Leerpakket 3 Kerntaak 1 Klinisch Redeneren
- De student geeft de plaats van de jeugdgezondheidszorg binnen de
gezondheidszorg weer
De jeugdgezondheidszorg (JGZ) is de preventieve gezondheidszorg voor kinderen en
jongeren. Deze zorg heeft als doel de gezondheid en ontwikkeling van kinderen en
jongeren van -9 maanden tot en met 17 jaar te bevorderen en te beschermen; we
duiden dat tijdvak verder aan als 0-18 jaar.
Jeugdgezondheidszorg richt zich op individuele kinderen en op groepen. Voor
individuele kinderen en hun ouders en verzorgers werkt de jeugdgezondheidszorg
vaak samen met huisartsen, jeugdhulp (jeugdzorg en jeugd-ggz), kinderartsen,
paramedici en professionals in de geboortezorg.
- De student geeft weer wat de rol en taken zijn van de jeugdverpleegkundige
binnen de jeugdgezondheidszorg
De taken van de JGZ zijn verankerd in de Wet publieke gezondheid (2008). De Wpg
is het wettelijke kader voor de publieke gezondheidszorg. De definitie van publieke
gezondheidszorg in de Wpg luidt ‘gezondheid beschermende en gezondheid
bevorderende maatregelen voor de bevolking of specifieke groepen daaruit,
waaronder begrepen het voorkómen en het vroegtijdig opsporen van ziekten’. De
publieke gezondheidszorg richt zich op de zorg voor de gezondheid van de
samenleving en risicogroepen. Kenmerkend voor de publieke gezondheidszorg is dat
er sprake is van een maatschappelijke hulpvraag. De wet onderscheidt collectieve
preventie, infectieziektebestrijding en jeugdgezondheidszorg.
- De student verwoordt het belang van de prognose in relatie tot het bepalen van
het resultaat en de interventies
Een prognose is een voorspelling van hoe een bepaald gezondheidsprobleem
waarschijnlijk zal aflopen. Zal het gezondheidsprobleem verdwijnen en de patiënt
helemaal herstellen? Of zal het probleem weliswaar verbeteren, maar altijd aanwezig
blijven? Of zal het probleem alleen maar ernstiger worden en gaat de patiënt dus
achteruit? Het kan ook zijn dat het probleem tijdelijk verdwijnt en later weer
terugkomt. Of dat het probleem stabiel blijft: niet verbetert, maar ook niet verslechtert.
Kortom, een gezondheidsprobleem kan op veel verschillende manieren aflopen. De
conclusie over de waarschijnlijke afloop wordt weergegeven in een van de zes
soorten prognoses:
1. Preventie
2. Herstel of oplossen
3. Verbetering
4. Remissie en heroptreden
5. Stabilisatie
6. Verslechtering
Deze soorten prognose worden ook wel resultaatklassen genoemd. De inschatting
van de prognose is dus de inschatting in welke resultaatklasse de afloop van het
gezondheidsprobleem waarschijnlijk valt. Ze is gebaseerd op de inventarisatie van de
aanwezige prognostische factoren en op de afweging van de grootte van hun invloed
op het gezondheidsprobleem.
, Hoe iets echt afloopt is alleen achteraf vast te stellen. Toch wordt vooraf al nagedacht
over het waarschijnlijke beloop van het gezondheidsprobleem. Dat heeft twee
belangrijke voordelen.
1. Er kan onderscheid gemaakt worden tussen de waarschijnlijke afloop van een
gezondheidsprobleem wanneer er geen interventie wordt uitgevoerd en
wanneer er wel een of meer interventies worden uitgevoerd. Als de verschillen
in prognose bekend zijn, dan kunnen patiënt en zorgprofessional samen beter
bepalen of er een interventie gewenst is of niet. Immers, als de prognose
zonder interventie hoe dan ook goed is, en verwacht mag worden dat de
patiënt vanzelf opknapt, is er waarschijnlijk geen interventie nodig. Als de
prognose hoe dan ook slecht is, zowel zonder als met interventie, dan is het
de vraag of het gewenst is een belastende interventie uit te voeren. In
situaties dat er wel een interventie gewenst is, kan met de patiënt besproken
worden welke interventie (of combinatie van interventies) dat dan moet zijn.
