2.4 Probleem 8 Blake, Goldstein &Wolfe
Sound is een perceptuele ervaring en beweegt op een constante snelheid. Er wordt hierbij wel
onderscheid gemaakt tussen twee verschillende soorten, namelijk:
1. Perceptual quality: de ervaring die we hebben als we het horen
2. Physical quality: de ‘energie’ in de lucht
- Acoustic energy: als een object vibreert of heen en weer beweegt, genereert het een verstoring
binnen zijn ‘surroundings’. Deze verstoring neemt de vorm van golven aan die buitenwaarts
verspreiden van de vibratiebron. De golven hierbij bevatten acoustic energy.
- Echoes: gereflecteerde geluidsgolven die gebruikt worden om de afstand van de luisteraar tot
de bron te berekenen. Een voorbeeld hiervan is sonar (sound navigating ranging) die onder
water wordt gebruikt.
De tak van wetenschap die de sound onderzoekt wordt de science of acoustics genoemd.
Condensation: het wegduwen van luchtmoleculen, waardoor ze een grotere dichtheid hebben en de
lokale luchtdruk wordt verhoogd. Dit gebeurt bijvoorbeeld als iemand
praat, omdat het middenrif dan uitzet en dit zorgt voor het wegduwen van
die moleculen om hem heen. Als het middenrif daarna terug beweegt,
gaan de moleculen terug naar de ‘lege ruimte’ (rarefraction).
Simpele sound wave:
- Pure toon: het patroon van luchtdruk veranderingen gebeurt via
de wiskundige functie sine wave. Pure tonen zijn zeldzaam in de
omgeving omdat veel geluiden een veel complexer sine-wave
patroon hebben dan een pure toon. Fluiten bijv. komt wel dichtbij
een pure toon. Natuurlijk hebben pure tonen ook nog
karakteristieken, namelijk:
Intensity/ amplitude: dit gaat over de grootte van de
drukverandering. Hierbij geldt: hoe hoger, hoe luider. Bij
een amplitude zie je dus hoge golven bij een hoge druk en
lage golven bij een lage druk.
Decibel (DB): coverteert de grote range aan geluidsdruk
aan een beter hanteerbare schaal. De formule hiervoor is
DB= 20 x logarithm (p/po). Hierbij is p de geluidsdruk
van de stimulus en is p0 de standaard geluidsdruk.
Frequency: het aantal keer dat er drukveranderingen
plaatsvinden per seconde
Hertz (Hz): uitdrukken van frequentie, waarbij 1 hertz 1
cyclus per seconde is. Mensen kunnen frequenties tussen de
20 en de 20.000 hertz waarnemen.
Complexe tonen:
Bestaan uit meerdere simpele tonen, waardoor we complexe
tonen kunnen creëren.
- Additive synthesis: sine-wave componenten worden bij elkaar gevoegd om een
complexe toon te maken.
Het begint bij 1 pure toon (first harmonic) waar de andere tonen aan worden
toegevoegd. De eerste is 200 Hz, de tweede 400 Hz, de derde 600 Hz en de
vierde 800 Hz. De extra tonen zijn de hogere harmonics van de toon. Door het
bij elkaar voegen ontstaat de wave-form van de complexe toon.
, Het auditieve systeem heeft drie basistaken:
1. Het moet geluidstimuli afgeven bij de receptoren
2. Het moet de stimulus omzetten van drukveranderingen in elektrische signalen
3. Het moet de signalen verwerken zodat de eigenschappen van geluid (pitch, luidheid, klank en
locatie) waargenomen kunnen worden.
Het buitenste oor:
A. Outer ear/ Buitenoor (oorschelp en gehoorkanaal): helpt met het lokaliseren van geluiden en
dient als bescherming tegen harde geluiden
B. Pinna/ auricle/ oorschelp
C. Auditory canal/ gehoorkanaal: ongeveer drie centimeter lang en beschermt samen met het
oorsmeer het trommelvlies tegen externe invloeden. Tevens houdt het de temperatuur in het
middenoor constant.
Resonantie: hier zorgt het buitenste oor ook voor. Dit is namelijk als geluidsgolven die
terug gereflecteerd worden van het dichte einde van het gehoorkanaal interacteren met de
binnenkomende golven in het gehoorkanaal. Het is dus een sterke frequentie van geluid als
golven die in het oor gaan infereren met golven die eruit gaan. De lengte van het gehoorkanaal
bepaalt welke frequenties er het meest worden versterkt, waarbij de frequentie die het meest
versterkt wordt, de resonant freqeuncy wordt genoemd.
