5.2
De koloniale tijd in Nederlands-Indië
Vanaf het einde van de zestiende eeuw waren er Nederlanders in
Indonesië. Zoals Jan Pieterszoon Coen die handelsposten bouwden
voor de VOC op verschillende plekken in het land. Dit was het begin van
de kolonie op Indonesië. Nederlanders verdienden veel geld aan
specerijen als nootmuskaat en kruidnagel. In 1900 bestuurden de
Nederlanders het hele eilandrijk en ze noemden het Nederlands-Indië.
De Nederlandse regering probeerde zoveel mogelijk te verdienen aan
Indonesië. Elk Javaans dorp werd verplicht om cultures aan de
Nederlanders te leveren, dat zijn producten als koffie, tabak of peper.
Daarom heet dit systeem van de Nederlanders ook het Cultuurstelsel
genoemd, een economisch systeem tussen 1830 en 1870 waarbij de
bevolking dus verplicht werd om de Nederlanders producten te leveren.
Veel Indonesiërs moesten ook op plantages werken en in bedrijven van
de Nederlanders. Ze kregen slecht betaald. Buiten het werk om gingen
ze niet veel met Nederlanders om. Op een paar kinderen na met een
Nederlandse vader en die mensen worden ook wel Indische
Nederlanders/Indo-Europeanen/Indo’s genoemd.
In Indonesië kwamen er veel opstanden tegen het Nederlandse
Cultuurstelsel. In Nederland zelf kwam ook kritiek op de uitbuiting en
daarom werd in 1900 de ethische politiek ingevoerd, dat was het idee
van de Nederlanders om de ergste armoede te bestrijden in Indonesië
en beter onderwijs te geven.
Indonesiërs leefden in krottenwijken terwijl de Nederlanders in grote
villa’s leefden. Er kwam meer verzet vanaf de twintigste eeuw want de
Indonesiërs vonden de ethische politiek niet krachtig genoeg. Er
kwamen jonge Indonesische nationalisten die zelf hun land wilden
besturen. Bekende jongeren die strijden voor dit idee waren Soekarno,
Hatta en Sjahrir. In 1927 richtte Soekarno de PNI(Partai Nasional
Indonesia) op. Op 28 oktober 1928 vond er een jeugdcongres plaats,
daar zwoeren de leden een eed voor een onafhankelijke staat, met een
taal, een vlag en een volkslied. Veel Indonesiërs zien deze datum als de
start van de Indonesische Republiek.
, De Nederlandse regering hield deze nationalisten goed in de gaten,
Soekarno werd bijvoorbeeld in 1933 verbannen. In 1942 werden
Soekarno en Hatta door de Japanners naar Java gebracht, dit deden ze
om steun te krijgen van de Indonesiërs in de oorlog.
5.3
De Japanse bezetting, 1942-1945
In Nederlands-Indië kwam de oorlogsdreiging in 1940 vanuit Japan.
Japan viel naburige landen aan om een groot Aziatisch rijk te stichten
voor de Aziaten. Nederlands-Indië lag dichtbij Japan en had metalen en
olie, die handig waren voor de oorlogsindustrie en producten als thee,
koffie, rijst en cacao waar de Japanners een tekort aan hadden. De
uitbreiding van Japan werd tegengehouden door de Amerikaanse
oorlogsvloot en daarom schakelde Japan op 7 december 1941 de
Amerikaanse oorlogsvloot op Pearl Harbor uit. Na de slag ging het in
februari 1942 bij de slag om de Javazee Nederlands-Indië aanvallen. De
KNIL(het koninklijke Nederlands-Indische leger) was niet opgewassen
tegen Japan, dit leger had chinezen, indonesiërs en Nederlanders en dit
leger was er eigenlijk alleen voor gemaakt om de Indonesische kolonie
te behouden. (Indonesië is ook heel lastig te verdedigen omdat de kust
omtrek van Indonesië langer is dan de omtrek van de hele wereld).
De verovering van de Japanners maakte een einde aan de heerschappij
van Nederland (na 350 jaar) en de Japanners werden in eerste instantie
als bevrijders gezien. Ze gaven meer vrijheid. Maar na een tijdje
dwingen de Japanners Indonesiërs om te werken en er komen
voedseltekorten, hierdoor verloren de Japanners steun van de
Indonesische bevolking.
Meer dan 142.000 Nederlandse mensen werden vastgezet in Japanse
kampen. De Nederlanders moesten bijvoorbeeld gedwongen werken
aan de spoorweg van Birma naar Thailand. Veel mensen overleden bij
het werken aan deze spoorlijn want de omstandigheden waren slecht,
ook wel dodenspoorlijn. Niet alleen voor de mensen in kampen maar ook
voor de buitenkampers, eigenlijk de rest van de bevolking buiten de
kampen behalve degene die samenwerken met de bezetter.
