Hoofdstuk 2: how drugs act: general principles
Receptoren, enzymen, transporters en ionkanalen worden meestal gebruikt als drug target.
Adrenaline bindt aan een beta adrenoceptor. Dit zorgt voor een verhoging in de hartsnelheid.
Agonisten activeren, dit betekent dat de receptor is affected door het molecuul. Antagonisten blokkeren.
Om als medicijn actief te zijn moet je selectief zijn. Maar geen enkel medicijn is volkomen selectief.
Angiotensin is een peptide dat reageert op vasculaire gladde spieren en oo de nier tubule maar verder
geen effect heeft op gladde spierweefsels.
Affiniteit is de neiging van het middel om te binden. Efficacy is de neiging om de receptor te activeren.
Als alle receptoren geactiveerd zijn en het resultaat maximaal is is het een volle agonist. Als alle
receptoren geactiveerd zijn maar het resultaat niet maximaal is dan is het een partiele agonist.
In een concentration-effect curve of dose-response curve kan je de activatie van het enzym zien. Hieruit
kan je de maximale response (Emax) halen en the concentratie dat nodig is om 50% van de maximale
response te halen (EC50).
Als er een competitieve antagonist is dan de agonist occupancy bij een gegeven agonist concentratie
verlaagt. Maar als je de concentratie van de agonist verhoogt dan gaat de occupancy omhoog. Bij andere
soorten antagonisme heeft het verhogen van de concentratie agonist geen zin. Competitieve
antagonisme:
● Verschuiving vd agonist log concentration effect curve naar rechts zonder verschil in slope of
max.
● Lineaire relatie tussen agonist dose ratio en antagonist concentratie.
Irreversible competitive antagonisten binden aan de receptor en dan kan het niet meer geactiveerd
worden. Dit wordt gebruikt bij het bekijken van de functie van de receptor niet als medicijn.
Bias kunnen aan meerder dingen binden. Receptors that couple to second messenger systems can
couple to more than one intracellular effector pathway, giving rise to two or more simultaneous
responses.
Andere mechanismen kunnen ook een remmende interactie hebben tussen medicijnen zoals:
● Chemical antagonismen, 2 substances combine in oplossing waardoor het effect van het medicijn
verloren gaat.
● Pharmacokinetic antagonismen, de antagonist verlaagt de concentratie agonist. Door
metabolisme of absorptie te verhogen.
● Block of receptor response linkage, non-competitieve antagonisten die de receptor blokkeren.
● Physiological antagonismen, 2 tegenovergestelde medicijnen die elkaars werking opheffen.
Als een medicijn vaak of continue gegeven wordt treedt desensitisatie op. Tolerance is afname in
responsiviteit. Refractoriness is het verlies van therapeutische efficacy. Drug resistance is het verlies van
de effectiveness.
Bij neuromuscular junction is de desensitised status veroorzaakt door verandering in de receptor.
Waardoor er een tight binding van het agonist molecule optreedt zonder opening van de ion kanalen.
Receptoren, enzymen, transporters en ionkanalen worden meestal gebruikt als drug target.
Adrenaline bindt aan een beta adrenoceptor. Dit zorgt voor een verhoging in de hartsnelheid.
Agonisten activeren, dit betekent dat de receptor is affected door het molecuul. Antagonisten blokkeren.
Om als medicijn actief te zijn moet je selectief zijn. Maar geen enkel medicijn is volkomen selectief.
Angiotensin is een peptide dat reageert op vasculaire gladde spieren en oo de nier tubule maar verder
geen effect heeft op gladde spierweefsels.
Affiniteit is de neiging van het middel om te binden. Efficacy is de neiging om de receptor te activeren.
Als alle receptoren geactiveerd zijn en het resultaat maximaal is is het een volle agonist. Als alle
receptoren geactiveerd zijn maar het resultaat niet maximaal is dan is het een partiele agonist.
In een concentration-effect curve of dose-response curve kan je de activatie van het enzym zien. Hieruit
kan je de maximale response (Emax) halen en the concentratie dat nodig is om 50% van de maximale
response te halen (EC50).
Als er een competitieve antagonist is dan de agonist occupancy bij een gegeven agonist concentratie
verlaagt. Maar als je de concentratie van de agonist verhoogt dan gaat de occupancy omhoog. Bij andere
soorten antagonisme heeft het verhogen van de concentratie agonist geen zin. Competitieve
antagonisme:
● Verschuiving vd agonist log concentration effect curve naar rechts zonder verschil in slope of
max.
● Lineaire relatie tussen agonist dose ratio en antagonist concentratie.
Irreversible competitive antagonisten binden aan de receptor en dan kan het niet meer geactiveerd
worden. Dit wordt gebruikt bij het bekijken van de functie van de receptor niet als medicijn.
Bias kunnen aan meerder dingen binden. Receptors that couple to second messenger systems can
couple to more than one intracellular effector pathway, giving rise to two or more simultaneous
responses.
Andere mechanismen kunnen ook een remmende interactie hebben tussen medicijnen zoals:
● Chemical antagonismen, 2 substances combine in oplossing waardoor het effect van het medicijn
verloren gaat.
● Pharmacokinetic antagonismen, de antagonist verlaagt de concentratie agonist. Door
metabolisme of absorptie te verhogen.
● Block of receptor response linkage, non-competitieve antagonisten die de receptor blokkeren.
● Physiological antagonismen, 2 tegenovergestelde medicijnen die elkaars werking opheffen.
Als een medicijn vaak of continue gegeven wordt treedt desensitisatie op. Tolerance is afname in
responsiviteit. Refractoriness is het verlies van therapeutische efficacy. Drug resistance is het verlies van
de effectiveness.
Bij neuromuscular junction is de desensitised status veroorzaakt door verandering in de receptor.
Waardoor er een tight binding van het agonist molecule optreedt zonder opening van de ion kanalen.
