Mediationverslag Indie van Lieshout
De onderhandelingsfase
10. Op 00:08 begint Indie de onderhandelingsfase. Het eerste wat hij doet is de belangen
van beide partijen op het bord zetten. Indie zet slechts twee belangen op het bord: elkaars
kinderen zien, een degelijke opvoeding. Misschien had hier ook het belang communicatie bij
kunnen worden vermeld.
Verder was het niet enorm duidelijk geworden wat het verschil is tussen de diverse
belangen. Wel heeft Indie een pijltje getekend om aan te geven dat “elkaars kinderen zien”
een gemeenschappelijk belang is en daaruit volgt dus dat “een degelijke opvoeding” een
individueel belang is. Alles in overweging nemende is Indie hier misschien toch
tekortgeschoten en had hij dit alles uitgebreider en duidelijker kunnen doen.
11. Tijdens de onderhandelingsfase is het de bedoeling dat je gebruik maakt van de
Harvard-methode voor het onderhandelen, deze methode kent vier hoofdregels: 1. scheid
mensen van het probleem, 2. richt je op belangen, niet op standpunten, 3. zoek naar
oplossingen in wederzijds belang, 4. hanteer objectieve criteria. 1 Indie heeft hier niet
specifiek gebruik van gemaakt, maar het komt wel soms terug tijdens de
onderhandelingsfase.
Indie begint het onderhandelen op 01:15 door een gespreksonderwerp aan te snijden. Hij
begint met het onderwerp “thuisomgeving”. Hij stelt een open vraag die ertoe leidt dat de ene
partij gaat nadenken en vervolgens vraagt hij hoe de andere partij hierover denkt. Op 01:44
valt de ene partij de andere in de rede en zo ontstaat het gesprek tussen beide partijen dat in
het begin nog via de mediator loopt. Vervolgens blijft het gesprek redelijk lopend.
12. Rond 02:00 begint de onderhandeling een beetje te escaleren. Indie komt vervolgens
tussenbeide met de vraag: “Mag ik even vragen, waarom vind je één keer in de twee weken
eigenlijk redelijk?”. Dit is een mooi voorbeeld van het richten op belangen en niet op
standpunten. Hij voorkomt hiermee dat het moddergooien naar elkaar door partijen doorgaat.
Vervolgens rond 02:45 vraagt Indie aan de andere partij: “Heb jij de tijd om voor de kinderen
te zorgen?”, hiermee krijgt de andere partij ook weer een beter beeld en is de rust in het
gesprek weer terug. Waar Indie ook zo af en toe gebruik van maakte zoals hiervoor
genoemd is het spiegelen van emoties. Hij kijkt zo af en toe of de andere partij er hetzelfde
over nadenkt, zodat beide partijen anders naar elkaar gaan kijken. 2
13. Rond 02:45 vroeg Indie dus of de andere partij überhaupt wel tijd heeft voor de kinderen
te zorgen. Dit laat beide partijen hun standpunt heroverwegen waardoor ze uiteindelijk nader
tot elkaar komen. Verder heeft Indie niet echt heel veel creativiteit van de partijen gebruikt
voor het stimuleren van het genereren van opties. Zo veel opties zijn uiteindelijk ook niet op
tafel gekomen. Indie had de partijen misschien meer mogen betrekken in het aandragen en
genereren van opties, vooral door middel van stimulatie. De beide partijen werden amper
gestimuleerd om opties aan te dragen.
14. Indie heeft eigenlijk geen aandacht gehad voor het “vergroten van de taart”, hij heeft
nauwelijks gebruik gemaakt van “out-of-the-box-denken”. Indien hij dit wel had gedaan, had
het misschien een positieve uitwerking gehad op het gesprek, hoewel het eindresultaat
waarschijnlijk toch zeker een gewenst en positief resultaat was.
1
P.C. Schonewille-van Diest, Mediation, Deventer: Noordhof Uitgevers 2017, p. 95.
2
P.C. Schonewille-van Diest, Mediation, Deventer: Noordhof Uitgevers 2017, p. 86.
