Tentamen 2018
Vraag 1 Wanneer is er sprake van een redelijk belang in de zin van art. 7:941 lid 4 BW?
(Leerstuk Redelijk Belang/Verval plicht tot vergoeding art. 7:941 lid 4 BW)
De Hoge Raad maakt een onderscheid tussen een theoretisch belang en een praktisch belang van
de verzekeraar bij het inroepen van een meldingsvervalclausule in het Tros-arrest van 5 oktober
2007.
Van een redelijk belang is alleen sprake indien de verzekeraar door de te late schademelding
daadwerkelijk is benadeeld in zijn onderzoeksmogelijkheden (of daadwerkelijk een ander belang,
zoals een schikkingsbelang of een schadereseveringsbelang).
Alleen in een dergelijk geval is een beroep op de verval van recht-sanctie gerechtvaardigd.
Vraag 2 Verzekerde A heeft voor een bepaalde periode een all risks-dekking voor zijn auto lopen bij
zowel verzekeraar X als bij verzekeraar Y. Tijdens de dekkingsperiode loopt verzekerde A schade aan
zijn auto op die in ieder geval voor een groot deel sowieso onder de dekking van beide verzekeringen
valt. Verzekerde A dient een claim in bij verzekeraar X. Bij de schadeafhandeling stuit de schadea
fhandelaar Z van verzekeraar X in het dossier op allerlei onduidelijkheden ten aanzien van de vraag
of de gehele schade wel gedekt is. Hoewel hij normaliter in een dergelijk geval de claim gedeeltelijk
zou hebben afgewezen, besluit hij de gehele schade toch te vergoeden omdat verzekerde A een zeer
goede klant is van verzekeraar X. Verzekeraar X neemt vervolgens ex art. 7:961 lid 3 verhaal op
verzekeraar Y. Is het voor verzekeraar Y mogelijk om succesvol verweer te voeren tegen de
verhaalsactie van verzekeraar X?
(Leerstuk van meerdere verzekeringen voor dezelfde schade/verhaalsrecht art. 7:961 lid 3 BW)
Verzekeraar Y heeft een zeer goede kans om gedeeltelijk onder het verhaal uit te komen.
In het arrest van Europeesche/Zorg en Zekerheid (verplicht arrest) onderschrijft de Hoge Raad
weliswaar het standpunt dat de verhaalsvordering van de ene verzekeraar op de andere
verzekeraar ex art. 7:961 lid 3 BW een regresvordering is:
de in het kader van het regres aangesproken verzekeraar kan dus in beginsel geen
verweermiddelen jegens de regres nemende verzekeraar inbrengen die ten grondslag liggen aan
zijn contractuele verhouding met de verzekerde, maar de Hoge Raad maakt in dit arrest tevens
duidelijk dat de aangesproken verzekeraar de beslissing van de verzekeraar die aan de verzekerde
heeft uitgekeerd omtrent hoogte en modaliteiten van de uitkering niet hoeft te volgen, als die
schaderegeling toetsing aan de norm van een redelijk handelende verzekeraar niet kan doorstaan,
welke norm onder omstandigheden kan meebrengen dat de andere verzekeraar op de hoogte
wordt gehouden van het verloop van de schaderegeling of zelfs aanspraak heeft op overleg
omtrent principiële beslissingen, dan wel beslissingen met aanzienlijke financiële implicaties.
In casu heeft verzekeraar X zich niet als een redelijk handelend verzekeraar omdat deze zich
onvoldoende heeft ingespannen om de claim van verzekerde A gedeeltelijk af te wijzen terwijl daar
gezien het dossier alle reden toe was. Ook had het voor hand gelegen om eerst met verzekeraar Y
te overleggen of deze zich kon vinden in het uitkeren van de gehele schade en het achterwegen
laten van het voeren van verweer. Vanzelfsprekend is dat het verweer alleen succesvol kan zijn ten
aanzien van dat gedeelte van de claim van verzekerde A dat ter discussie stond bij de afhandeling
van de schade door schadeafhandelaar Z van verzekeraar X .
Ten aanzien van het andere gedeelte moet verzekeraar Y gewoon meedelen in de kosten en slaagt
de verhaalsactievan X.
