Samenvatting H17 – Basisboek Integrale
Veiligheidskunde
Het rijk is een verzamelnaam voor alle ministeries.
De bestuurlijke organisaties van Nederland bestaat uit drie algemene, geografisch
gebonden bestuurslagen: het rijk, de provincie en de gemeente (art. 123 Grondwet).
In de praktijk spelen de volgende actoren mee:
Waterschap (taken omtrent het waterbeheer)
Regionaal bestuur (bijv.: veiligheidsregio)
Europa
Deze behoren wel tot de bestuurlijke organisatie maar vormen geen aparte
bestuurslaag.
Tussen de verschillende bestuurslagen zijn het de bestuursorganen die de
toegekende overheidstaken uitvoeren.
Bij de gemeente kun je denken aan: de gemeenteraad, het college van
burgemeester en wethouders en de burgemeester. De gemeente zelf is een
rechtspersoon die doormiddel van het publiekrecht is ingesteld.
De staatsvorm die we in Nederland kennen, is een voorbeeld een gedecentraliseerde
eenheidsstaat. De regelingen hierover zijn vastgelegd in H7 van de grondwet.
In een eenheidsstaat draagt de landelijke overheid (het rijk), als hoogste
bestuurslaag, zorg voor de wet- en regelgeving die voor het hele land geldt en het
daarbij behorende centrale toezicht.
Gedecentraliseerd wil zeggen dat lagere bestuurslagen zelfstandige bevoegdheden
toegekend hebben gekregen van de landelijke overheid om bepaalde wetgevende en
bestuurlijke taken uit te voeren.
De lagere bestuurslagen hebben een zekere autonomie om regels te stellen voor alle
zaken binnen hun grondgebied, je kunt hierbij denken aan het vaststellen van een
algemeen Plaatselijke Verordening (APV).
Omdat het hier gaat om geografisch gebonden bestuurslagen, wordt deze
decentralisatie ook wel territoriale decentralisatie genoemd (art. 124 lid 1 grondwet).
In Nederland kennen we ook de functionele decentralisatie, daarbij is bestuurlijke
bevoegdheid toegewezen aan een openbaar lichaam met een specifieke taakstelling
of functie.
Het uitgangspunt bij decentralisatie is decentraal wat kan, centraal wat moet. Wat de
ene bestuurslaag doet heeft effect op de andere.
, Code Interbestuurlijke Verhoudingen (CIV)
Binnen een gedecentraliseerde eenheidsstaat ligt de nadruk op de landelijke
overheid. De macht van provincies en gemeenten en andere bestuurslagen is
ondergeschikt aan de macht van de landelijke overheid.
Naast de zelfstandige bevoegdheden vanwege decentralisatie, ook wel autonomie
genoemd is er sprake van medebewind. Dat Houdt in dat lagere overheden
regelingen moeten uitvoeren die door de centrale overheid bij wet zijn ingesteld (art.
124 lid 2 grondwet).
Het ministerie van Justitie en veiligheid (JenV) vorm het kerndepartement op het
gebied van veiligheid.
Elk departement kent een politieke en ambtelijke leiding. De politieke leiding bestaat
uit de minister (eventueel aangevuld met een andere minister) en één of meerdere
staatssecretarissen.
De ambtelijke leiding van een departement bestaat in beginsel uit de secretaris-
generaal plus een aantal directeuren-generaal. De directeuren-generaal zijn elk
verantwoordelijk voor een zogenoemd directoraat-generaal, een verzameling van
directies die werken aan een gemeenschappelijk doel of thema.
Nederland heeft op het terrein van veiligheid te maken met (hogere) wet- en
regelgeving uit Europa en is als lidstaat van de EU vertegenwoordigd in verschillende
Europese raden.
Naast het internationale en het nationale niveau speelt ook het lokale bestuur
(gemeenten) een centrale rol in het veiligheidsbeleid.
Veiligheidskunde
Het rijk is een verzamelnaam voor alle ministeries.
De bestuurlijke organisaties van Nederland bestaat uit drie algemene, geografisch
gebonden bestuurslagen: het rijk, de provincie en de gemeente (art. 123 Grondwet).
In de praktijk spelen de volgende actoren mee:
Waterschap (taken omtrent het waterbeheer)
Regionaal bestuur (bijv.: veiligheidsregio)
Europa
Deze behoren wel tot de bestuurlijke organisatie maar vormen geen aparte
bestuurslaag.
Tussen de verschillende bestuurslagen zijn het de bestuursorganen die de
toegekende overheidstaken uitvoeren.
Bij de gemeente kun je denken aan: de gemeenteraad, het college van
burgemeester en wethouders en de burgemeester. De gemeente zelf is een
rechtspersoon die doormiddel van het publiekrecht is ingesteld.
De staatsvorm die we in Nederland kennen, is een voorbeeld een gedecentraliseerde
eenheidsstaat. De regelingen hierover zijn vastgelegd in H7 van de grondwet.
In een eenheidsstaat draagt de landelijke overheid (het rijk), als hoogste
bestuurslaag, zorg voor de wet- en regelgeving die voor het hele land geldt en het
daarbij behorende centrale toezicht.
Gedecentraliseerd wil zeggen dat lagere bestuurslagen zelfstandige bevoegdheden
toegekend hebben gekregen van de landelijke overheid om bepaalde wetgevende en
bestuurlijke taken uit te voeren.
De lagere bestuurslagen hebben een zekere autonomie om regels te stellen voor alle
zaken binnen hun grondgebied, je kunt hierbij denken aan het vaststellen van een
algemeen Plaatselijke Verordening (APV).
Omdat het hier gaat om geografisch gebonden bestuurslagen, wordt deze
decentralisatie ook wel territoriale decentralisatie genoemd (art. 124 lid 1 grondwet).
In Nederland kennen we ook de functionele decentralisatie, daarbij is bestuurlijke
bevoegdheid toegewezen aan een openbaar lichaam met een specifieke taakstelling
of functie.
Het uitgangspunt bij decentralisatie is decentraal wat kan, centraal wat moet. Wat de
ene bestuurslaag doet heeft effect op de andere.
, Code Interbestuurlijke Verhoudingen (CIV)
Binnen een gedecentraliseerde eenheidsstaat ligt de nadruk op de landelijke
overheid. De macht van provincies en gemeenten en andere bestuurslagen is
ondergeschikt aan de macht van de landelijke overheid.
Naast de zelfstandige bevoegdheden vanwege decentralisatie, ook wel autonomie
genoemd is er sprake van medebewind. Dat Houdt in dat lagere overheden
regelingen moeten uitvoeren die door de centrale overheid bij wet zijn ingesteld (art.
124 lid 2 grondwet).
Het ministerie van Justitie en veiligheid (JenV) vorm het kerndepartement op het
gebied van veiligheid.
Elk departement kent een politieke en ambtelijke leiding. De politieke leiding bestaat
uit de minister (eventueel aangevuld met een andere minister) en één of meerdere
staatssecretarissen.
De ambtelijke leiding van een departement bestaat in beginsel uit de secretaris-
generaal plus een aantal directeuren-generaal. De directeuren-generaal zijn elk
verantwoordelijk voor een zogenoemd directoraat-generaal, een verzameling van
directies die werken aan een gemeenschappelijk doel of thema.
Nederland heeft op het terrein van veiligheid te maken met (hogere) wet- en
regelgeving uit Europa en is als lidstaat van de EU vertegenwoordigd in verschillende
Europese raden.
Naast het internationale en het nationale niveau speelt ook het lokale bestuur
(gemeenten) een centrale rol in het veiligheidsbeleid.
