Reflectieverslag 1
Competentiecluster 1: Bekwaamheid met betrekking tot de zorg voor patiënten en hun omgeving, en
tot communicatie en instructie.
Nulmeting:
Ik kan mezelf hier categoriseren als gemiddeld, door de ruime werkervaring in het ziekenhuis alhier en
ook in mijn vorige banen heb ik goede communicatieve vaardigheden ontwikkeld. Ik vind het belangrijk
om mijn sociale vaardigheden in te zetten en patiënten op hun gemak te stellen.
In de praktijkperiode zal ik deze vaardigheden verder ontwikkelen door collega’s te observeren en ook
feedback vragen zodat ik communicatief nog sterker wordt. In reflectieopdrachten kan ik hier ook
terug op kijken.
Situatie
- Wat was de situatie?
Ik was als eerstejaars hartfunctielaborant verantwoordelijk voor het uitvoeren van een ECG bij een
patiënt die door de huisarts was verwezen. De patiënt had last van pijn op de borst, en het was mijn
taak om een nauwkeurige ECG te maken en de patiënt zo goed mogelijk te begeleiden tijdens het
proces.
- Wat gebeurde er?
Ik ontving de patiënt en begeleidde hem naar de onderzoeksruimte. Ik legde uit wat een ECG is en
hoe de procedure zou verlopen. Vervolgens zorgde ik ervoor dat de patiënt comfortabel op de
onderzoeksbank lag en begon met het aanbrengen van de elektroden. Tijdens het proces merkte ik
dat de patiënt erg nerveus was.
- Wie waren erbij betrokken?
Bij deze situatie waren de patiënt en ik direct betrokken. Indirect waren de huisarts, die de
doorverwijzing had gedaan, en mijn supervisor, die beschikbaar was voor ondersteuning, betrokken.
- Wat was de aanleiding?
De aanleiding voor de ECG was de doorverwijzing van de huisarts vanwege de pijn op de
borstklachten van de patiënt. Deze symptomen konden wijzen op een mogelijk hartprobleem, wat een
snelle en accurate ECG noodzakelijk maakte.
- Waar speelde het zich af?
Dit vond plaats in een van de ECG kamers van de hartfunctieafdeling
- Wanneer?
De gebeurtenis speelde zich af in de eerste maand van mijn periode. Het was een doordeweekse dag
in de ochtend, een moment waarop we meestal de meeste doorverwijzingen van huisartsen
binnenkrijgen.
Taak
- Wat was mijn taak?
Mijn taak was om een ECG uit te voeren bij een patiënt die was doorverwezen door de huisarts
vanwege pijn op de borst. Dit hield in dat ik de apparatuur moest voorbereiden, de elektroden correct
moest plaatsen, de ECG-opname moest maken en ervoor moest zorgen dat de patiënt comfortabel en
gerustgesteld was tijdens de procedure.
- Wat was mijn rol?
Mijn rol was die van een eerstejaars hartfunctielaborant. Dit betekende dat ik de primaire
verantwoordelijke was voor de uitvoering van het ECG-onderzoek, onder supervisie van een ervaren
collega of supervisor.
- Wat wilde ik bereiken?
Ik wilde een nauwkeurige en betrouwbare ECG-registratie maken die de huisarts kon gebruiken om de
oorzaak van de pijn op de borst van de patiënt te diagnosticeren. Daarnaast wilde ik de patiënt een
geruststellende en comfortabele ervaring bieden tijdens het onderzoek.
- Wat werd er van mij verwacht?
Er werd van mij verwacht dat ik de technische vaardigheden en kennis toepaste om het ECG correct
en efficiënt uit te voeren. Ook werd er van mij verwacht dat ik duidelijke en empathische communicatie
met de patiënt had om eventuele angst of ongemak te verminderen
- Wat verwachtte ik van mijzelf in deze situatie?
, Ik verwachtte van mijzelf dat ik professioneel en bekwaam zou handelen. Dit betekende dat ik
nauwkeurig moest werken, zowel in het voorbereiden van de apparatuur als in het uitvoeren van de
procedure, en dat ik de patiënt op een vriendelijke en geruststellende manier zou behandelen.
