HC 10 –De Invloed van het Europese recht op het Nederlandse verbintenissenrecht (II)
Vorige week zijn we aan de hand van een casus ingegaan op de privaatrechtelijke aspecten van het
mededingingsrecht, ihb de nietigheid van rechtshandelingen die in strijd zijn met 101 vweu. Eventuele
nuanceringen van die nietigheid, dmv partiële nietigheid of conversie. OD ogv schending van het
kartelverbod is aan bod gekomen. Vandaag gaan we het niet over mededingingsrecht hebben.
We gaan het hebben over de (potentiele) directe horizontale werking van de vrij verkeer bepalingen.
Aan het slot zal docent ingaan op het Europese consumentenrecht, met name de Richtlijnen op dit
gebied.
Vorig college zijn we ingegaan op verschillende doorwerkingsvormen van
unierecht. De voorbeelden die we toen hebben behandeld hadden allemaal
betrekking op vrij verkeer bepalingen. Zo hebben we geizen dat die
vrijverkeerbepalingen in ieder geval op indirecte manier van invloed
kunnen zijn op rechtsverhoudingen tussen private partijen. 1 van de
arresten was bijv. arrest Delhaize. Een voorbeeld van een zaak waarin in
een procedure tussen 2 particuliere partijen wordt betoogt dat een
nationale wet die op die privaatrechtelijke rechtsverhouding van
toepassing is, in strijd is met het europese recht, en om die reden niet mag
worden toegepast.
We hebben gezien wanneer dat het geval is en een nationale wet buiten toepassing moet blijven
vanwege strijd met een Europese, die Europese regel indirect van invloed is op de horizontale
rechtsverhouding.
Daarnaast hebben we de positieve verdragsverplichting gezien: lidstaten zijn zelf verplicht om zich te
onthouden van inbreuk van vrij verkeer bepalingen, maar ze moet er ook voor zorgen dat anderen
(particulieren) die vrijheden jegens elkaar respecteren. En onder bepaalde omstandigheden kan een
lidstaat verplicht zijn, wanneer die vrijheden door particulieren op hun grondgebied niet worden
gerespecteerd, kan een lidstaat verplicht zijn om in te grijpen in de private verhouding.
Tot slot hebben we de conforme interpretatie gezien, een op een private rechtsverhouding van
toepassing zijnde nationale norm kun je interpreteren in het licht van een bepaling van unierecht. Deze
vorm speelt met name bij richtlijnen, maar kan ook tav vrijverkeerbepalignen worden toegepast.
We gaan het vandaag alleen hebben over de vraag of die VVB ook directe horizontale werking kunnen
hebben. Kan een rechtsverhouding tussen private partijen, bijv. een contract of een feitelijke situatie,
rechtstreeks aan een Vrijverkeerbepaling worden getoetst?
Vroeger, werd er eigenlijk algemeen vanuit gegaan dat die vvb alleen maar bindend konden zijn voor
lidstaten. Lidstaten mochten niets doen dat het vrij verkeer zou belemmeren. Particulieren werden niet
Vorige week zijn we aan de hand van een casus ingegaan op de privaatrechtelijke aspecten van het
mededingingsrecht, ihb de nietigheid van rechtshandelingen die in strijd zijn met 101 vweu. Eventuele
nuanceringen van die nietigheid, dmv partiële nietigheid of conversie. OD ogv schending van het
kartelverbod is aan bod gekomen. Vandaag gaan we het niet over mededingingsrecht hebben.
We gaan het hebben over de (potentiele) directe horizontale werking van de vrij verkeer bepalingen.
Aan het slot zal docent ingaan op het Europese consumentenrecht, met name de Richtlijnen op dit
gebied.
Vorig college zijn we ingegaan op verschillende doorwerkingsvormen van
unierecht. De voorbeelden die we toen hebben behandeld hadden allemaal
betrekking op vrij verkeer bepalingen. Zo hebben we geizen dat die
vrijverkeerbepalingen in ieder geval op indirecte manier van invloed
kunnen zijn op rechtsverhoudingen tussen private partijen. 1 van de
arresten was bijv. arrest Delhaize. Een voorbeeld van een zaak waarin in
een procedure tussen 2 particuliere partijen wordt betoogt dat een
nationale wet die op die privaatrechtelijke rechtsverhouding van
toepassing is, in strijd is met het europese recht, en om die reden niet mag
worden toegepast.
We hebben gezien wanneer dat het geval is en een nationale wet buiten toepassing moet blijven
vanwege strijd met een Europese, die Europese regel indirect van invloed is op de horizontale
rechtsverhouding.
Daarnaast hebben we de positieve verdragsverplichting gezien: lidstaten zijn zelf verplicht om zich te
onthouden van inbreuk van vrij verkeer bepalingen, maar ze moet er ook voor zorgen dat anderen
(particulieren) die vrijheden jegens elkaar respecteren. En onder bepaalde omstandigheden kan een
lidstaat verplicht zijn, wanneer die vrijheden door particulieren op hun grondgebied niet worden
gerespecteerd, kan een lidstaat verplicht zijn om in te grijpen in de private verhouding.
Tot slot hebben we de conforme interpretatie gezien, een op een private rechtsverhouding van
toepassing zijnde nationale norm kun je interpreteren in het licht van een bepaling van unierecht. Deze
vorm speelt met name bij richtlijnen, maar kan ook tav vrijverkeerbepalignen worden toegepast.
We gaan het vandaag alleen hebben over de vraag of die VVB ook directe horizontale werking kunnen
hebben. Kan een rechtsverhouding tussen private partijen, bijv. een contract of een feitelijke situatie,
rechtstreeks aan een Vrijverkeerbepaling worden getoetst?
Vroeger, werd er eigenlijk algemeen vanuit gegaan dat die vvb alleen maar bindend konden zijn voor
lidstaten. Lidstaten mochten niets doen dat het vrij verkeer zou belemmeren. Particulieren werden niet