Vraag 1 Wanneer is er sprake van een redelijk belang in de zin van art. 7:941 lid 4 BW?
(Leerstuk Redelijk Belang/Verval plicht tot vergoeding art. 7:941 lid 4 BW)
De Hoge Raad maakt een onderscheid tussen een theoretisch belang en een praktisch belang van
de verzekeraar bij het inroepen van een meldingsvervalclausule in het Tros-arrest van 5 oktober
2007.
Van een redelijk belang is alleen sprake indien de verzekeraar door de te late schademelding
daadwerkelijk is benadeeld in zijn onderzoeksmogelijkheden (of daadwerkelijk een ander belang,
zoals een schikkingsbelang of een schadereseveringsbelang).
Alleen in een dergelijk geval is een beroep op de verval van recht-sanctie gerechtvaardigd.
Vraag 2 Verzekerde A heeft voor een bepaalde periode een all risks-dekking voor zijn auto lopen bij
zowel verzekeraar X als bij verzekeraar Y. Tijdens de dekkingsperiode loopt verzekerde A schade aan
zijn auto op die in ieder geval voor een groot deel sowieso onder de dekking van beide verzekeringen
valt. Verzekerde A dient een claim in bij verzekeraar X. Bij de schadeafhandeling stuit de schadea
fhandelaar Z van verzekeraar X in het dossier op allerlei onduidelijkheden ten aanzien van de vraag
of de gehele schade wel gedekt is. Hoewel hij normaliter in een dergelijk geval de claim gedeeltelijk
zou hebben afgewezen, besluit hij de gehele schade toch te vergoeden omdat verzekerde A een zeer
goede klant is van verzekeraar X. Verzekeraar X neemt vervolgens ex art. 7:961 lid 3 verhaal op
verzekeraar Y. Is het voor verzekeraar Y mogelijk om succesvol verweer te voeren tegen de
verhaalsactie van verzekeraar X?
(Leerstuk van meerdere verzekeringen voor dezelfde schade/verhaalsrecht art. 7:961 lid 3 BW)
Verzekeraar Y heeft een zeer goede kans om gedeeltelijk onder het verhaal uit te komen.
In het arrest van Europeesche/Zorg en Zekerheid (verplicht arrest) onderschrijft de Hoge Raad
weliswaar het standpunt dat de verhaalsvordering van de ene verzekeraar op de andere
verzekeraar ex art. 7:961 lid 3 BW een regresvordering is:
de in het kader van het regres aangesproken verzekeraar kan dus in beginsel geen
verweermiddelen jegens de regres nemende verzekeraar inbrengen die ten grondslag liggen aan
zijn contractuele verhouding met de verzekerde, maar de Hoge Raad maakt in dit arrest tevens
duidelijk dat de aangesproken verzekeraar de beslissing van de verzekeraar die aan de verzekerde
heeft uitgekeerd omtrent hoogte en modaliteiten van de uitkering niet hoeft te volgen, als die
schaderegeling toetsing aan de norm van een redelijk handelende verzekeraar niet kan doorstaan,
welke norm onder omstandigheden kan meebrengen dat de andere verzekeraar op de hoogte
wordt gehouden van het verloop van de schaderegeling of zelfs aanspraak heeft op overleg
omtrent principiële beslissingen, dan wel beslissingen met aanzienlijke financiële implicaties.
In casu heeft verzekeraar X zich niet als een redelijk handelend verzekeraar omdat deze zich
onvoldoende heeft ingespannen om de claim van verzekerde A gedeeltelijk af te wijzen terwijl daar
gezien het dossier alle reden toe was. Ook had het voor hand gelegen om eerst met verzekeraar Y
te overleggen of deze zich kon vinden in het uitkeren van de gehele schade en het achterwegen
laten van het voeren van verweer. Vanzelfsprekend is dat het verweer alleen succesvol kan zijn ten
aanzien van dat gedeelte van de claim van verzekerde A dat ter discussie stond bij de afhandeling
van de schade door schadeafhandelaar Z van verzekeraar X .
Ten aanzien van het andere gedeelte moet verzekeraar Y gewoon meedelen in de kosten en slaagt
de verhaalsactievan X.
