2.4 Probleem 7 Coren & Goldstein
Beweging waarnemen is belangrijk voor ons en heeft een aantal functies, zoals:
- Het is een belangrijk onderdeel voor onze overleving
- Als iemand zich naar voren beweegt, bewegen andere objecten relatief tegenover deze persoon
de andere kant op. Dit wordt ook wel optic flow genoemd. Dit geeft ons informatie over de
snelheid en richting van iets. Soms is er schade in de visuele cortex, waardoor beweging niet
meer kan worden waargenomen. Dit wordt ook wel motion agnosia genoemd.
- Attentional capture: beweging trekt onze aandacht. Dit speelt een grote rol in onze overleving
omdat bijv. dieren stoppen met bewegen als ze gevaar zien, zodat de aandacht niet naar hen
verplaatst wordt.
- Beweging kan informatie geven over een object.
Er zijn verschillende manieren waarop wij beweging kunnen waarnemen, namelijk:
- Real motion: de feitelijke beweging van een object
- Illusory motion: het zien van beweging, terwijl deze in feite niet aanwezig is.
Apparent motion/ stroboscopic effect: dit wordt gecreëerd door flitsende
stilstaande foto’s of objecten. Dit gebeurt vaak op televisie en bewegende
reclame borden. Dit is de bekendste vorm van illusory motion.
Interstimulus interval: de afstand tussen de twee flitsen heeft effect op
perceptie. Hierbij geldt: hoe groter de afstand, hoe kleiner het interval moet
zijn. De stimuli flitsen dus steeds aan en uit waardoor het lijkt of er beweging
plaats vindt.
ISI < 30ms aan en uit tegelijkertijd, dus geen beweging
ISI > 30ms gedeeltelijk beweging wordt gezien
ISI > 60ms een continue beweging wordt waargenomen
ISI > 200/300ms geen beweging, flitsen worden als apart gezien
Frame duration: hoe lang een bepaalde stimulus aanwezig is in een frame
Stimulus onset asynchrony: de tijd tussen het begin van een frame en het begin
van een volgende frame
- Induced motion: door de beweging van het ene object lijkt een ander object ook te bewegen
Vection: het principe wanneer je denkt dat de auto waar jij inzit bijvoorbeeld
achteruitrijdt, maar in werkelijkheid de auto naast je vooruitrijdt. Hierbij hoort
dus ook dat je soms denkt dat de trein waar je inzit rijdt, terwijl de trein naast
je rijdt.
- Motion aftereffects: als je lang kijkt naar een bewegende stimulus (30-60 sec) en vervolgens
naar een stilstaand object kijkt, lijkt dit object ook te bewegen.
Waterfall illusion: als je kijkt naar een waterval en dan naar de ander deel van
de omgeving, lijkt deze voor een paar seconden omhoog te bewegen
Spiral motion aftereffect: als je naar een binnendraaiende spiraal kijkt, even
wegkijkt en vervolgens weer terugkijkt, lijkt het alsof de spiraal naar buiten
draait.
Experiment Larsen:
Een experiment om te testen of real motion en apparent motion aparte dingen zijn. In dit experiment
werden er drie soorten beelden aan een persoon getoond in een FMRI-scan, namelijk:
1. Controle conditie twee stippen in iets verschillende posities gelijktijdig getoond
2. Real motion beeld waarbij een kleine stip naar voor en achter bewogen
3. Apparent motion beeld stippen net na elkaar getoond zodat het lijkt alsof ze bewegen
De resultaten hiervan waren dat het blauwe gedeelte bij A het gedeelte van de visuele cortex is die
wordt geactiveerd bij de controle stippen (geen beweging). Het rode gedeelte bij B geeft het gedeelte
aan dat wordt geactiveerd bij beweging en het gele gedeelte bij c geeft aan welk deel van de cortex
wordt geactiveerd bij apparent movement. Bij alle drie de condities wordt hetzelfde stuk van het brein
, betrokken, waardoor er gezegd kan worden dat er overeenkomsten zijn tussen
real motion en apparent movement. Dit is te zien op de afbeelding hiernaast.
Er zijn verschillende benaderingen voor het waarnemen van beweging, zoals:
- Psychologische benadering (Gibson): we moeten kijken naar
informatie die bewegende observeerders gebruiken om ze te helpen
om acties uit te voeren. Een voorbeeld hiervan is reizen naar een
bepaalde bestemming.
Deze benadering focust zich op hoe perceptie opkomt in een
omgeving door:
1. Nadruk te leggen op wat er met perceptie gebeurt als er iemand
beweegt
2. Informatie te identificeren uit de omgeving die de bewegende
persoon gebruikt voor perceptie
Optic array: een structuur gemaakt door de oppervlakken, texturen en contouren
van het milieu. Voor bewegingsperceptie is het belangrijk hoe deze verandert als
je beweegt of als er iets in de omgeving beweegt.
