Axana Dyckmans 1/3/2019
Reflectieverslag 1
Stap 1: Handelen/ervaring opdoen (betekenisvolle situatie)
We zitten in de keuken te eten. Meteen na het eten vertrekt N. naar boven, naar zijn kamer.
Hij heeft deze avond de taak om na de afwas alles af te drogen.
Voordien was er gezegd dat hij Fortnite mocht spelen als hij zich eerst had gedouched. Mijn
collega’s zeggen dat ik N. boven moest gaan halen, want dat hij moet afdrogen. Op dit
moment zijn er 2 begeleiders, ik en de rest van de groep in de keuken (ongeveer 4 jongens).
De andere begeleiders houden beneden de groep onder controle en begeleiden de taken.
N. is 12 jaar oud, wat ook belangrijk is om zijn gedrag voor een deel te kunnen verklaren.
Ik klop op de deur van N. zijn kamer, ga binnen en zeg tegen hem dat hij nog moet afdrogen.
Hierop begint N. plots te roepen dat hij zich ging douchen. Dit herhaalt hij dan ook een
aantal keer. Verder slaagt hij ook hard met zijn handen op de deur. Als hij even terug wat
rustiger is geworden, zeg ik hem dat ik het dan zal laten staan, zodat hij het na het douchen
nog kan doen. Hierop antwoordt N. met een boze toon dat hij het nu wel zal doen.
Reflectie: Hoe ga ik het best om met een woede-uitbarsting van een jongere?
Stap 2: Afstand nemen en terugkijken op deze situatie
2A) EIGEN VOELEN, DENKEN, WILLEN EN GEDRAG
Ik voelde me onzeker, want ik wist niet goed wat ik moest doen of hoe ik hierop moest
reageren. Ik wist ook niet goed wat ik kon zeggen om hem over te halen om alsnog zijn
afdroogtaak te doen. Verder verschoot ik er ook van dat er ineens op me geroepen werd en
ik had ook moeite met dit te plaatsen, ik begreep niet goed waarom en had moeite om in
zijn hoofd te kruipen. Zijn woede-uitbarsting en geroep op mij heeft me onzeker gemaakt. Ik
wist ook niet goed wat er gebeurde, want het kwam enorm plots en ik verwachtte dit ook
niet. Dit was ook de eerste keer dat ik dit had meegemaakt.
De behoefte die hier onder zat, was de behoefte om gehoorzaamd te worden. De gedachten
daarentegen die ik bij mijn handelen had, was onder andere het feit dat mijn collega had
gezegd dat N. zijn taak moest doen en ik hem hierop moest aansporen. Ik wou het goed
doen en niet falen, omdat het me niet lukte om N. zijn taak te laten doen. Hierdoor ervaarde
ik ook stress, want de lat lag hoog voor mezelf, want ik wou niet tegen mijn collega moeten
zeggen dat het me niet lukte om hem zijn taak te laten voltooien.
De intensiteit van het gevoel dat ik had, past deels bij de situatie. Enerzijds is het normaal
dat ik onzeker ben en stress ervaar, aangezien ik stagiaire ben en continu beoordeeld word.
Anderzijds heeft dit me niet helemaal verder geholpen, want door dit gevoel werd ik
verlamd en zorgde dit ervoor dat ik niet verder in gesprek ben gegaan met N., maar dat ik
enkel zei dat ik het zal laten staan en verwachtte dat hij het na het douchen zou doen. Ik had
1
, Axana Dyckmans 1/3/2019
in deze situatie beter anders gereageerd, waardoor ik een beter zicht kon krijgen van
waarom N. op deze manier reageerde.
Ik dacht dat ik een slechte hulpverlener was, omdat N. me niet zag als iemand om te
gehoorzamen. Ik interpreteer N. zijn reactie als het feit dat ik een stagiaire ben en daardoor
minder gezag uitstraal, waardoor hij me meer kan testen. Ik merk op dat ik de denkfout van
het gedachten lezen toepas op deze situatie. Ik weet niet wat N. dacht en of hij me
daadwerkelijk in deze situatie als stagiaire zag en me aan het uittesten was. Op dit moment
wist ik nog niet of hij dit gedrag ook bij mijn collega’s stelde, want het was de eerste keer dat
ik hem dit gedrag had weten stellen.
Mijn referentiekader heeft een rol gespeeld in mijn handelen. Bij stress ervaar ik vaker dat ik
tilt slaag en niet meer weet wat te doen. In zo’n situaties geraak ik verlamd. Dit weet ik van
mezelf en dit is dus niet de eerste keer dat het voorkomt. In soortgelijke situaties ervaar ik
dit vaker. Als iemand op een onverwachte manier reageert op mij, weet ik nooit goed hoe
hierop te reageren en moet ik eerst nadenken over een gepaste reactie. Ik merk dus ook bij
deze situatie dat mijn referentiekader een grote rol speelt. Dit kan ik verklaren door mijn
verleden. Als kind heb ik veel ruzie meegemaakt met mijn mama, waardoor ik nu liever ruzie
vermijd en me hiervan terugtrek. Ook bij N. had ik op dit moment niet de capaciteiten om
met hem in dialoog en in discussie te gaan. Hierdoor reageerde ik ook kort en zei ik hem
duidelijk wat ik van hem verwachtte, zonder discussie.
