1
KRITISCHE REFLECTIE
, 2
KRITISCHE REFLECTIE
Het onderzoek van Siebelink et al. (2021) heeft zich gericht op de effectiviteit van een
acht weken durende mindfulness-gebaseerde interventie (MBI) voor gezinnen, genaamd
‘Mymind’, bij kinderen in de leeftijd van 8 tot 16 jaar die nog steeds ADHD-symptomen
vertoonden na standaard zorg (CAU). Het onderzoek vergelijk de combinatie van MBI en
CAU met enkel CAU. In deze kritische reflectie zullen we de drie validiteiten,
constructvaliditeit, interne validiteit en externe validiteit, voor dit onderzoek beoordelen.
Constructvaliditeit
De constructvaliditeit van een onderzoek verwijst naar hoe nauwkeurig de specifieke
variabelen de concepten van interesse weerspiegelen of meten. Een onderzoek heeft een hoge
constructvaliditeit wanneer alle concepten in de hypothese succesvol worden gemeten of
vastgelegd door de specifieke variabelen waarmee de onderzoeker gegevens heeft verzameld
(Maruyama & Ryan, 2014). In het onderzoek van Siebelink et al. (2021) zijn de variabelen
die de onderzoekers wilden meten goed geoperationaliseerd. De variabelen zijn
geoperationaliseerd door constructen die bij de variabelen horen te meten. Zo werd de
zelfcontrole gemeten door te kijken naar de symptomen van ADHD en de psychologische
symptomen en welzijn gemeten door te kijken naar onaangepastheid, hyperactiviteit en
afwijkend gedrag. Door goed te operationaliseren, kan je de variabelen goed meten waarin je
geïnteresseerd bent. Dit is een positief punt voor de constructvaliditeit. In het onderzoek van
Siebelink et al. (2021) waren de participanten, ouders van kinderen met ADHD, op de hoogte
van de interventie. Zij wisten dat de interventie wat zou proberen te betekenen voor de
kinderen met ADHD. Hierdoor kunnen deze participanten bepaalde verwachtingen hebben
bij de resultaten van het onderzoek, waardoor er bij het invullen van de vragenlijsten, waar
onder andere wordt gekeken naar de zelfcontrole, psychologische symptomen en het welzijn,
de participanten last kunnen hebben van deze verwachtingen. Zij kunnen de vragenlijsten dan
niet meer objectief invullen en er is sprake van bias. Doordat er sprake zou kunnen zijn van
KRITISCHE REFLECTIE
, 2
KRITISCHE REFLECTIE
Het onderzoek van Siebelink et al. (2021) heeft zich gericht op de effectiviteit van een
acht weken durende mindfulness-gebaseerde interventie (MBI) voor gezinnen, genaamd
‘Mymind’, bij kinderen in de leeftijd van 8 tot 16 jaar die nog steeds ADHD-symptomen
vertoonden na standaard zorg (CAU). Het onderzoek vergelijk de combinatie van MBI en
CAU met enkel CAU. In deze kritische reflectie zullen we de drie validiteiten,
constructvaliditeit, interne validiteit en externe validiteit, voor dit onderzoek beoordelen.
Constructvaliditeit
De constructvaliditeit van een onderzoek verwijst naar hoe nauwkeurig de specifieke
variabelen de concepten van interesse weerspiegelen of meten. Een onderzoek heeft een hoge
constructvaliditeit wanneer alle concepten in de hypothese succesvol worden gemeten of
vastgelegd door de specifieke variabelen waarmee de onderzoeker gegevens heeft verzameld
(Maruyama & Ryan, 2014). In het onderzoek van Siebelink et al. (2021) zijn de variabelen
die de onderzoekers wilden meten goed geoperationaliseerd. De variabelen zijn
geoperationaliseerd door constructen die bij de variabelen horen te meten. Zo werd de
zelfcontrole gemeten door te kijken naar de symptomen van ADHD en de psychologische
symptomen en welzijn gemeten door te kijken naar onaangepastheid, hyperactiviteit en
afwijkend gedrag. Door goed te operationaliseren, kan je de variabelen goed meten waarin je
geïnteresseerd bent. Dit is een positief punt voor de constructvaliditeit. In het onderzoek van
Siebelink et al. (2021) waren de participanten, ouders van kinderen met ADHD, op de hoogte
van de interventie. Zij wisten dat de interventie wat zou proberen te betekenen voor de
kinderen met ADHD. Hierdoor kunnen deze participanten bepaalde verwachtingen hebben
bij de resultaten van het onderzoek, waardoor er bij het invullen van de vragenlijsten, waar
onder andere wordt gekeken naar de zelfcontrole, psychologische symptomen en het welzijn,
de participanten last kunnen hebben van deze verwachtingen. Zij kunnen de vragenlijsten dan
niet meer objectief invullen en er is sprake van bias. Doordat er sprake zou kunnen zijn van