Local disturbance in the optic array: dit treedt op als een object wordt verplaatst
ten opzichte van de omgeving. Deze bedekt dan delen van de stilstaande
achtergrond en laat ze vervolgens ook weer zien. Een voorbeeld hiervan is kijken
naar het publiek terwijl er hardlopers voorbijlopen. Het publiek is even niet
zichtbaar, maar als de loper voorbij is zie je het weer helemaal. Volgens Gibson
gebeurt dit ook met je ogen. Delen van de omgeving worden onzichtbaar wanneer
iemand of iets hierlangs beweegt en worden dus vervolgens weer zichtbaar.
Global optic view: dit treedt op als je zelf beweegt en alles om je heen tegelijk
beweegt. Als alles tegelijk lijkt te bewegen, staat in feite alles stil en ben je zelf in
beweging.
- Neurologische benadering:
Simpel circuit (Reichardt)
Reichardt detector: neuronen die gevoelig zijn voor de richting en de snelheid van
beweging. Cellen A en B gedragen zich als simpele cellen en zijn elk afgesteld op
een bepaalde beweging. A en B zijn ganglioncellen, 2 puntjes op de retina.
De signalen van deze twee cellen worden vergeleken met elkaar bij de
3e cel (C), maar dit kan alleen gebeuren als het signaal van A een tijdje is
vertraagd. Deze vertraging is nodig door de beweging van de stimulus. Alleen als
de signalen tegelijk aankomen bij de comparator (direction selective neuron), C,
zal deze gaan vuren en zo het signaal afgeven van een bewegende stimulus.
Hierbij is elk systeem afgesteld op een bepaalde richting en snelheid, hangt de
vertraging in het systeem af van de snelheid van de stimulus en zijn A en B
ganglioncellen, terwijl C een direction sensitive neuron is in de visuele cortex. C
heeft ook een hogere drempelwaarde dan de andere cellen.
Aperture problem: een verkeerde beweging waarnemen doordat je maar een deel van het object kan
zien. Het visuele systeem lijkt dit probleem op te lossen door de reacties van een aantal neuronen te
bundelen net als onze complexe cel. Dit gebeurt in het mediale temporale gebied. Dit gebied bevat een
groot aantal van selectieve neuronen die belangrijk zijn voor het waarnemen van beweging.
Experiment Pack en Born (2001): dit experiment is het bewijs dat het mediale temporale gebied
betrokken is bij het bundelen van de neuronen. In dit experiment bepaalden ze hoe de neuronen in dit
Beweging waarnemen is belangrijk voor ons en heeft een aantal functies, zoals:
- Het is een belangrijk onderdeel voor onze overleving
- Als iemand zich naar voren beweegt, bewegen andere objecten relatief tegenover deze persoon
de andere kant op. Dit wordt ook wel optic flow genoemd. Dit geeft ons informatie over de
snelheid en richting van iets. Soms is er schade in de visuele cortex, waardoor beweging niet
meer kan worden waargenomen. Dit wordt ook wel motion agnosia genoemd.
- Attentional capture: beweging trekt onze aandacht. Dit speelt een grote rol in onze overleving
omdat bijv. dieren stoppen met bewegen als ze gevaar zien, zodat de aandacht niet naar hen
verplaatst wordt.
- Beweging kan informatie geven over een object.
Er zijn verschillende manieren waarop wij beweging kunnen waarnemen, namelijk:
- Real motion: de feitelijke beweging van een object
- Illusory motion: het zien van beweging, terwijl deze in feite niet aanwezig is.
Apparent motion/ stroboscopic effect: dit wordt gecreëerd door flitsende
stilstaande foto’s of objecten. Dit gebeurt vaak op televisie en bewegende
reclame borden. Dit is de bekendste vorm van illusory motion.
Interstimulus interval: de afstand tussen de twee flitsen heeft effect op
perceptie. Hierbij geldt: hoe groter de afstand, hoe kleiner het interval moet
zijn. De stimuli flitsen dus steeds aan en uit waardoor het lijkt of er beweging
plaats vindt.
ISI < 30ms aan en uit tegelijkertijd, dus geen beweging
ISI > 30ms gedeeltelijk beweging wordt gezien
ISI > 60ms een continue beweging wordt waargenomen
ISI > 200/300ms geen beweging, flitsen worden als apart gezien
Frame duration: hoe lang een bepaalde stimulus aanwezig is in een frame
Stimulus onset asynchrony: de tijd tussen het begin van een frame en het begin
van een volgende frame
- Induced motion: door de beweging van het ene object lijkt een ander object ook te bewegen
Vection: het principe wanneer je denkt dat de auto waar jij inzit bijvoorbeeld
achteruitrijdt, maar in werkelijkheid de auto naast je vooruitrijdt. Hierbij hoort
dus ook dat je soms denkt dat de trein waar je inzit rijdt, terwijl de trein naast
je rijdt.