Ik heb naar deze situatie gekeken vanuit het gezichtspunt van een stagiaire. Ik wist ook niet
goed wat ik eraan vast kon hangen als hij niet zou luisteren en hoe de collega’s dit zouden
aanpakken. Mijn onzekerheid heeft dus duidelijk voor een stuk de overhand genomen.
De reactie van N. zou ik kunnen verklaren aan de hand van de hechtingsstoornis theorie,
aangezien hij zelf ook te maken heeft met een hechtingsstoornis. Deze kinderen wijzen
sociaal contact af en hebben moeite met mensen vertrouwen. Daarnaast is het moeilijk voor
hem om te geloven dat iemand het goed voor heeft met hem. N. stelt zich ook afhankelijk op
en verwacht regelmatig dat iedereen alles voor hem oplost. Ook dit zijn duidelijke
kenmerken die in deze theorie naar boven komen.
Ik wilde dat N. zijn taak deed en hierbij niet negatief overkomen bij mijn collega’s. Ik heb dit
wel bereikt, want N. heeft zijn taak eerst uitgevoerd voor hij ging douchen en Fortnite ging
spelen. De behoefte die ik in deze situatie had, was de behoefte om een goede hulpverlener
te zijn en gerespecteerd te worden door N. Verder wou ik ook dat de collega’s mij ook als
een goede hulpverlener zouden zien.
Het feit dat ik alleen met N. was, heeft mijn handelen waarschijnlijk voor een stuk beïnvloed.
Ik kon ook geen bevestiging zoeken over mijn handelen en wist ook niet of ik goed deed, of
dat het team het anders aanpakt of andere verwachtingen heeft.
Ik ben niet in interactie getreden met N. en dat had ik wel willen doen, omdat ik het
belangrijk vind om als hulpverlener een goed zicht te hebben op waarom je cliënten
reageren hoe ze reageren. De collega’s zelf hebben me geen feedback gegeven op mijn
handelen. Verder heb ik N. ook gestoord in zijn gedachtegang dat hij eerst ging douchen.
Ook hier had ik misschien beter het rustiger aangepakt en bijvoorbeeld gezegd tegen N. dat
hij zijn taak niet mag vergeten te doen voor hij begon te gamen, in plaats van te verwachten
2
Reflectieverslag 1
Stap 1: Handelen/ervaring opdoen (betekenisvolle situatie)
We zitten in de keuken te eten. Meteen na het eten vertrekt N. naar boven, naar zijn kamer.
Hij heeft deze avond de taak om na de afwas alles af te drogen.
Voordien was er gezegd dat hij Fortnite mocht spelen als hij zich eerst had gedouched. Mijn
collega’s zeggen dat ik N. boven moest gaan halen, want dat hij moet afdrogen. Op dit
moment zijn er 2 begeleiders, ik en de rest van de groep in de keuken (ongeveer 4 jongens).
De andere begeleiders houden beneden de groep onder controle en begeleiden de taken.
N. is 12 jaar oud, wat ook belangrijk is om zijn gedrag voor een deel te kunnen verklaren.
Ik klop op de deur van N. zijn kamer, ga binnen en zeg tegen hem dat hij nog moet afdrogen.
Hierop begint N. plots te roepen dat hij zich ging douchen. Dit herhaalt hij dan ook een
aantal keer. Verder slaagt hij ook hard met zijn handen op de deur. Als hij even terug wat
rustiger is geworden, zeg ik hem dat ik het dan zal laten staan, zodat hij het na het douchen
nog kan doen. Hierop antwoordt N. met een boze toon dat hij het nu wel zal doen.
Reflectie: Hoe ga ik het best om met een woede-uitbarsting van een jongere?
Stap 2: Afstand nemen en terugkijken op deze situatie
2A) EIGEN VOELEN, DENKEN, WILLEN EN GEDRAG
Ik voelde me onzeker, want ik wist niet goed wat ik moest doen of hoe ik hierop moest
reageren. Ik wist ook niet goed wat ik kon zeggen om hem over te halen om alsnog zijn
afdroogtaak te doen. Verder verschoot ik er ook van dat er ineens op me geroepen werd en
ik had ook moeite met dit te plaatsen, ik begreep niet goed waarom en had moeite om in
zijn hoofd te kruipen. Zijn woede-uitbarsting en geroep op mij heeft me onzeker gemaakt. Ik
wist ook niet goed wat er gebeurde, want het kwam enorm plots en ik verwachtte dit ook
niet. Dit was ook de eerste keer dat ik dit had meegemaakt.
