Samenvatting analytical tools
TLC
Techniek
TLC is een chromatografische methode om niet-vluchtige componenten van elkaar te scheiden. Een
stationaire fase (meestal silicagel) wordt aangebracht op een inert plaatje. De analieten en een
referentiestof worden in druppels (spots) of lijnen (bands) aangebracht op een startlijn. Vervolgens
wordt dit plaatje in een ontwikkelingskamer geplaatst waarin mobiele fase (meestal een mix van
apolaire solventen) aanwezig is. De spots zullen verticaal migreren door capillaire krachten op basis
𝑎𝑓𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑓𝑔𝑒𝑙𝑒𝑔𝑑 𝑑𝑜𝑜𝑟 𝑎𝑛𝑎𝑙𝑖𝑒𝑡
van hun polariteit, dit bepaalt hun Rf waarde (𝑎𝑓𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑓𝑔𝑒𝑙𝑒𝑔𝑑 𝑑𝑜𝑜𝑟 𝑟𝑒𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡𝑖𝑒).
Alle componenten moeten duidelijk van elkaar gescheiden worden en de Rf-waardes mogen niet 0
of 1 zijn. De keuze voor de mobiele fase hangt af van de stationaire fase en de complexiteit van het
staal. In combinatie met silica worden vaak mengsels van apolaire solventen gebruikt. De
elutiesterkte/eutropische-waarde/solventsterkte kan berekend worden door het gewogen
gemiddelde te nemen van alle solventsterktes.
Vervolgens worden de spots meestal visueel geïnspecteerd. Dit kan met
• het blote oog als de spots gekleurd zijn
• UV-licht + fluorescentie-indicator op het plaatje (aangegeven door F) als de analiet
geconjugeerde dubbele bindingen bevat die UV-licht geëmitteerd door de plaat zullen
absorberen
• besproeiing met chemische reagens wanneer de analieten geen UV-licht kunnen absorberen
en geen kleur hebben. Deze kunnen specifiek zijn voor bepaalde groepen of aspecifiek zijn.
Bv. I2
• autoradiografie voor radioactieve stoffen
• scanners die de resultaten van TLC sannen en in een 3D vlak plotten
(Rf, intensiteit en plaats van plaatje)
Problemen
• Oneven solvent front:
o Foute Rf-waarden (niet genoeg solvent in kamer, plaatje fout geplaatst, ..)
o Oplossing: kamer satureren (met behulp van een filtreerpapiertje in de kamer)
• Streaking:
o Strepen ipv aparte spots door te geconcentreerd staal of geïoniseerd staal
o Oplossing: staal verdunnen of zorgen dat het staal neutraal is
• Spots:
o apolair solvent → meestal een klein spotje → beter
o polair solvent → meestal een ring
, HPTLC
Kleinere moleculen voor stationaire fase op plaatje en er worden instrumenten
gebruikt om te spotten in bands (controle over kwantiteit en kwaliteit). Dit zorgt
voor een hogere resolutie en lagere detectielimiet. (resultaat lijkt op gel
elektroforese)
Forced flow TLC
Mobiele flow wordt geforceerd met behulp van bv. centrifugale krachten of elektrisch veld (electro-
planar chromatography). Deze analyses zijn sneller dan klassieke TLC.
2D-TLC/orthogonale TLC
Spot wordt in een hoek aangebracht en wordt in 1 richting ontwikkeld, vervolgens
wordt het plaatje 90 graden gedraaid (orthogonaal) en ontwikkeld in een andere
kamer met een ander solvent (dus ook andere selectiviteit en retentie). Er zijn
ook plaatjes die 2 verschillende stationaire fasen gebruiken.
GC
Techniek
GC is een chromatografische methode om vluchtige componenten in de gasfase van elkaar te
scheiden. Het staal wordt opgelost in een solvent en verdampt na injectie. Vervolgens wordt het
doorheen een verwarmde kolom gedragen door een inert gas (mobiele fase). De kolom bevat een
stationaire fase (packed of coated) en scheidt de componenten op basis van interacties. Deze kan
een vast adsorbent zijn (gas-solid chromatography) of een vloeistof (gas-liquid chromatography).
Elke stof verlaat de kolom en gaat doorheen een detector (meestal FID) die een piek weergeeft op
een chromatogram.
Bij GSC is er vaak betere gevoeligheid door sterke adsorptie interacties voor componenten in lage
concentraties. De kolommen zijn vaak korter en hebben grotere partikels waardoor ze minder
efficiënt zijn en bredere pieken geven.
Bij GLC is er vaak betere resolutie door partitie van het analiet tussen de vloeibare stationaire fase
en de gasfase. Het is beter voor complexe mengsels waarvan de analieten kort na elkaar elueren.
De kolommen zijn vaak langer en hebben kleinere partikels waardoor ze efficiënter zijn en
scherpere pieken geven.