De onderhandelingsfase
10. Op 00:08 begint Indie de onderhandelingsfase. Het eerste wat hij doet is de belangen
van beide partijen op het bord zetten. Indie zet slechts twee belangen op het bord: elkaars
kinderen zien, een degelijke opvoeding. Misschien had hier ook het belang communicatie bij
kunnen worden vermeld.
Verder was het niet enorm duidelijk geworden wat het verschil is tussen de diverse
belangen. Wel heeft Indie een pijltje getekend om aan te geven dat “elkaars kinderen zien”
een gemeenschappelijk belang is en daaruit volgt dus dat “een degelijke opvoeding” een
individueel belang is. Alles in overweging nemende is Indie hier misschien toch
tekortgeschoten en had hij dit alles uitgebreider en duidelijker kunnen doen.
11. Tijdens de onderhandelingsfase is het de bedoeling dat je gebruik maakt van de
Harvard-methode voor het onderhandelen, deze methode kent vier hoofdregels: 1. scheid
mensen van het probleem, 2. richt je op belangen, niet op standpunten, 3. zoek naar
oplossingen in wederzijds belang, 4. hanteer objectieve criteria. 1 Indie heeft hier niet
specifiek gebruik van gemaakt, maar het komt wel soms terug tijdens de
onderhandelingsfase.
Indie begint het onderhandelen op 01:15 door een gespreksonderwerp aan te snijden. Hij
begint met het onderwerp “thuisomgeving”. Hij stelt een open vraag die ertoe leidt dat de ene
partij gaat nadenken en vervolgens vraagt hij hoe de andere partij hierover denkt. Op 01:44
valt de ene partij de andere in de rede en zo ontstaat het gesprek tussen beide partijen dat in
het begin nog via de mediator loopt. Vervolgens blijft het gesprek redelijk lopend.
12. Rond 02:00 begint de onderhandeling een beetje te escaleren. Indie komt vervolgens
tussenbeide met de vraag: “Mag ik even vragen, waarom vind je één keer in de twee weken
eigenlijk redelijk?”. Dit is een mooi voorbeeld van het richten op belangen en niet op
standpunten. Hij voorkomt hiermee dat het moddergooien naar elkaar door partijen doorgaat.
Vervolgens rond 02:45 vraagt Indie aan de andere partij: “Heb jij de tijd om voor de kinderen
te zorgen?”, hiermee krijgt de andere partij ook weer een beter beeld en is de rust in het
gesprek weer terug. Waar Indie ook zo af en toe gebruik van maakte zoals hiervoor
genoemd is het spiegelen van emoties. Hij kijkt zo af en toe of de andere partij er hetzelfde
over nadenkt, zodat beide partijen anders naar elkaar gaan kijken. 2
13. Rond 02:45 vroeg Indie dus of de andere partij überhaupt wel tijd heeft voor de kinderen
te zorgen. Dit laat beide partijen hun standpunt heroverwegen waardoor ze uiteindelijk nader
tot elkaar komen. Verder heeft Indie niet echt heel veel creativiteit van de partijen gebruikt
voor het stimuleren van het genereren van opties. Zo veel opties zijn uiteindelijk ook niet op
tafel gekomen. Indie had de partijen misschien meer mogen betrekken in het aandragen en
genereren van opties, vooral door middel van stimulatie. De beide partijen werden amper
gestimuleerd om opties aan te dragen.
14. Indie heeft eigenlijk geen aandacht gehad voor het “vergroten van de taart”, hij heeft
nauwelijks gebruik gemaakt van “out-of-the-box-denken”. Indien hij dit wel had gedaan, had
het misschien een positieve uitwerking gehad op het gesprek, hoewel het eindresultaat
waarschijnlijk toch zeker een gewenst en positief resultaat was.
1
P.C. Schonewille-van Diest, Mediation, Deventer: Noordhof Uitgevers 2017, p. 95.
2
P.C. Schonewille-van Diest, Mediation, Deventer: Noordhof Uitgevers 2017, p. 86.
