Les 18 – Normale histologie van het nefron
- Dia 4: In het nierbekken monden de kelken uit. Mbv de kelken brengt de nier de
urine naar één punt.
Op de nier is heel duidelijk een merg en een schors te onderscheiden.
- Dia 5: De nier is omgeven door een stevig, fibreus kapsel. Als er thv de ureter
een blokkade zou zijn, door bijvoorbeeld een niersteen, zou de nier uitzetten door
het ophopen van urine. Door het kapsel zou er onmiddellijk tractie op het kapsel
ontstaan, en dit doet enorm veel pijn; men spreekt van nierkolieken. De sterke
pijn is te wijten aan het feit dat het collageen kapsel zeer sterk geïnnerveerd
is.
De arteria renalis, die aankomt in de nierhilus, vertakt in verschillende takken.
Helemaal op het einde verlopen de takjes horizontaal, op de grens tussen merg en
cortex.
De puntvormige mergpiramiden eindigen in een kelkje, de calyces minores,
welke openen in de calyces majores. Deze laatste eindigen uiteindelijk in het
nierbekken.
- Dia 6: De a. renalis splitst zich meestal voor hij de nier binnengaat in twee
hoofdtakken. In de hilus geven deze takken kleinere arteriën af, die zich
opsplitsen in interlobaire arteriën, die tussen de nierpiramiden lopen. In het
grensgebied tussen schors en merg vormen zich hieruit de horizontale aa.
arcuata die evenwijdig aan het nieroppervlak lopen. Uit de aa. arcuata
ontspringen op regelmatige afstanden interlobulaire arteriën die in één
richting loodrecht op het nierkapsel de schors binnendringen. Uit deze
interlobulaire arteriën takken zich ten slotte de afferente arteriolen van de
glomeruli af. Na de passage door het glomerulaire vaatkluwen, komt het bloed
in de efferente arteriolen. Deze efferente artiorole zou in feite een vene moeten
zijn, dus op het eerste zicht is dit raar. De efferente arteriole zal echter eerst nog
eens uitmonden in het peritubulaire capillair bed, en slechts daarna zal het een
vene worden.
Dit bloedvatenverloop is juist voor alle glomeruli, behalve voor deze die op de
grens liggen tussen cortex en medulla. Dit zijn de juxtamedullaire nefronen of
juxtamedullaire glomeruli. Deze glomeruli hebben een afferente en efferente
arteriole, maar de efferente arteriole gaat niet over in een peritubulair capillair
bed, maar in de vasa recta. De a recta gaat recht naar beneden en vervolgens gaat
de v recta recht terug naar boven, in nauw contact met elkaar. Deze vaten zijn
nodig om de osmotische gradiënt in het merg te creëren. Osmose kan immers
alleen maar bewerkstelligd worden als er in het merg een bepaalde osmotische
druk wordt gecreëerd.
De peritubulaire capillairen in de buitenste lagen van de schors komen samen in
de vv. stellatae. Deze komen op hun buurt uit in de vv. interlobulares en
vervolgens in de vv. arcuata, vervolgens in de vv. interlobaris en ten slotte in de
v. renalis.
Heel de glomerulaire filter is afhankelijk van aanwezigheid van een
contractiel vat voor en na de filter; dit is de enige manier om een
filtratiedruk te creëren. De enige manier om de filtratiedruk in de nier te
verhogen, is ofwel door een algemene bloeddrukverhoging, ofwel door contractie
- Dia 4: In het nierbekken monden de kelken uit. Mbv de kelken brengt de nier de
urine naar één punt.
Op de nier is heel duidelijk een merg en een schors te onderscheiden.
- Dia 5: De nier is omgeven door een stevig, fibreus kapsel. Als er thv de ureter
een blokkade zou zijn, door bijvoorbeeld een niersteen, zou de nier uitzetten door
het ophopen van urine. Door het kapsel zou er onmiddellijk tractie op het kapsel
ontstaan, en dit doet enorm veel pijn; men spreekt van nierkolieken. De sterke
pijn is te wijten aan het feit dat het collageen kapsel zeer sterk geïnnerveerd
is.
De arteria renalis, die aankomt in de nierhilus, vertakt in verschillende takken.
Helemaal op het einde verlopen de takjes horizontaal, op de grens tussen merg en
cortex.
De puntvormige mergpiramiden eindigen in een kelkje, de calyces minores,
welke openen in de calyces majores. Deze laatste eindigen uiteindelijk in het
nierbekken.
- Dia 6: De a. renalis splitst zich meestal voor hij de nier binnengaat in twee
hoofdtakken. In de hilus geven deze takken kleinere arteriën af, die zich
opsplitsen in interlobaire arteriën, die tussen de nierpiramiden lopen. In het
grensgebied tussen schors en merg vormen zich hieruit de horizontale aa.
arcuata die evenwijdig aan het nieroppervlak lopen. Uit de aa. arcuata
ontspringen op regelmatige afstanden interlobulaire arteriën die in één
richting loodrecht op het nierkapsel de schors binnendringen. Uit deze
interlobulaire arteriën takken zich ten slotte de afferente arteriolen van de
glomeruli af. Na de passage door het glomerulaire vaatkluwen, komt het bloed
in de efferente arteriolen. Deze efferente artiorole zou in feite een vene moeten
zijn, dus op het eerste zicht is dit raar. De efferente arteriole zal echter eerst nog
eens uitmonden in het peritubulaire capillair bed, en slechts daarna zal het een
vene worden.
Dit bloedvatenverloop is juist voor alle glomeruli, behalve voor deze die op de
grens liggen tussen cortex en medulla. Dit zijn de juxtamedullaire nefronen of
juxtamedullaire glomeruli. Deze glomeruli hebben een afferente en efferente
arteriole, maar de efferente arteriole gaat niet over in een peritubulair capillair
bed, maar in de vasa recta. De a recta gaat recht naar beneden en vervolgens gaat
de v recta recht terug naar boven, in nauw contact met elkaar. Deze vaten zijn
nodig om de osmotische gradiënt in het merg te creëren. Osmose kan immers
alleen maar bewerkstelligd worden als er in het merg een bepaalde osmotische
druk wordt gecreëerd.
De peritubulaire capillairen in de buitenste lagen van de schors komen samen in
de vv. stellatae. Deze komen op hun buurt uit in de vv. interlobulares en
vervolgens in de vv. arcuata, vervolgens in de vv. interlobaris en ten slotte in de
v. renalis.
Heel de glomerulaire filter is afhankelijk van aanwezigheid van een
contractiel vat voor en na de filter; dit is de enige manier om een
filtratiedruk te creëren. De enige manier om de filtratiedruk in de nier te
verhogen, is ofwel door een algemene bloeddrukverhoging, ofwel door contractie