TLC
Techniek
TLC is een chromatografische methode om niet-vluchtige componenten van elkaar te scheiden. Een
stationaire fase (meestal silicagel) wordt aangebracht op een inert plaatje. De analieten en een
referentiestof worden in druppels (spots) of lijnen (bands) aangebracht op een startlijn. Vervolgens
wordt dit plaatje in een ontwikkelingskamer geplaatst waarin mobiele fase (meestal een mix van
apolaire solventen) aanwezig is. De spots zullen verticaal migreren door capillaire krachten op basis
𝑎𝑓𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑓𝑔𝑒𝑙𝑒𝑔𝑑 𝑑𝑜𝑜𝑟 𝑎𝑛𝑎𝑙𝑖𝑒𝑡
van hun polariteit, dit bepaalt hun Rf waarde (𝑎𝑓𝑠𝑡𝑎𝑛𝑑 𝑎𝑓𝑔𝑒𝑙𝑒𝑔𝑑 𝑑𝑜𝑜𝑟 𝑟𝑒𝑓𝑒𝑟𝑒𝑛𝑡𝑖𝑒).
Alle componenten moeten duidelijk van elkaar gescheiden worden en de Rf-waardes mogen niet 0
of 1 zijn. De keuze voor de mobiele fase hangt af van de stationaire fase en de complexiteit van het
staal. In combinatie met silica worden vaak mengsels van apolaire solventen gebruikt. De
elutiesterkte/eutropische-waarde/solventsterkte kan berekend worden door het gewogen
gemiddelde te nemen van alle solventsterktes.
Vervolgens worden de spots meestal visueel geïnspecteerd. Dit kan met
• het blote oog als de spots gekleurd zijn
• UV-licht + fluorescentie-indicator op het plaatje (aangegeven door F) als de analiet
geconjugeerde dubbele bindingen bevat die UV-licht geëmitteerd door de plaat zullen
absorberen
• besproeiing met chemische reagens wanneer de analieten geen UV-licht kunnen absorberen
en geen kleur hebben. Deze kunnen specifiek zijn voor bepaalde groepen of aspecifiek zijn.
Bv. I2
• autoradiografie voor radioactieve stoffen
• scanners die de resultaten van TLC sannen en in een 3D vlak plotten
(Rf, intensiteit en plaats van plaatje)
Problemen
• Oneven solvent front:
o Foute Rf-waarden (niet genoeg solvent in kamer, plaatje fout geplaatst, ..)
o Oplossing: kamer satureren (met behulp van een filtreerpapiertje in de kamer)
• Streaking:
o Strepen ipv aparte spots door te geconcentreerd staal of geïoniseerd staal
o Oplossing: staal verdunnen of zorgen dat het staal neutraal is
• Spots:
o apolair solvent → meestal een klein spotje → beter
o polair solvent → meestal een ring
, HPTLC
Kleinere moleculen voor stationaire fase op plaatje en er worden instrumenten
gebruikt om te spotten in bands (controle over kwantiteit en kwaliteit). Dit zorgt
voor een hogere resolutie en lagere detectielimiet. (resultaat lijkt op gel
elektroforese)
Forced flow TLC
Mobiele flow wordt geforceerd met behulp van bv. centrifugale krachten of elektrisch veld (electro-
planar chromatography). Deze analyses zijn sneller dan klassieke TLC.
2D-TLC/orthogonale TLC
Spot wordt in een hoek aangebracht en wordt in 1 richting ontwikkeld, vervolgens
wordt het plaatje 90 graden gedraaid (orthogonaal) en ontwikkeld in een andere
kamer met een ander solvent (dus ook andere selectiviteit en retentie). Er zijn
ook plaatjes die 2 verschillende stationaire fasen gebruiken.
GC
Techniek
GC is een chromatografische methode om vluchtige componenten in de gasfase van elkaar te
scheiden. Het staal wordt opgelost in een solvent en verdampt na injectie. Vervolgens wordt het
doorheen een verwarmde kolom gedragen door een inert gas (mobiele fase). De kolom bevat een
stationaire fase (packed of coated) en scheidt de componenten op basis van interacties. Deze kan
een vast adsorbent zijn (gas-solid chromatography) of een vloeistof (gas-liquid chromatography).
Elke stof verlaat de kolom en gaat doorheen een detector (meestal FID) die een piek weergeeft op
een chromatogram.
Bij GSC is er vaak betere gevoeligheid door sterke adsorptie interacties voor componenten in lage
concentraties. De kolommen zijn vaak korter en hebben grotere partikels waardoor ze minder
efficiënt zijn en bredere pieken geven.
Bij GLC is er vaak betere resolutie door partitie van het analiet tussen de vloeibare stationaire fase
en de gasfase. Het is beter voor complexe mengsels waarvan de analieten kort na elkaar elueren.
De kolommen zijn vaak langer en hebben kleinere partikels waardoor ze efficiënter zijn en
scherpere pieken geven.