2. Ten tweede kunnen de beïnvloeders (ofwel prognostische factoren (factor die,
als het gezondheidsprobleem al aanwezig is, het verloop en de afloop ervan
positief of negatief beïnvloedt, en op deze manier dus ook de
gezondheidsuitkomst(en) beïnvloedt)) van het beloop in kaart worden
gebracht. Als bekend is welke factoren het beloop positief of negatief
beïnvloeden, kan geprobeerd worden de invloed van negatieve beïnvloeders
te beperken en de invloed van positieve beïnvloeders te versterken.
- De student geeft weer wat het model van Bakker inhoudt en hoe dit gebruikt
kan worden door de jeugdverpleegkundige
Het balansmodel van Bakker uit 1998 geeft een overzicht van het samenspel van
beschermende en risicofactoren voor de ontwikkeling van een kind op drie niveaus.
Met dit model kan de gezinssituatie en de eventueel benodigde opvoedsteun of –hulp
nauwgezet worden bepaald.
Het model word ingezet om de ontwikkelingen van een kind in kaart te zetten. Je kan
het model zien als een weegschaal met daar aan de ene kant de draagkracht en aan
de andere kant de draaglast.
Draagkracht de kracht die een mens heeft om de lastige dingen in het leven te
kunnen dragen.
Draaglast de lastige dingen die dus gedragen moeten worden door deze
draagkracht.
Als de weegschaal in balans is, is het positief voor de ontwikkeling van het kind en
als de draaglast sterker is dan de draagkracht dan is het negatief voor de
ontwikkeling van het kind.
Er spelen hierbij twee factoren een rol:
1. Beschermende factoren intelligentie, prettige thuissituatie, veel vrienden.
Samen hebben ze een invloed op de draagkracht
2. Risicofactoren hebben van gescheiden ouders, weinig vrienden. Dit heeft
invloed op de grootte van de draaglast.
- De student geeft de plaats van de jeugdgezondheidszorg binnen de
gezondheidszorg weer
De jeugdgezondheidszorg (JGZ) is de preventieve gezondheidszorg voor kinderen en
jongeren. Deze zorg heeft als doel de gezondheid en ontwikkeling van kinderen en
jongeren van -9 maanden tot en met 17 jaar te bevorderen en te beschermen; we
duiden dat tijdvak verder aan als 0-18 jaar.
Jeugdgezondheidszorg richt zich op individuele kinderen en op groepen. Voor
individuele kinderen en hun ouders en verzorgers werkt de jeugdgezondheidszorg
vaak samen met huisartsen, jeugdhulp (jeugdzorg en jeugd-ggz), kinderartsen,
paramedici en professionals in de geboortezorg.
- De student geeft weer wat de rol en taken zijn van de jeugdverpleegkundige
binnen de jeugdgezondheidszorg
De taken van de JGZ zijn verankerd in de Wet publieke gezondheid (2008). De Wpg
is het wettelijke kader voor de publieke gezondheidszorg. De definitie van publieke
gezondheidszorg in de Wpg luidt ‘gezondheid beschermende en gezondheid
bevorderende maatregelen voor de bevolking of specifieke groepen daaruit,
waaronder begrepen het voorkómen en het vroegtijdig opsporen van ziekten’. De
publieke gezondheidszorg richt zich op de zorg voor de gezondheid van de
samenleving en risicogroepen. Kenmerkend voor de publieke gezondheidszorg is dat
er sprake is van een maatschappelijke hulpvraag. De wet onderscheidt collectieve
preventie, infectieziektebestrijding en jeugdgezondheidszorg.