Het middenoor:
D. Tympanic membrane/trommelvlies: zet geluidsgolven om in trillingen
E. Middenoor
Sound is een perceptuele ervaring en beweegt op een constante snelheid. Er wordt hierbij wel
onderscheid gemaakt tussen twee verschillende soorten, namelijk:
1. Perceptual quality: de ervaring die we hebben als we het horen
2. Physical quality: de ‘energie’ in de lucht
- Acoustic energy: als een object vibreert of heen en weer beweegt, genereert het een verstoring
binnen zijn ‘surroundings’. Deze verstoring neemt de vorm van golven aan die buitenwaarts
verspreiden van de vibratiebron. De golven hierbij bevatten acoustic energy.
- Echoes: gereflecteerde geluidsgolven die gebruikt worden om de afstand van de luisteraar tot
de bron te berekenen. Een voorbeeld hiervan is sonar (sound navigating ranging) die onder
water wordt gebruikt.
De tak van wetenschap die de sound onderzoekt wordt de science of acoustics genoemd.
Condensation: het wegduwen van luchtmoleculen, waardoor ze een grotere dichtheid hebben en de
lokale luchtdruk wordt verhoogd. Dit gebeurt bijvoorbeeld als iemand
praat, omdat het middenrif dan uitzet en dit zorgt voor het wegduwen van
die moleculen om hem heen. Als het middenrif daarna terug beweegt,
gaan de moleculen terug naar de ‘lege ruimte’ (rarefraction).
Simpele sound wave:
- Pure toon: het patroon van luchtdruk veranderingen gebeurt via
de wiskundige functie sine wave. Pure tonen zijn zeldzaam in de
omgeving omdat veel geluiden een veel complexer sine-wave
patroon hebben dan een pure toon. Fluiten bijv. komt wel dichtbij
een pure toon. Natuurlijk hebben pure tonen ook nog
karakteristieken, namelijk:
Intensity/ amplitude: dit gaat over de grootte van de
drukverandering. Hierbij geldt: hoe hoger, hoe luider. Bij
een amplitude zie je dus hoge golven bij een hoge druk en
lage golven bij een lage druk.
Decibel (DB): coverteert de grote range aan geluidsdruk
aan een beter hanteerbare schaal. De formule hiervoor is
DB= 20 x logarithm (p/po). Hierbij is p de geluidsdruk
van de stimulus en is p0 de standaard geluidsdruk.
Frequency: het aantal keer dat er drukveranderingen
plaatsvinden per seconde
Hertz (Hz): uitdrukken van frequentie, waarbij 1 hertz 1
cyclus per seconde is. Mensen kunnen frequenties tussen de
20 en de 20.000 hertz waarnemen.
Complexe tonen:
Bestaan uit meerdere simpele tonen, waardoor we complexe
tonen kunnen creëren.
- Additive synthesis: sine-wave componenten worden bij elkaar gevoegd om een
complexe toon te maken.
Het begint bij 1 pure toon (first harmonic) waar de andere tonen aan worden
toegevoegd. De eerste is 200 Hz, de tweede 400 Hz, de derde 600 Hz en de
vierde 800 Hz. De extra tonen zijn de hogere harmonics van de toon. Door het
bij elkaar voegen ontstaat de wave-form van de complexe toon.
, Het auditieve systeem heeft drie basistaken:
1. Het moet geluidstimuli afgeven bij de receptoren
2. Het moet de stimulus omzetten van drukveranderingen in elektrische signalen
3. Het moet de signalen verwerken zodat de eigenschappen van geluid (pitch, luidheid, klank en
locatie) waargenomen kunnen worden.
Het buitenste oor:
A. Outer ear/ Buitenoor (oorschelp en gehoorkanaal): helpt met het lokaliseren van geluiden en
dient als bescherming tegen harde geluiden
B. Pinna/ auricle/ oorschelp
C. Auditory canal/ gehoorkanaal: ongeveer drie centimeter lang en beschermt samen met het
oorsmeer het trommelvlies tegen externe invloeden. Tevens houdt het de temperatuur in het
middenoor constant.
Resonantie: hier zorgt het buitenste oor ook voor. Dit is namelijk als geluidsgolven die
terug gereflecteerd worden van het dichte einde van het gehoorkanaal interacteren met de
binnenkomende golven in het gehoorkanaal. Het is dus een sterke frequentie van geluid als
golven die in het oor gaan infereren met golven die eruit gaan. De lengte van het gehoorkanaal
bepaalt welke frequenties er het meest worden versterkt, waarbij de frequentie die het meest
versterkt wordt, de resonant freqeuncy wordt genoemd.
Het middenoor:
D. Tympanic membrane/trommelvlies: zet geluidsgolven om in trillingen
E. Middenoor