- Motion aftereffects: als je lang kijkt naar een bewegende stimulus (30-60 sec) en vervolgens
naar een stilstaand object kijkt, lijkt dit object ook te bewegen.
Waterfall illusion: als je kijkt naar een waterval en dan naar de ander deel van
de omgeving, lijkt deze voor een paar seconden omhoog te bewegen
Spiral motion aftereffect: als je naar een binnendraaiende spiraal kijkt, even
wegkijkt en vervolgens weer terugkijkt, lijkt het alsof de spiraal naar buiten
draait.
Experiment Larsen:
Een experiment om te testen of real motion en apparent motion aparte dingen zijn. In dit experiment
werden er drie soorten beelden aan een persoon getoond in een FMRI-scan, namelijk:
1. Controle conditie twee stippen in iets verschillende posities gelijktijdig getoond
2. Real motion beeld waarbij een kleine stip naar voor en achter bewogen
3. Apparent motion beeld stippen net na elkaar getoond zodat het lijkt alsof ze bewegen
De resultaten hiervan waren dat het blauwe gedeelte bij A het gedeelte van de visuele cortex is die
wordt geactiveerd bij de controle stippen (geen beweging). Het rode gedeelte bij B geeft het gedeelte
aan dat wordt geactiveerd bij beweging en het gele gedeelte bij c geeft aan welk deel van de cortex
wordt geactiveerd bij apparent movement. Bij alle drie de condities wordt hetzelfde stuk van het brein
, betrokken, waardoor er gezegd kan worden dat er overeenkomsten zijn tussen
real motion en apparent movement. Dit is te zien op de afbeelding hiernaast.
Er zijn verschillende benaderingen voor het waarnemen van beweging, zoals:
- Psychologische benadering (Gibson): we moeten kijken naar
informatie die bewegende observeerders gebruiken om ze te helpen
om acties uit te voeren. Een voorbeeld hiervan is reizen naar een
bepaalde bestemming.
Deze benadering focust zich op hoe perceptie opkomt in een
omgeving door:
1. Nadruk te leggen op wat er met perceptie gebeurt als er iemand
beweegt
2. Informatie te identificeren uit de omgeving die de bewegende
persoon gebruikt voor perceptie
Optic array: een structuur gemaakt door de oppervlakken, texturen en contouren
van het milieu. Voor bewegingsperceptie is het belangrijk hoe deze verandert als
je beweegt of als er iets in de omgeving beweegt.
Local disturbance in the optic array: dit treedt op als een object wordt verplaatst
ten opzichte van de omgeving. Deze bedekt dan delen van de stilstaande
achtergrond en laat ze vervolgens ook weer zien. Een voorbeeld hiervan is kijken
naar het publiek terwijl er hardlopers voorbijlopen. Het publiek is even niet
zichtbaar, maar als de loper voorbij is zie je het weer helemaal. Volgens Gibson
gebeurt dit ook met je ogen. Delen van de omgeving worden onzichtbaar wanneer
iemand of iets hierlangs beweegt en worden dus vervolgens weer zichtbaar.
Global optic view: dit treedt op als je zelf beweegt en alles om je heen tegelijk
beweegt. Als alles tegelijk lijkt te bewegen, staat in feite alles stil en ben je zelf in
beweging.
- Neurologische benadering:
Simpel circuit (Reichardt)
Reichardt detector: neuronen die gevoelig zijn voor de richting en de snelheid van
beweging. Cellen A en B gedragen zich als simpele cellen en zijn elk afgesteld op
een bepaalde beweging. A en B zijn ganglioncellen, 2 puntjes op de retina.
De signalen van deze twee cellen worden vergeleken met elkaar bij de
3e cel (C), maar dit kan alleen gebeuren als het signaal van A een tijdje is
vertraagd. Deze vertraging is nodig door de beweging van de stimulus. Alleen als
de signalen tegelijk aankomen bij de comparator (direction selective neuron), C,
zal deze gaan vuren en zo het signaal afgeven van een bewegende stimulus.
Hierbij is elk systeem afgesteld op een bepaalde richting en snelheid, hangt de
vertraging in het systeem af van de snelheid van de stimulus en zijn A en B
ganglioncellen, terwijl C een direction sensitive neuron is in de visuele cortex. C
heeft ook een hogere drempelwaarde dan de andere cellen.
Aperture problem: een verkeerde beweging waarnemen doordat je maar een deel van het object kan
zien. Het visuele systeem lijkt dit probleem op te lossen door de reacties van een aantal neuronen te
bundelen net als onze complexe cel. Dit gebeurt in het mediale temporale gebied. Dit gebied bevat een
groot aantal van selectieve neuronen die belangrijk zijn voor het waarnemen van beweging.
Experiment Pack en Born (2001): dit experiment is het bewijs dat het mediale temporale gebied
betrokken is bij het bundelen van de neuronen. In dit experiment bepaalden ze hoe de neuronen in dit
