Inspiratie nodig?

De diagnose CVA wordt gesteld volgens de criteria
van de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO), als
er sprake is van: ‘Plotseling ontstane klinische CVA CVA ook wel een beroerte of
verschijnselen van een plaatselijke stoornis van de
hersenfuncties met een duur van meer dan 24 uur
Cerebro vasculair accident stroke genoemd
of eindigend met de dood, waarvoor geen andere ongeluk in een hersenbloedvat
oorzaak aanwezig is dan een stoornis in de
bloedvaten’.

Oorzaak en risicofactoren

Wetenschappelijk onderzoek heeft bewezen dat een CVA niet erfelijk is.
Wel is het zo dat in sommige families risicofactoren voor hart- en vaatziekten meer voorkomen dan in andere.
Bij iemand die een CVA heeft gehad, is er een verhoogd risico om een tweede CVA te krijgen.
Algemene oorzaken van een CVA:

- Atherosclerose:
bloedvaten raken vernauwd en de bloedvatwanden verzwakken;

- Bloeddruk:
bij langdurig verhoogde bloeddruk raakt de vaatwand beschadigd, het geen kan leiden tot een infarct /
bloeding.
Specifieke oorzaken van een infarct: Specifieke oorzaken van een bloeding:

- Trombose: - De vaatwand kan scheuren als deze zwakker wordt;
door vernauwing en beschadiging in de bloedvaten kan in kleine
bloedvaatjes een bloedvatafsluiting ontstaan; - Aangeboren vaatafwijkingen
door een andere bouw van de vaten kunnen er gemakkelijk scheuren ontstaan;
- Embolie:
een losgeschoten bloedstolsel van een andere plaats in het lichaam - Schedeltraumata (à subduraal hematoom);
kan met de bloedstroom worden meegevoerd en een
bloedvatafsluiting - Schedelfractuur die een groot bloedvat heeft aangeprikt (à epiduraal
veroorzaken in de hersenen; hematoom);

- Samenstelling van het bloed: - Bloedingen in een vaatrijke tumor.
als er relatief te veel stollingsfactoren aanwezig zijn, zal het bloed
ook
in bloedvaten makkelijker stollen en is de kans op een afsluiting in
de

,Bouw en werking van het aangedane lichaamsdeel

Dit punt is beperkt tot twee specifieke onderdelen:

de verdeling van de waarnemings- en bewegingsfuncties over het
hersenweefsel en de werking van reflexen.

Deze twee onderdelen zijn het belangrijkst om de symptomen van een
CVA te kunnen verklaren en begrijpen.

De hersenstam is verantwoordelijk voor functies die letterlijk van
vitaal belang zijn voor het in stand houden van het lichaam, zoals de
bloedstroom, ademhaling en temperatuurregulatie. Verder draagt hij
zorg voor de regulatie van de lichaamshouding en het slaap-,
waakritme (=inwendige klok). De hersenstam verbindt vezels uit het
lichaam met de rest van de hersenen. In de hersenstam vinden
reflexen plaats die betrekking hebben op: de speekselklieren, de
ogen, de luchtwegen en slikken (en braken en kokhalzen).

De functie van de kleine hersenen is coördinatie van de motoriek. Die
coördinatie (evenwicht en spierspanning) vindt plaats in nauwe
samenwerking met de grote hersenen, de hersenstam en het
ruggenmerg.

In de tussenhersenen wordt de mate van geconcentreerdheid op een
bepaalde bezigheid geregeld. Het heeft een regulerende invloed op de
hormoonhuishouding en de lichaamstemperatuur en bevat het dorst-
en hongercentrum.

Het limbisch systeem bestaat uit delen van de tussenhersenen en
delen van de grote hersenen. Dit deel van de hersenen heeft
betrekking op emotionaliteit (o.a: agressie, angst en opwinding).

De grote hersenen hebben een grote verscheidenheid aan functies.
Niet alle functies zijn even makkelijk te lokaliseren. Alle indelingen
die volgen zijn globaal, individueel kunnen er verschillen bestaan m.b.t.
de verdeling van de functies.

, De hersenen zijn in te delen naar de functies motoriek (beweging) Sensoriek:
en sensoriek (waarneming):
- Primaire sensorische schors:
Motoriek: deze schors ligt achter de centrale groeve.

- Primaire motorische schors: * Sensibele schors:
ligt voor de centrale groeve (deze groeve loopt aan de bovenkant hier vindt de gewaarwording plaats van de gevoelsprikkels
van (druk, tast, pijn, temperatuur en het bewegingsgevoel). Elk
de hersenen globaal van het ene naar het andere oor, zie figuur lichaamsgebied heeft zijn eigen plaats op de sensibele
2). schors.
Hier wordt de uitvoering van bewegingen geregeld.
Lichaamsgebieden met een fijne ‘gevoeligheid’ beslaan een
De rechterhelft van de hersenen zorgt voor prikkeling van de grotere oppervlakte op deze schors.
linkerzijde
van het lichaam en vice versa. Op de motorische schors heeft elke * Auditieve schors:
skeletspier een eigen plekje van waaruit prikkels naar de ligt aan de uiteinden van de sensibele schors. Hier eindigen
betreffende de vezels die de gehoorprikkels uit het gehoororgaan
spier worden gestuurd. Het aantal contacten tussen de hersenen en vervoeren.
de
spier is afhankelijk van de nauwkeurigheid waarmee de spier kan * Optische schors:
bewegen. (De vingers kunnen heel nauwkeurig bewegen en nemen dus ligt in het achterste deel van de hersenen. Hier eindigen de
ook een groot deel in beslag van de primaire motorische schors.) vezels die de prikkels uit de netvliezen van de ogen
vervoeren.
- Secundair motorische schors: De linkerhelft van de hersenen ontvangt de prikkels uit de
ligt voor de primair motorische schors. In deze schors ligt linkerhelften van beide netvliezen en vice versa.
opgeslagen hoe bewegingen uitgevoerd moeten worden (lopen,
fietsen etc.). Deze - Secundaire sensorische schors:
bewegingen kunnen uitgevoerd worden als zij naar de primaire zorgt voor de interpretatie van binnenkomende prikkels.
motorische schors worden gestuurd. In deze schors ligt onder Deze secundaire schorsen liggen nabij de betreffende
andere het spraakcentrum en het centrum voor gecoördineerde oog- primaire schorsen. Ze liggen achter de centrale groeve.
en hoofdbewegingen.
- Associatief sensorische gebieden:
liggen tussen de eerder genoemde sensorische schorsen.
Hier wordt een betekenis gegeven aan de verschillende
Inkomende sensorische prikkels.