Samenvatting Psychologie van het Uiterlijk
Inleiding
Het zijn niet ons feitelijke gezicht en lichaam die bepalen hoe we over ons uiterlijk denken,
maar de manier waarop we over ons uiterlijk denken. Onechte beelden die suggereren dat er
van ons gehouden wordt als we er perfect uitzien, zien we dagelijks om ons heen. Het lijkt
erop dat het dunne, onrealistische schoonheidsideaal niet op iedereen een even grote invloed
heeft. Onderzoek laat zien dat vrouwen die verder afstaan van het dunne, witte
schoonheidsideaal zoals dikkere vrouwen, zwangere, oudere vrouwen, lesbische en zwarte
vrouwen niet per se een negatief lichaamsbeeld hebben. Jonge, witte adolescente meisjes die
biologisch gezien het dichtst bij het huidige schoonheidsideaal staan, zijn het meest
ontevreden.
Uit de gegevens die we hebben, blijkt dat Nederlandse mannen best tevreden zijn.
Mannen zouden wel wat gespierder willen zijn. Maar de algemene conclusie is toch dat de
Nederlandse man als groep meer tevreden is over het eigen uiterlijk dan de Nederlandse
vrouwen. Internationaal zien we dezelfde trend.
We hebben een beeld van ons lichaam, aan de hand waarvan we ons uiterlijk
beoordelen. Dat beeld wordt tijdens ons leven opgebouwd in contact met anderen en doordat
we ons met anderen vergelijken. Zonder een beeld van schoonheid kunnen wij ons uiterlijk
niet beoordelen. Juist in de adolescentie is de groep waartoe je behoort en waarin je leeft en
waarmee je op school zit een belangrijke spiegel voor hoe je over je eigen uiterlijk gaat
denken. In de lagere schoolperiode waren ouders de belangrijkste spiegels en nu zijn dat
vrienden en vriendinnen en de ideaalbeelden in de media.
Sociale vergelijking speelt een belangrijke rol bij het waarderen van ons lichaam.
Kijken, waarnemen is geen neutraal proces, maar sterk verbonden met oordelen. Wij kijken
dus bijna altijd vanuit een frame, vanuit een idee naar onszelf, andere mensen en de
omringende wereld. Alleen jonge kinderen en volwassenen die een totaal nieuwe ervaring
opdoen, kunnen echt open kijken. Vanuit een opgebouwd beeld kijken we op die volwassen,
oordelende manier naar onszelf.
We beoordelen ons gezicht en lichaam aan de hand van ideale beelden in de media,
eerdere ervaringen met andere mensen en bijna altijd valt ons oordeel negatief uit. We halen
het niet bij de gemanipuleerde beelden en zelfs de fotomodellen halen hun eigen beeld niet.
Inleiding
Het zijn niet ons feitelijke gezicht en lichaam die bepalen hoe we over ons uiterlijk denken,
maar de manier waarop we over ons uiterlijk denken. Onechte beelden die suggereren dat er
van ons gehouden wordt als we er perfect uitzien, zien we dagelijks om ons heen. Het lijkt
erop dat het dunne, onrealistische schoonheidsideaal niet op iedereen een even grote invloed
heeft. Onderzoek laat zien dat vrouwen die verder afstaan van het dunne, witte
schoonheidsideaal zoals dikkere vrouwen, zwangere, oudere vrouwen, lesbische en zwarte
vrouwen niet per se een negatief lichaamsbeeld hebben. Jonge, witte adolescente meisjes die
biologisch gezien het dichtst bij het huidige schoonheidsideaal staan, zijn het meest
ontevreden.
Uit de gegevens die we hebben, blijkt dat Nederlandse mannen best tevreden zijn.
Mannen zouden wel wat gespierder willen zijn. Maar de algemene conclusie is toch dat de
Nederlandse man als groep meer tevreden is over het eigen uiterlijk dan de Nederlandse
vrouwen. Internationaal zien we dezelfde trend.
We hebben een beeld van ons lichaam, aan de hand waarvan we ons uiterlijk
beoordelen. Dat beeld wordt tijdens ons leven opgebouwd in contact met anderen en doordat
we ons met anderen vergelijken. Zonder een beeld van schoonheid kunnen wij ons uiterlijk
niet beoordelen. Juist in de adolescentie is de groep waartoe je behoort en waarin je leeft en
waarmee je op school zit een belangrijke spiegel voor hoe je over je eigen uiterlijk gaat
denken. In de lagere schoolperiode waren ouders de belangrijkste spiegels en nu zijn dat
vrienden en vriendinnen en de ideaalbeelden in de media.
Sociale vergelijking speelt een belangrijke rol bij het waarderen van ons lichaam.
Kijken, waarnemen is geen neutraal proces, maar sterk verbonden met oordelen. Wij kijken
dus bijna altijd vanuit een frame, vanuit een idee naar onszelf, andere mensen en de
omringende wereld. Alleen jonge kinderen en volwassenen die een totaal nieuwe ervaring
opdoen, kunnen echt open kijken. Vanuit een opgebouwd beeld kijken we op die volwassen,
oordelende manier naar onszelf.
We beoordelen ons gezicht en lichaam aan de hand van ideale beelden in de media,
eerdere ervaringen met andere mensen en bijna altijd valt ons oordeel negatief uit. We halen
het niet bij de gemanipuleerde beelden en zelfs de fotomodellen halen hun eigen beeld niet.
