Cellen en Weefsels samenvatting H.7
Transcriptiefactoren (TF) binden aan de nucleotiden en aan de fosfaat-suiker keten. Het
eiwit maakt vaak waterstofbruggen met de atomen van de nucleotiden. Er zijn 6 TF:
Helix-turn-helix
Homeodomein
Leucine zippers
Helix-loop-helix
Bèta-sheet eiwitten
Zink vingers
Transcriptie is de voornaamste manier van genexpressie. RNA polymerase maakt het
transcript van het DNA. Het DNA is een groot chromatine complex. Het grootste deel hiervan
is inactief. De chromatiden komen voor in lussen waardoor het DNA makkelijker kan openen
en transcriptiefactoren kunnen binden. Genen zijn vaak individueel gereguleerd.
Transcriptiefactoren moeten ook gereguleerd worden. Manieren om TF te activeren:
TF wordt gemaakt
Er bindt een ligand aan TF
TF ondergaat een modificatie
Een 2e subunit wordt toegevoegd
Een inhibitor wordt verwijderd
Een inhibitor wordt verwijdert zodat
het TF de kern in kan en actief is
Er breekt een deel af van een
membraaneiwit en dat gaat verder als
actieve TF.
Sommige transcriptiefactoren zijn heel erg sterk. Als je bij een fruit bijv. één TF verandert,
dan kan een deel van een poot zich ontwikkelen als een oog.
Eén TF kan meerdere genen activeren
die worden gereguleerd door
verschillende transcriptionele
regulatoren (afbeelding links
verschillende transcriptie regulatoren).
, Ontwikkelingscontrole van genexpressie in ruimte en tijd: specifieke DNA-sequenties kunnen
expressie in een bepaald deel van het lichaam op een bepaald tijdstip controleren. Het Eve
gene speelt een belangrijke rol in de ontwikkeling van het embryo. Eve wordt niet overal in de
cel evenveel gemaakt, er vormen zich strepen. Het gen wordt gereguleerd door regulator
sequenties en elke sequentie bepaalt een plek waar Eve geëxpresseert wordt.
Er zijn vier verschillende transcriptie
factoren die de Eve expressie in stripe
2 reguleren. combinatoriële
controle (een gen wordt gereguleerd
door een specifieke combinatie van
TF). Er zijn twee activators (bicoid en
hunchback) en twee repressors (giant
en krüppel). En alleen op de plekken
waar de activators aanwezig zijn, en de
repressors niet, daar vormt zich de
stripe (TF bij elkaar opgetelt). Zo kan
dus de plek van de stripes bepaalt
worden.
De promotor werkt dus eigenlijk als integrator van
allemaal verschillende inputs. Er komen namelijk
signalen van repressors en van activators en die
samen vormen de kans om de transcriptie te initiëren.
Een combinatie van transcriptieregulatoren kan een gedifferentieerde cel induceren om te de-
differentiëren tot een pluripotente cel. Dit kan gedaan worden door drie TF (eiwitten): Oct4,
Sox2 en Klf4 Yamanaka factoren. Als deze in de cel worden gestopt dan wordt de cel
een iPS (induced pluripotent stamcel) cel. Deze eiwitten houden zichzelf in stand en activeren
ook andere eiwitten. De Yamanaka factoren worden normaal gesproken overgeëxpreseerd in
stamcellen, maar niet in normale cellen.
Transcriptiefactoren (TF) binden aan de nucleotiden en aan de fosfaat-suiker keten. Het
eiwit maakt vaak waterstofbruggen met de atomen van de nucleotiden. Er zijn 6 TF:
Helix-turn-helix
Homeodomein
Leucine zippers
Helix-loop-helix
Bèta-sheet eiwitten
Zink vingers
Transcriptie is de voornaamste manier van genexpressie. RNA polymerase maakt het
transcript van het DNA. Het DNA is een groot chromatine complex. Het grootste deel hiervan
is inactief. De chromatiden komen voor in lussen waardoor het DNA makkelijker kan openen
en transcriptiefactoren kunnen binden. Genen zijn vaak individueel gereguleerd.
Transcriptiefactoren moeten ook gereguleerd worden. Manieren om TF te activeren:
TF wordt gemaakt
Er bindt een ligand aan TF
TF ondergaat een modificatie
Een 2e subunit wordt toegevoegd
Een inhibitor wordt verwijderd
Een inhibitor wordt verwijdert zodat
het TF de kern in kan en actief is
Er breekt een deel af van een
membraaneiwit en dat gaat verder als
actieve TF.
Sommige transcriptiefactoren zijn heel erg sterk. Als je bij een fruit bijv. één TF verandert,
dan kan een deel van een poot zich ontwikkelen als een oog.
Eén TF kan meerdere genen activeren
die worden gereguleerd door
verschillende transcriptionele
regulatoren (afbeelding links
verschillende transcriptie regulatoren).
, Ontwikkelingscontrole van genexpressie in ruimte en tijd: specifieke DNA-sequenties kunnen
expressie in een bepaald deel van het lichaam op een bepaald tijdstip controleren. Het Eve
gene speelt een belangrijke rol in de ontwikkeling van het embryo. Eve wordt niet overal in de
cel evenveel gemaakt, er vormen zich strepen. Het gen wordt gereguleerd door regulator
sequenties en elke sequentie bepaalt een plek waar Eve geëxpresseert wordt.
Er zijn vier verschillende transcriptie
factoren die de Eve expressie in stripe
2 reguleren. combinatoriële
controle (een gen wordt gereguleerd
door een specifieke combinatie van
TF). Er zijn twee activators (bicoid en
hunchback) en twee repressors (giant
en krüppel). En alleen op de plekken
waar de activators aanwezig zijn, en de
repressors niet, daar vormt zich de
stripe (TF bij elkaar opgetelt). Zo kan
dus de plek van de stripes bepaalt
worden.
De promotor werkt dus eigenlijk als integrator van
allemaal verschillende inputs. Er komen namelijk
signalen van repressors en van activators en die
samen vormen de kans om de transcriptie te initiëren.
Een combinatie van transcriptieregulatoren kan een gedifferentieerde cel induceren om te de-
differentiëren tot een pluripotente cel. Dit kan gedaan worden door drie TF (eiwitten): Oct4,
Sox2 en Klf4 Yamanaka factoren. Als deze in de cel worden gestopt dan wordt de cel
een iPS (induced pluripotent stamcel) cel. Deze eiwitten houden zichzelf in stand en activeren
ook andere eiwitten. De Yamanaka factoren worden normaal gesproken overgeëxpreseerd in
stamcellen, maar niet in normale cellen.
