Ohrfeige
P9
Stijf van angst zat ze in de draaistoel. Ik maak haar handen en voeten met tape vast aan de
stoel. En ook haar mond plak ik af. Ik wil niets horen. Dan ga ik tegenover haar zitten aan
haar bureau. Doe wat hash in mijn sigaret. Ik voel me zo levendig als lang geleden en blaas de
rook midden in haar gezicht. Ik wil met vrouw Schulz praten maar ze heeft nooit tijd. Nu
moet ze. Ik moet alleen Arabisch praten, want Duits is te moeilijk. Het is natuurlijk raar om
Arabisch tegen haar te spreken, maar ze begrijpt mij sowieso niet. Als ik mijn zorgen maar
kan uitspreken. Daar zit ze hulpeloos. Zij was een godin en heeft macht en ik ben aan haar
overgeleverd. Maar ik zal haar snel eenzaam en alleen achterlaten hier in haar kantoor voor ik
Duitseland moet verlaten. Zij weet wie ik ben. Karim Mensy (Irakees) maar voor haar ben ik
slechts een nummer. Ik moest altijd maar wachten. Ik ben verandert. Sinds 11 september
draag ik geen baard eer en vroeger was ik mollig, maar door het harde werken op de
bouwplaats ben ik afgevallen. Dit is de laatste keer dat ik van Munchen naar Niederhofen ben
gereden om nog één keer te praten voor ik Duitsland verlaten moet. Ik wilde 3 weken geleden
al komen Dat was op een vrijdag. Op het treinstation was veel politie. Mijn vriend Salim
stond in de hoofdhal en belde mij om de actuele situatie door te geven. Mijn trein zou over 15
minuten vertrekken. Ik zat in het restaurant. Dat had ik goed uitzicht. Ik weet niet wat groter
was de angst om mijn trein te missen of om gearresteerd te worden. Ik hield de krant als
camouflage voor mijn gezicht en hield de omgeving goed in de gaten. Bij mijn talencursus
hier in Niederhofen raadde ze aan de BILD krant te lezen. Ik vond het perfect om Duits te
leren, maar toen moest we de zuidduitse krant lezen. Ik begreep de artikelen nauwelijks. Ik
verstopte me er alleen achter, net alsof ik aan het lezen was. Zo dachten ze niet dat ik een
illegale ben en niemand vroeg naar mijn ID. Door de glazen deuren zie ik de politie en een
groep dronken voetbalfans en een punkgroep die voor de kiosk staan. Er onstond verwarring
en opstand en mijn kans en op dat moment belt Salim dat mijn trein er is. Ik begon te rennen
en was er zeker van op elk moment tegen de grond gedrukt te worden. Dan zie ik Salim, maar
hij is niet alleen. 2 mannen zijn zijn papieren aan het controleren. Ik verander van looprichting
en maak dat ik wegkom.
