Jouw kledij dankzij slavernij?
Veel mensen weten niet waar hun kleding vandaan komt en wat de gevolgen zijn voor de
wereld. De ander weet dat er veel mis is in de kledingindustrie en probeert er op te letten
waar zijn kleding vandaan komt. De vele misstanden in de kledingindustrie zijn klein, maar
groeien uit tot grote gevolgen. Als we de misstanden in de fabrieken aan kunnen pakken,
zullen de gevolgen met grote aantallen verdwijnen. Maar hoe kunnen we de misstanden
oplossen?
Ten eerste is er veel onnodige milieuschade. Producenten blijven constant nieuwe
producten aanbieden en zo ontstaat er ook een groeiende afvalberg. Fabrieken spelen ook
steeds meer producten door naar fabrieken waar de productieprijs lager ligt dan de
daadwerkelijke prijs. Deze fabrieken hebben vaak slechte werkomstandigheden en hebben
kinderen in werkdienst (Demkens, 2018). Dat er grote hoeveelheden water, chemicaliën en
pesticiden nodig zijn voor de productie van kleding, weten veel mensen al. Maar dat de
kledingindustrie verknocht is aan olie en afhankelijk is van fossiele brandstoffen is minder
bekend (Demkens, 2018).
Dit laatste komt mede door de opkomst van synthetische materialen. De productie
van deze materialen gaat gepaard met een groeiende vraag naar olie en fossiele
brandstoffen. De extreem lage lonen in combinatie met flexibele arbeiders, internationale
handelingsregelingen en lagere transportkosten hebben het voor bedrijven aantrekkelijker
gemaakt hun productie uit te besteden aan landen als China of Bangladesh.
Naast de arbeidskosten gingen ook de productie kosten omlaag en ook dat vertaalde zich
naar lagere kledingprijzen. Samen met de toenemende welvaart zorgde dit sinds de jaren
negentig voor een aanzienlijke groei in de vraag naar kleding. Ook de vraag naar het
goedkoopste product zet producten onder druk om hun prijzen te verlagen en dit dus door
te spelen naar fabrieken met werknemers die moeten werken onder armoedige
omstandigheden.
Iets waar steeds meer aandacht voor komt is recycling en hergebruik. Het wordt
gezien als de oplossing om de impact van kleding op het milieu te verkleinen (Demkens,
2018). ‘Als 50 procent van de vezels in een katoenen T-shirt van secundair materiaal
afkomstig zou zijn, dan bedraagt de milieuwinst ten opzichte van 100 procent primaire
vezels grofweg 20 tot 60 eurocent per T-shirt.’ (Demkens, 2019).Recyclen is alleen niet heel
goedkoop. Een van de manieren om de kosten van gerecyclede garens omlaag te krijgen, is
door innovatie op dit gebeid te stimuleren. Dan betalen producenten en importeurs van
textiel een tarief aan recyclingbedrijven. Als ze een bepaald percentage gerecyclede garens
in hun kleding gebruiken, hoeven ze minder te betalen (Demkens, 2019).
In vele fabrieken worden zo nu en dan inspecties gehouden, het probleem hierbij is
alleen wel dat bij deze inspecties alle misstanden van tevoren zijn opgelost, maar na de
inspectie gewoon weer terugkomen. Denk hierbij aan kinderarbeid en dozen voor de
nooduitgang. Dit komt omdat de inspecteur van tevoren zijn bezoek aankondigt en de
fabrieken hun werkomstandigheden voor die periode verbeteren. Als we vaker en
onaangekondigd deze fabrieken laten inspecteren, kunnen we veel problemen en
ongelukken voorkomen. Dit samen met forsere boetes kan een mooi resultaat opleveren.