- Wat vond ik dat er moest gebeuren?
Ik vond dat het essentieel was om de patiënt goed te informeren over wat er ging gebeuren en
waarom, om eventuele zorgen weg te nemen. Daarnaast moest ik ervoor zorgen dat de ECG-opname
technisch correct was, zodat de huisarts de benodigde informatie had om een accurate diagnose te
stellen.
Acties
- Wat hoorde/zei/deed/voelde ik?
Ik merkte dat de patiënt erg zenuwachtig werd toen ik uitlegde dat het ECG door een cardioloog
beoordeeld zou worden en dat de uitslag in een gesloten envelop meegegeven zou worden om aan
de huisarts te overhandigen. De patiënt vroeg bezorgd of dit betekende dat er mogelijk iets ernstigs
aan de hand was.
- Hoe pakte ik het aan?
Ik probeerde de patiënt gerust te stellen door uit te leggen dat het standaardprocedure is dat een
cardioloog de ECG beoordeelt en dat het geen reden tot extra zorg hoefde te zijn. Ik legde uit dat de
huisarts op basis van de uitslag een verder behandelplan zou opstellen, wat de beste zorg voor de
patiënt garandeerde.
- Hoe werd er op mij gereageerd?
De patiënt bleef echter nerveus en leek niet helemaal gerustgesteld door mijn uitleg. Ik zag dat de
patiënt nog steeds spanning vertoonde, zoals trillende handen en een snelle ademhaling.
- Wat zei/dacht/voelde men, volgens mij?
Volgens mij dacht de patiënt dat er mogelijk iets ernstigs aan de hand was en voelde hij angst en
onzekerheid over de resultaten van het ECG en de mogelijke gevolgen.
- Wat hoorde/zei/deed/voelde ik toen?
Ik besloot om nog een stap verder te gaan in mijn benadering. Ik vertelde de patiënt dat het heel
normaal is om zenuwachtig te zijn en dat veel patiënten zich zorgen maken over de uitslag. Ik
benadrukte dat de cardioloog en huisarts er zijn om hem te helpen en dat de meeste ECG’s
routinematig worden beoordeeld zonder dat er ernstige problemen worden gevonden. Ik vroeg de
patiënt om diep adem te halen en probeerde een kalmerend gesprek aan te knopen over alledaagse
onderwerpen om hem af te leiden en te ontspannen.
Resultaat
- Wat kwam eruit?
Het uiteindelijke resultaat was dat ik het ECG succesvol heb kunnen afnemen. Ondanks de
aanvankelijke nervositeit van de patiënt, verliep de procedure technisch correct en zonder
complicaties. De ECG-opname werd beoordeeld door de cardioloog en in een gesloten envelop aan
de patiënt meegegeven voor de huisarts.
- Hoe liep het af?
Na het afnemen van het ECG en het geruststellen van de patiënt, kon de patiënt met de gesloten
envelop naar huis gaan om de resultaten aan de huisarts te overhandigen. De patiënt leek na het
gesprek iets rustiger en bedankte me voor mijn geduld en uitleg. Ik kreeg het gevoel dat de patiënt
zich meer op zijn gemak voelde bij het verlaten van de onderzoeksruimte dan bij binnenkomst.
- Hoe reageerde de andere op het resultaat?
De patiënt reageerde uiteindelijk positief op het resultaat. Hoewel hij nog steeds enige nervositeit
toonde, leek hij opgelucht dat de procedure voorbij was en waardeerde hij de tijd die ik nam om zijn
zorgen te adresseren. Mijn supervisor, die op de hoogte was van de situatie, complimenteerde mij
voor mijn geduldige en empathische aanpak. Zij benadrukte het belang van goede communicatie en
het vermogen om patiënten op hun gemak te stellen als cruciale vaardigheden in ons vakgebied.
Reflectie
- Hoe vond ik dat ik het deed?
Ik vond dat ik de situatie goed heb aangepakt, vooral gezien het feit dat ik nog maar een eerstejaars
hartfunctielaborant ben. Ik heb mijn technische taken correct uitgevoerd en heb daarnaast mijn best
gedaan om de patiënt gerust te stellen en duidelijke uitleg te geven.