De behoefte die hier onder zat, was de behoefte om gehoorzaamd te worden. De gedachten
daarentegen die ik bij mijn handelen had, was onder andere het feit dat mijn collega had
gezegd dat N. zijn taak moest doen en ik hem hierop moest aansporen. Ik wou het goed
doen en niet falen, omdat het me niet lukte om N. zijn taak te laten doen. Hierdoor ervaarde
ik ook stress, want de lat lag hoog voor mezelf, want ik wou niet tegen mijn collega moeten
zeggen dat het me niet lukte om hem zijn taak te laten voltooien.
De intensiteit van het gevoel dat ik had, past deels bij de situatie. Enerzijds is het normaal
dat ik onzeker ben en stress ervaar, aangezien ik stagiaire ben en continu beoordeeld word.
Anderzijds heeft dit me niet helemaal verder geholpen, want door dit gevoel werd ik
verlamd en zorgde dit ervoor dat ik niet verder in gesprek ben gegaan met N., maar dat ik
enkel zei dat ik het zal laten staan en verwachtte dat hij het na het douchen zou doen. Ik had
1
, Axana Dyckmans 1/3/2019
in deze situatie beter anders gereageerd, waardoor ik een beter zicht kon krijgen van
waarom N. op deze manier reageerde.
Ik dacht dat ik een slechte hulpverlener was, omdat N. me niet zag als iemand om te
gehoorzamen. Ik interpreteer N. zijn reactie als het feit dat ik een stagiaire ben en daardoor
minder gezag uitstraal, waardoor hij me meer kan testen. Ik merk op dat ik de denkfout van
het gedachten lezen toepas op deze situatie. Ik weet niet wat N. dacht en of hij me
daadwerkelijk in deze situatie als stagiaire zag en me aan het uittesten was. Op dit moment
wist ik nog niet of hij dit gedrag ook bij mijn collega’s stelde, want het was de eerste keer dat
ik hem dit gedrag had weten stellen.
Mijn referentiekader heeft een rol gespeeld in mijn handelen. Bij stress ervaar ik vaker dat ik
tilt slaag en niet meer weet wat te doen. In zo’n situaties geraak ik verlamd. Dit weet ik van
mezelf en dit is dus niet de eerste keer dat het voorkomt. In soortgelijke situaties ervaar ik
dit vaker. Als iemand op een onverwachte manier reageert op mij, weet ik nooit goed hoe
hierop te reageren en moet ik eerst nadenken over een gepaste reactie. Ik merk dus ook bij
deze situatie dat mijn referentiekader een grote rol speelt. Dit kan ik verklaren door mijn
verleden. Als kind heb ik veel ruzie meegemaakt met mijn mama, waardoor ik nu liever ruzie
vermijd en me hiervan terugtrek. Ook bij N. had ik op dit moment niet de capaciteiten om
met hem in dialoog en in discussie te gaan. Hierdoor reageerde ik ook kort en zei ik hem
duidelijk wat ik van hem verwachtte, zonder discussie.
Ik heb naar deze situatie gekeken vanuit het gezichtspunt van een stagiaire. Ik wist ook niet
goed wat ik eraan vast kon hangen als hij niet zou luisteren en hoe de collega’s dit zouden
aanpakken. Mijn onzekerheid heeft dus duidelijk voor een stuk de overhand genomen.
De reactie van N. zou ik kunnen verklaren aan de hand van de hechtingsstoornis theorie,
aangezien hij zelf ook te maken heeft met een hechtingsstoornis. Deze kinderen wijzen
sociaal contact af en hebben moeite met mensen vertrouwen. Daarnaast is het moeilijk voor
hem om te geloven dat iemand het goed voor heeft met hem. N. stelt zich ook afhankelijk op
en verwacht regelmatig dat iedereen alles voor hem oplost. Ook dit zijn duidelijke
kenmerken die in deze theorie naar boven komen.
Ik wilde dat N. zijn taak deed en hierbij niet negatief overkomen bij mijn collega’s. Ik heb dit
wel bereikt, want N. heeft zijn taak eerst uitgevoerd voor hij ging douchen en Fortnite ging
spelen. De behoefte die ik in deze situatie had, was de behoefte om een goede hulpverlener
te zijn en gerespecteerd te worden door N. Verder wou ik ook dat de collega’s mij ook als
een goede hulpverlener zouden zien.
Het feit dat ik alleen met N. was, heeft mijn handelen waarschijnlijk voor een stuk beïnvloed.
Ik kon ook geen bevestiging zoeken over mijn handelen en wist ook niet of ik goed deed, of
dat het team het anders aanpakt of andere verwachtingen heeft.
Ik ben niet in interactie getreden met N. en dat had ik wel willen doen, omdat ik het
belangrijk vind om als hulpverlener een goed zicht te hebben op waarom je cliënten
reageren hoe ze reageren. De collega’s zelf hebben me geen feedback gegeven op mijn
handelen. Verder heb ik N. ook gestoord in zijn gedachtegang dat hij eerst ging douchen.
Ook hier had ik misschien beter het rustiger aangepakt en bijvoorbeeld gezegd tegen N. dat
hij zijn taak niet mag vergeten te doen voor hij begon te gamen, in plaats van te verwachten
2
