lichtinval (collotypie) werd ook door kunstenaars gebruikt om
landschappen te maken. De vage effecten werden expres gekozen door fotografen die hun
werk als kunstwerk beschouwden.
Het idee dat fotografie ook gezien kon worden als kunstvorm werd niet meteen
geaccepteerd. Je kon tenslotte maar weinig van de van de kunstenaar zien en herkennen in
een foto. De camera kon maar slechts gradaties van licht registreren, dit was dus niet zo
moeilijk. Veel fotografen kozen daardoor bewust of onbewust onderwerpen en standpunten
die hun foto meer op een schilderij lieten lijken.
Werkelijkheid van fotografie:
Fotografie werd dus gezien als directe registratie van de werkelijkheid. De camera liegt
tenslotte niet. Maar al snel werd duidelijk dat foto’s niet altijd de waarheid hoeven te
spreken.
Door een foto vanuit een bepaald standpunt te maken kon je er dus
een bepaalde mening of uiting aan geven dan wanneer je gewoon op
ooghoogte een foto zou maken. Dit kon door sommige mensen als
‘storend’ of ‘niet waar’ worden opgevat. Een foto kan ook tot
gezichtsbedrog lijden. Door een foto te maken waar maar een
voorwerp voor de helft opstaat kon het lijken alsof de foto zich in de
werkelijkheid steeds herhaalde en het misschien minder erg was dan
dat het leek.