Competentiecluster 1: Bekwaamheid met betrekking tot de zorg voor patiënten en hun omgeving, en
tot communicatie en instructie.
Nulmeting:
Ik kan mezelf hier categoriseren als gemiddeld, door de ruime werkervaring in het ziekenhuis alhier en
ook in mijn vorige banen heb ik goede communicatieve vaardigheden ontwikkeld. Ik vind het belangrijk
om mijn sociale vaardigheden in te zetten en patiënten op hun gemak te stellen.
In de praktijkperiode zal ik deze vaardigheden verder ontwikkelen door collega’s te observeren en ook
feedback vragen zodat ik communicatief nog sterker wordt. In reflectieopdrachten kan ik hier ook
terug op kijken.
Situatie
- Wat was de situatie?
Ik was als eerstejaars hartfunctielaborant verantwoordelijk voor het uitvoeren van een ECG bij een
patiënt die door de huisarts was verwezen. De patiënt had last van pijn op de borst, en het was mijn
taak om een nauwkeurige ECG te maken en de patiënt zo goed mogelijk te begeleiden tijdens het
proces.
- Wat gebeurde er?
Ik ontving de patiënt en begeleidde hem naar de onderzoeksruimte. Ik legde uit wat een ECG is en
hoe de procedure zou verlopen. Vervolgens zorgde ik ervoor dat de patiënt comfortabel op de
onderzoeksbank lag en begon met het aanbrengen van de elektroden. Tijdens het proces merkte ik
dat de patiënt erg nerveus was.
- Wie waren erbij betrokken?
Bij deze situatie waren de patiënt en ik direct betrokken. Indirect waren de huisarts, die de
doorverwijzing had gedaan, en mijn supervisor, die beschikbaar was voor ondersteuning, betrokken.
- Wat was de aanleiding?
De aanleiding voor de ECG was de doorverwijzing van de huisarts vanwege de pijn op de
borstklachten van de patiënt. Deze symptomen konden wijzen op een mogelijk hartprobleem, wat een
snelle en accurate ECG noodzakelijk maakte.
- Waar speelde het zich af?
Dit vond plaats in een van de ECG kamers van de hartfunctieafdeling
- Wanneer?
De gebeurtenis speelde zich af in de eerste maand van mijn periode. Het was een doordeweekse dag
in de ochtend, een moment waarop we meestal de meeste doorverwijzingen van huisartsen
binnenkrijgen.
Taak
- Wat was mijn taak?
Mijn taak was om een ECG uit te voeren bij een patiënt die was doorverwezen door de huisarts
vanwege pijn op de borst. Dit hield in dat ik de apparatuur moest voorbereiden, de elektroden correct
moest plaatsen, de ECG-opname moest maken en ervoor moest zorgen dat de patiënt comfortabel en
gerustgesteld was tijdens de procedure.
- Wat was mijn rol?
Mijn rol was die van een eerstejaars hartfunctielaborant. Dit betekende dat ik de primaire
verantwoordelijke was voor de uitvoering van het ECG-onderzoek, onder supervisie van een ervaren
collega of supervisor.
- Wat wilde ik bereiken?
Ik wilde een nauwkeurige en betrouwbare ECG-registratie maken die de huisarts kon gebruiken om de
oorzaak van de pijn op de borst van de patiënt te diagnosticeren. Daarnaast wilde ik de patiënt een
geruststellende en comfortabele ervaring bieden tijdens het onderzoek.
- Wat werd er van mij verwacht?
Er werd van mij verwacht dat ik de technische vaardigheden en kennis toepaste om het ECG correct
en efficiënt uit te voeren. Ook werd er van mij verwacht dat ik duidelijke en empathische communicatie
met de patiënt had om eventuele angst of ongemak te verminderen
- Wat verwachtte ik van mijzelf in deze situatie?
, Ik verwachtte van mijzelf dat ik professioneel en bekwaam zou handelen. Dit betekende dat ik
nauwkeurig moest werken, zowel in het voorbereiden van de apparatuur als in het uitvoeren van de
procedure, en dat ik de patiënt op een vriendelijke en geruststellende manier zou behandelen.