De koloniale tijd in Nederlands-Indië
Vanaf het einde van de zestiende eeuw waren er Nederlanders in
Indonesië. Zoals Jan Pieterszoon Coen die handelsposten bouwden
voor de VOC op verschillende plekken in het land. Dit was het begin van
de kolonie op Indonesië. Nederlanders verdienden veel geld aan
specerijen als nootmuskaat en kruidnagel. In 1900 bestuurden de
Nederlanders het hele eilandrijk en ze noemden het Nederlands-Indië.
De Nederlandse regering probeerde zoveel mogelijk te verdienen aan
Indonesië. Elk Javaans dorp werd verplicht om cultures aan de
Nederlanders te leveren, dat zijn producten als koffie, tabak of peper.
Daarom heet dit systeem van de Nederlanders ook het Cultuurstelsel
genoemd, een economisch systeem tussen 1830 en 1870 waarbij de
bevolking dus verplicht werd om de Nederlanders producten te leveren.
Veel Indonesiërs moesten ook op plantages werken en in bedrijven van
de Nederlanders. Ze kregen slecht betaald. Buiten het werk om gingen
ze niet veel met Nederlanders om. Op een paar kinderen na met een
Nederlandse vader en die mensen worden ook wel Indische
Nederlanders/Indo-Europeanen/Indo’s genoemd.
In Indonesië kwamen er veel opstanden tegen het Nederlandse
Cultuurstelsel. In Nederland zelf kwam ook kritiek op de uitbuiting en
daarom werd in 1900 de ethische politiek ingevoerd, dat was het idee
van de Nederlanders om de ergste armoede te bestrijden in Indonesië
en beter onderwijs te geven.
Indonesiërs leefden in krottenwijken terwijl de Nederlanders in grote
villa’s leefden. Er kwam meer verzet vanaf de twintigste eeuw want de
Indonesiërs vonden de ethische politiek niet krachtig genoeg. Er
kwamen jonge Indonesische nationalisten die zelf hun land wilden
besturen. Bekende jongeren die strijden voor dit idee waren Soekarno,
Hatta en Sjahrir. In 1927 richtte Soekarno de PNI(Partai Nasional
Indonesia) op. Op 28 oktober 1928 vond er een jeugdcongres plaats,
daar zwoeren de leden een eed voor een onafhankelijke staat, met een
taal, een vlag en een volkslied. Veel Indonesiërs zien deze datum als de
start van de Indonesische Republiek.
, De Nederlandse regering hield deze nationalisten goed in de gaten,
Soekarno werd bijvoorbeeld in 1933 verbannen. In 1942 werden
Soekarno en Hatta door de Japanners naar Java gebracht, dit deden ze
om steun te krijgen van de Indonesiërs in de oorlog.
5.3
De Japanse bezetting, 1942-1945
In Nederlands-Indië kwam de oorlogsdreiging in 1940 vanuit Japan.
Japan viel naburige landen aan om een groot Aziatisch rijk te stichten
voor de Aziaten. Nederlands-Indië lag dichtbij Japan en had metalen en
olie, die handig waren voor de oorlogsindustrie en producten als thee,
koffie, rijst en cacao waar de Japanners een tekort aan hadden. De
uitbreiding van Japan werd tegengehouden door de Amerikaanse
oorlogsvloot en daarom schakelde Japan op 7 december 1941 de
Amerikaanse oorlogsvloot op Pearl Harbor uit. Na de slag ging het in
februari 1942 bij de slag om de Javazee Nederlands-Indië aanvallen. De
KNIL(het koninklijke Nederlands-Indische leger) was niet opgewassen
tegen Japan, dit leger had chinezen, indonesiërs en Nederlanders en dit
leger was er eigenlijk alleen voor gemaakt om de Indonesische kolonie
te behouden. (Indonesië is ook heel lastig te verdedigen omdat de kust
omtrek van Indonesië langer is dan de omtrek van de hele wereld).
De verovering van de Japanners maakte een einde aan de heerschappij
van Nederland (na 350 jaar) en de Japanners werden in eerste instantie
als bevrijders gezien. Ze gaven meer vrijheid. Maar na een tijdje
dwingen de Japanners Indonesiërs om te werken en er komen
voedseltekorten, hierdoor verloren de Japanners steun van de
Indonesische bevolking.
Meer dan 142.000 Nederlandse mensen werden vastgezet in Japanse
kampen. De Nederlanders moesten bijvoorbeeld gedwongen werken
aan de spoorweg van Birma naar Thailand. Veel mensen overleden bij
het werken aan deze spoorlijn want de omstandigheden waren slecht,
ook wel dodenspoorlijn. Niet alleen voor de mensen in kampen maar ook
voor de buitenkampers, eigenlijk de rest van de bevolking buiten de
kampen behalve degene die samenwerken met de bezetter.
