Samenvatting Rode Loper Parkinson

Rode loper: Parkinson

1.Inleiding

De ziekte van Parkinson is een stoornis in de verbinding tussen hersenen en spieren. De
ziekte van Parkinson is niet erfelijk. In de meeste gevallen treden de verschijnselen van de
ziekte tussen het 50ste en 65ste jaar voor het eerst op, maar het is ook mogelijk dat de
eerste verschijnselen zich reeds op jonge leeftijd openbaren.
De ziekte van Parkinson is een progressieve, degeneratieve aandoening van de hersenstam.
Progressief betekent voortschrijdend; langzaam erger wordend. Dit betekent niet dat de
verschijnselen bij iedereen toenemen. Het is mogelijk dat de ziekte jarenlang stabiel blijft. De
ziekte van Parkinson treft zowel mannen als vrouwen. Naar schatting zijn er op dit moment
ca. 32 000 mensen in Nederland die aan de ziekte van Parkinson lijden. Dit is een op de 500
Nederlanders.


2. Epidemiologie( voorkomen /verspreiding.)

Het aantal personen met de ziekte van Parkinson (jaarprevalentie) wordt geschat op 1,5 per
1.000 mannen en 1,7 per 1.000 vrouwen in 2003 (absoluut 11.700 mannen en 13.800
vrouwen). Deze schatting is gebaseerd op huisartsenregistraties. Met 'ziekte van Parkinson'
wordt hier bedoeld: de ziekte van Parkinson en ander parkinsonisme.



3. Etiologie (oorzaak)

Er is tot op heden nog een precieze oorzaak gevonden voor het ontstaan van de ziekte van
Parkinson. Het is mogelijk dat er verschillende oorzaken zijn en dat deze met elkaar in
verband staan. Hierdoor wordt er veelal gesproken over de mogelijke oorzaken van
Parkinson. Wel is er meer bekend over een afbraakproces in een bepaald gebied van de
hersenen, de 'zwarte kernen'. De ziekte van Parkinson brengt vele verschijnselen met zich
mee, onder te verdelen in primaire en secundaire verschijnselen.

De mogelijke oorzaken
Zoals in de inleiding al is vermeld, is er nog altijd geen precieze oorzaak gevonden voor
Parkinson. Wel hebben de zwarte kernen in de hersenen een grote rol bij het ontstaan van
Parkinson. Deze hersenkernen zijn van groot belang voor het soepel verlopen van
bewegingen. Wanner er zenuwcellen in deze kernen verdwijnen, wordt er niet meer genoeg
dopamine aangemaakt voor het functioneren. Dopamine is een belangrijke stof die nodig is
om zenuwimpulsen van de ene zenuwcel op de andere over te brengen. Bij een tekort aan
dopamine wordt de soepelheid van de bewegingen dus belemmert. De onderzoeken die
naar de zwarte kernen zijn gedaan, tonen tot nog toe het meeste bewijs als oorzaak van
Parkinson. De achterliggende oorzaak is nog steeds niet bekend.

, Omdat er geen direct aanwijsbare oorzaken zijn voor de ziekte van Parkinson, wordt er over
de mogelijke oorzaken veel gespeculeerd. Het is met onderzoek aangetoond dat de ziekte
van Parkinson vaker voor komt in geïndustrialiseerde landen dan in ontwikkelingslanden. Als
oorzaak wordt hier vaak gedacht aan schadelijke invloeden vanuit de omgeving die Parkinson
(bij daarvoor gevoelige mensen) kunnen bevorderen. Bij schadelijke invloeden vanuit de
omgeving kan gedacht worden aan stoffen van landbouwvergiften en mijnen.

Er wordt ook wel eens gedacht dat spanning en stress een oorzaak is van de ziekte van
Parkinson. Dit is echter niet waar, spanning en stress kan alleen de verschijnselen van de
ziekte van Parkinson verergeren. Nog een vaak voorkomende gedachte over de oorzaak van
de ziekte van Parkinson is erfelijkheid. Wanneer iemand in de familie aan de ziekte van
Parkinson lijdt is het begrijpelijk dat andere familieleden zich gaan afvragen of deze ziekte al
dan niet erfelijk is. Het kan voor komen dat de ziekte van Parkinson erfelijk is voor directe
familie, maar die kans is erg klein. Vaak heeft iemand van zichzelf al aanleg voor de ziekte en
speelt erfelijkheid een kleine tot geen rol in het krijgen van de ziekte



4. pathosfysiologie (anatomie en fysiologie)




Door het te kort aan dopamide kunnen de signalen niet meer goed door gegeven worden.
Hierdoor ontstaan de verschijnselen die bij de ziekte hoort.



5. symptomatologie

De ziekte begint meestal aan één zijde en blijft aan die zijde altijd het ernstigst. De eerste
verschijnselen zijn vaak subtiel: een van de armen zwaait niet mee bij het lopen, men gaat
klein en kriebelig schrijven. De tremor: het beven, kan geheel afwezig zijn, wat de diagnose
kan vertragen. Kenmerkend voor de parkinsontremor is, dat hij vrij grof is ("geld tellen"), en
ook in rust optreedt. Geleidelijk aan worden bewegen en alledaagse bezigheden steeds
moeilijker. De snelheid waarmee de ziekte voortschrijdt verschilt van patiënt tot patiënt.
De ziekte is in te delen in stadia indeling.