P18
Misschien maar beter dat het me niet eerder gelukt is om te komen, dan had ik misschien mijn
doel niet bereikt want het was een stoptrein. Alleen de internationale trein daar zie je weinig
controles. Voorheen ging ik graag een gesprek aan met mensen uit dit land om zo de taal te
leren. Maar nu vermijd ik contact. Ik heb geen zin in altijd maar dezelfde vragen over mijn
verleden en wanneer ik terugkeer naar mijn eigen land. Nooit vragen ze naar de moeilijkheid
om een verblijfsvergunning te krijgen en de intimidatie van de federale criminele politie. En
wat betekent het voor mij dat ik niet hier en niet in mijn thuisland leven mag. De politie
bederft mijn stemming. Nog een paar uur en dan ben ik weg uit dit land. Ik heb iemand
gevonden die me naar Finland brengt. Dat land heeft geen overeenkomsten met andere
landen. Daar kan ik een asielaanvraag doen en een nieuw leven beginnen. De laatste maanden
heb ik me daarop voorbereidt en geld verdient om hem te betalen. Hij heet Abu Salwan. Ik
P9
Stijf van angst zat ze in de draaistoel. Ik maak haar handen en voeten met tape vast aan de
stoel. En ook haar mond plak ik af. Ik wil niets horen. Dan ga ik tegenover haar zitten aan
haar bureau. Doe wat hash in mijn sigaret. Ik voel me zo levendig als lang geleden en blaas de
rook midden in haar gezicht. Ik wil met vrouw Schulz praten maar ze heeft nooit tijd. Nu
moet ze. Ik moet alleen Arabisch praten, want Duits is te moeilijk. Het is natuurlijk raar om
Arabisch tegen haar te spreken, maar ze begrijpt mij sowieso niet. Als ik mijn zorgen maar
kan uitspreken. Daar zit ze hulpeloos. Zij was een godin en heeft macht en ik ben aan haar
overgeleverd. Maar ik zal haar snel eenzaam en alleen achterlaten hier in haar kantoor voor ik
Duitseland moet verlaten. Zij weet wie ik ben. Karim Mensy (Irakees) maar voor haar ben ik
slechts een nummer. Ik moest altijd maar wachten. Ik ben verandert. Sinds 11 september
draag ik geen baard eer en vroeger was ik mollig, maar door het harde werken op de
bouwplaats ben ik afgevallen. Dit is de laatste keer dat ik van Munchen naar Niederhofen ben
gereden om nog één keer te praten voor ik Duitsland verlaten moet. Ik wilde 3 weken geleden
al komen Dat was op een vrijdag. Op het treinstation was veel politie. Mijn vriend Salim
stond in de hoofdhal en belde mij om de actuele situatie door te geven. Mijn trein zou over 15
minuten vertrekken. Ik zat in het restaurant. Dat had ik goed uitzicht. Ik weet niet wat groter
was de angst om mijn trein te missen of om gearresteerd te worden. Ik hield de krant als
camouflage voor mijn gezicht en hield de omgeving goed in de gaten. Bij mijn talencursus
hier in Niederhofen raadde ze aan de BILD krant te lezen. Ik vond het perfect om Duits te
leren, maar toen moest we de zuidduitse krant lezen. Ik begreep de artikelen nauwelijks. Ik
verstopte me er alleen achter, net alsof ik aan het lezen was. Zo dachten ze niet dat ik een
illegale ben en niemand vroeg naar mijn ID. Door de glazen deuren zie ik de politie en een
groep dronken voetbalfans en een punkgroep die voor de kiosk staan. Er onstond verwarring
en opstand en mijn kans en op dat moment belt Salim dat mijn trein er is. Ik begon te rennen
en was er zeker van op elk moment tegen de grond gedrukt te worden. Dan zie ik Salim, maar
hij is niet alleen. 2 mannen zijn zijn papieren aan het controleren. Ik verander van looprichting
en maak dat ik wegkom.
P18
Misschien maar beter dat het me niet eerder gelukt is om te komen, dan had ik misschien mijn
doel niet bereikt want het was een stoptrein. Alleen de internationale trein daar zie je weinig
controles. Voorheen ging ik graag een gesprek aan met mensen uit dit land om zo de taal te
leren. Maar nu vermijd ik contact. Ik heb geen zin in altijd maar dezelfde vragen over mijn
verleden en wanneer ik terugkeer naar mijn eigen land. Nooit vragen ze naar de moeilijkheid
om een verblijfsvergunning te krijgen en de intimidatie van de federale criminele politie. En
wat betekent het voor mij dat ik niet hier en niet in mijn thuisland leven mag. De politie
bederft mijn stemming. Nog een paar uur en dan ben ik weg uit dit land. Ik heb iemand
gevonden die me naar Finland brengt. Dat land heeft geen overeenkomsten met andere
landen. Daar kan ik een asielaanvraag doen en een nieuw leven beginnen. De laatste maanden
heb ik me daarop voorbereidt en geld verdient om hem te betalen. Hij heet Abu Salwan. Ik