‘Het is goed mogelijk om alleen nog maar verantwoorde kleding te kopen, die eerlijk,
duurzaam of allebei is. Iedereen kan het.’ (Le Clerq, 2019). Arnout ging de uitdaging aan om
alleen nog maar kleding te kopen die duurzaam en eerlijk gemaakt werd om zo milieuschade
Veel mensen weten niet waar hun kleding vandaan komt en wat de gevolgen zijn voor de
wereld. De ander weet dat er veel mis is in de kledingindustrie en probeert er op te letten
waar zijn kleding vandaan komt. De vele misstanden in de kledingindustrie zijn klein, maar
groeien uit tot grote gevolgen. Als we de misstanden in de fabrieken aan kunnen pakken,
zullen de gevolgen met grote aantallen verdwijnen. Maar hoe kunnen we de misstanden
oplossen?
Ten eerste is er veel onnodige milieuschade. Producenten blijven constant nieuwe
producten aanbieden en zo ontstaat er ook een groeiende afvalberg. Fabrieken spelen ook
steeds meer producten door naar fabrieken waar de productieprijs lager ligt dan de
daadwerkelijke prijs. Deze fabrieken hebben vaak slechte werkomstandigheden en hebben
kinderen in werkdienst (Demkens, 2018). Dat er grote hoeveelheden water, chemicaliën en
pesticiden nodig zijn voor de productie van kleding, weten veel mensen al. Maar dat de
kledingindustrie verknocht is aan olie en afhankelijk is van fossiele brandstoffen is minder
bekend (Demkens, 2018).
Dit laatste komt mede door de opkomst van synthetische materialen. De productie
van deze materialen gaat gepaard met een groeiende vraag naar olie en fossiele
brandstoffen. De extreem lage lonen in combinatie met flexibele arbeiders, internationale
handelingsregelingen en lagere transportkosten hebben het voor bedrijven aantrekkelijker
gemaakt hun productie uit te besteden aan landen als China of Bangladesh.
Naast de arbeidskosten gingen ook de productie kosten omlaag en ook dat vertaalde zich
naar lagere kledingprijzen. Samen met de toenemende welvaart zorgde dit sinds de jaren
negentig voor een aanzienlijke groei in de vraag naar kleding. Ook de vraag naar het
goedkoopste product zet producten onder druk om hun prijzen te verlagen en dit dus door
te spelen naar fabrieken met werknemers die moeten werken onder armoedige
omstandigheden.
Iets waar steeds meer aandacht voor komt is recycling en hergebruik. Het wordt
gezien als de oplossing om de impact van kleding op het milieu te verkleinen (Demkens,
2018). ‘Als 50 procent van de vezels in een katoenen T-shirt van secundair materiaal
afkomstig zou zijn, dan bedraagt de milieuwinst ten opzichte van 100 procent primaire
vezels grofweg 20 tot 60 eurocent per T-shirt.’ (Demkens, 2019).Recyclen is alleen niet heel
goedkoop. Een van de manieren om de kosten van gerecyclede garens omlaag te krijgen, is
door innovatie op dit gebeid te stimuleren. Dan betalen producenten en importeurs van
textiel een tarief aan recyclingbedrijven. Als ze een bepaald percentage gerecyclede garens
in hun kleding gebruiken, hoeven ze minder te betalen (Demkens, 2019).
In vele fabrieken worden zo nu en dan inspecties gehouden, het probleem hierbij is
alleen wel dat bij deze inspecties alle misstanden van tevoren zijn opgelost, maar na de
inspectie gewoon weer terugkomen. Denk hierbij aan kinderarbeid en dozen voor de
nooduitgang. Dit komt omdat de inspecteur van tevoren zijn bezoek aankondigt en de
fabrieken hun werkomstandigheden voor die periode verbeteren. Als we vaker en
onaangekondigd deze fabrieken laten inspecteren, kunnen we veel problemen en
ongelukken voorkomen. Dit samen met forsere boetes kan een mooi resultaat opleveren.
‘Het is goed mogelijk om alleen nog maar verantwoorde kleding te kopen, die eerlijk,
duurzaam of allebei is. Iedereen kan het.’ (Le Clerq, 2019). Arnout ging de uitdaging aan om
alleen nog maar kleding te kopen die duurzaam en eerlijk gemaakt werd om zo milieuschade