- De student verwoordt het belang van de prognose in relatie tot het bepalen van
het resultaat en de interventies
Een prognose is een voorspelling van hoe een bepaald gezondheidsprobleem
waarschijnlijk zal aflopen. Zal het gezondheidsprobleem verdwijnen en de patiënt
helemaal herstellen? Of zal het probleem weliswaar verbeteren, maar altijd aanwezig
blijven? Of zal het probleem alleen maar ernstiger worden en gaat de patiënt dus
achteruit? Het kan ook zijn dat het probleem tijdelijk verdwijnt en later weer
terugkomt. Of dat het probleem stabiel blijft: niet verbetert, maar ook niet verslechtert.
Kortom, een gezondheidsprobleem kan op veel verschillende manieren aflopen. De
conclusie over de waarschijnlijke afloop wordt weergegeven in een van de zes
soorten prognoses:
1. Preventie
2. Herstel of oplossen
3. Verbetering
4. Remissie en heroptreden
5. Stabilisatie
6. Verslechtering
Deze soorten prognose worden ook wel resultaatklassen genoemd. De inschatting
van de prognose is dus de inschatting in welke resultaatklasse de afloop van het
gezondheidsprobleem waarschijnlijk valt. Ze is gebaseerd op de inventarisatie van de
aanwezige prognostische factoren en op de afweging van de grootte van hun invloed
op het gezondheidsprobleem.
, Hoe iets echt afloopt is alleen achteraf vast te stellen. Toch wordt vooraf al nagedacht
over het waarschijnlijke beloop van het gezondheidsprobleem. Dat heeft twee
belangrijke voordelen.
1. Er kan onderscheid gemaakt worden tussen de waarschijnlijke afloop van een
gezondheidsprobleem wanneer er geen interventie wordt uitgevoerd en
wanneer er wel een of meer interventies worden uitgevoerd. Als de verschillen
in prognose bekend zijn, dan kunnen patiënt en zorgprofessional samen beter
bepalen of er een interventie gewenst is of niet. Immers, als de prognose
zonder interventie hoe dan ook goed is, en verwacht mag worden dat de
patiënt vanzelf opknapt, is er waarschijnlijk geen interventie nodig. Als de
prognose hoe dan ook slecht is, zowel zonder als met interventie, dan is het
de vraag of het gewenst is een belastende interventie uit te voeren. In
situaties dat er wel een interventie gewenst is, kan met de patiënt besproken
worden welke interventie (of combinatie van interventies) dat dan moet zijn.
2. Ten tweede kunnen de beïnvloeders (ofwel prognostische factoren (factor die,
als het gezondheidsprobleem al aanwezig is, het verloop en de afloop ervan
positief of negatief beïnvloedt, en op deze manier dus ook de
gezondheidsuitkomst(en) beïnvloedt)) van het beloop in kaart worden
gebracht. Als bekend is welke factoren het beloop positief of negatief
beïnvloeden, kan geprobeerd worden de invloed van negatieve beïnvloeders
te beperken en de invloed van positieve beïnvloeders te versterken.
- De student geeft weer wat het model van Bakker inhoudt en hoe dit gebruikt
kan worden door de jeugdverpleegkundige
Het balansmodel van Bakker uit 1998 geeft een overzicht van het samenspel van
beschermende en risicofactoren voor de ontwikkeling van een kind op drie niveaus.
Met dit model kan de gezinssituatie en de eventueel benodigde opvoedsteun of –hulp
nauwgezet worden bepaald.
Het model word ingezet om de ontwikkelingen van een kind in kaart te zetten. Je kan
het model zien als een weegschaal met daar aan de ene kant de draagkracht en aan
de andere kant de draaglast.
Draagkracht de kracht die een mens heeft om de lastige dingen in het leven te
kunnen dragen.
Draaglast de lastige dingen die dus gedragen moeten worden door deze
draagkracht.
Als de weegschaal in balans is, is het positief voor de ontwikkeling van het kind en
als de draaglast sterker is dan de draagkracht dan is het negatief voor de
ontwikkeling van het kind.
Er spelen hierbij twee factoren een rol:
1. Beschermende factoren intelligentie, prettige thuissituatie, veel vrienden.
Samen hebben ze een invloed op de draagkracht
2. Risicofactoren hebben van gescheiden ouders, weinig vrienden. Dit heeft
invloed op de grootte van de draaglast.