- Wat vond ik dat er moest gebeuren?
Ik vond dat het essentieel was om de patiënt goed te informeren over wat er ging gebeuren en
waarom, om eventuele zorgen weg te nemen. Daarnaast moest ik ervoor zorgen dat de ECG-opname
technisch correct was, zodat de huisarts de benodigde informatie had om een accurate diagnose te
stellen.
Acties
- Wat hoorde/zei/deed/voelde ik?
Ik merkte dat de patiënt erg zenuwachtig werd toen ik uitlegde dat het ECG door een cardioloog
beoordeeld zou worden en dat de uitslag in een gesloten envelop meegegeven zou worden om aan
de huisarts te overhandigen. De patiënt vroeg bezorgd of dit betekende dat er mogelijk iets ernstigs
aan de hand was.
- Hoe pakte ik het aan?
Ik probeerde de patiënt gerust te stellen door uit te leggen dat het standaardprocedure is dat een
cardioloog de ECG beoordeelt en dat het geen reden tot extra zorg hoefde te zijn. Ik legde uit dat de
huisarts op basis van de uitslag een verder behandelplan zou opstellen, wat de beste zorg voor de
patiënt garandeerde.
- Hoe werd er op mij gereageerd?
De patiënt bleef echter nerveus en leek niet helemaal gerustgesteld door mijn uitleg. Ik zag dat de
patiënt nog steeds spanning vertoonde, zoals trillende handen en een snelle ademhaling.
- Wat zei/dacht/voelde men, volgens mij?
Volgens mij dacht de patiënt dat er mogelijk iets ernstigs aan de hand was en voelde hij angst en
onzekerheid over de resultaten van het ECG en de mogelijke gevolgen.
- Wat hoorde/zei/deed/voelde ik toen?
Ik besloot om nog een stap verder te gaan in mijn benadering. Ik vertelde de patiënt dat het heel
normaal is om zenuwachtig te zijn en dat veel patiënten zich zorgen maken over de uitslag. Ik
benadrukte dat de cardioloog en huisarts er zijn om hem te helpen en dat de meeste ECG’s
routinematig worden beoordeeld zonder dat er ernstige problemen worden gevonden. Ik vroeg de
patiënt om diep adem te halen en probeerde een kalmerend gesprek aan te knopen over alledaagse
onderwerpen om hem af te leiden en te ontspannen.
Resultaat
- Wat kwam eruit?
Het uiteindelijke resultaat was dat ik het ECG succesvol heb kunnen afnemen. Ondanks de
aanvankelijke nervositeit van de patiënt, verliep de procedure technisch correct en zonder
complicaties. De ECG-opname werd beoordeeld door de cardioloog en in een gesloten envelop aan
de patiënt meegegeven voor de huisarts.
- Hoe liep het af?
Na het afnemen van het ECG en het geruststellen van de patiënt, kon de patiënt met de gesloten
envelop naar huis gaan om de resultaten aan de huisarts te overhandigen. De patiënt leek na het
gesprek iets rustiger en bedankte me voor mijn geduld en uitleg. Ik kreeg het gevoel dat de patiënt
zich meer op zijn gemak voelde bij het verlaten van de onderzoeksruimte dan bij binnenkomst.
- Hoe reageerde de andere op het resultaat?
De patiënt reageerde uiteindelijk positief op het resultaat. Hoewel hij nog steeds enige nervositeit
toonde, leek hij opgelucht dat de procedure voorbij was en waardeerde hij de tijd die ik nam om zijn
zorgen te adresseren. Mijn supervisor, die op de hoogte was van de situatie, complimenteerde mij
voor mijn geduldige en empathische aanpak. Zij benadrukte het belang van goede communicatie en
het vermogen om patiënten op hun gemak te stellen als cruciale vaardigheden in ons vakgebied.
Reflectie
- Hoe vond ik dat ik het deed?
Ik vond dat ik de situatie goed heb aangepakt, vooral gezien het feit dat ik nog maar een eerstejaars
hartfunctielaborant ben. Ik heb mijn technische taken correct uitgevoerd en heb daarnaast mijn best
gedaan om de patiënt gerust te stellen en duidelijke uitleg te geven.
