Seksuele voorlichtingen op school.
41% van de jongens tussen de twaalf en veertien jaar en ook 7% van de meiden op deze leeftijd
hebben al een keer porno gekeken. Dit komt vaak doordat jongeren op zoek gaan naar informatie
over seks, hierdoor belanden ze dan op een pornografische website. Aangezien scholen niet genoeg
aandacht besteden aan seksuele voorlichting, groeit dit probleem. Als porno de enige bron van
jongeren is, vormt dit een verkeerd beeld.
Scholen moeten de inhoud van hun seksuele voorlichting verbeteren. Jongeren zelf hebben
aangegeven dat ze ontevreden zijn met de seksuele voorlichtingen die hun op school krijgen. Rutgers
en Izy Dekker deden onderzoek naar dit probleem en vonden resultaten die overeen kwamen met
mijn standpunt.
Seksuele voorlichting wordt nu alleen gegeven in de hogere klassen van de basisschool en de lagere
klassen van de middelbare school. Dit terwijl jongeren vaak later pas seksueel actief worden. Daarbij
wordt zowel op de basisschool en op de middelbare school het zelfde verteld. Ik zelf heb dat ook
opgemerkt. Der worden altijd de zelfde onderwerpen besproken; hoe seks werkt, wat een SOA is en
hoe je een zwangerschap kan voorkomen. Dit zijn natuurlijk belangrijke onderwerpen, maar wanneer
leert een puber over grenzen, seksualiteit of het plezier en verlangen dat erbij komt kijken. De
seksuele voorlichting wordt ook gezien als ongemakkelijk en beschamend.
Sinds 2012 is het wettelijk verplicht voor basis-, middelbare-, en speciale scholen om seksuele
voorlichting te geven aan jongeren. Dit was vooral om ‘ongewenste omgangsvormen’ te voorkomen.
Leerlingen geven zelf aan dat hun verbeterde seksuele voorlichtingen op school willen. Ze zeggen zelf
ook dat ze er voor open staan om er over te praten. Maar door de eerder besproken ongemakkelijke
lessen durven jongeren geen vragen te stellen en wordt alles ook maar gezien als ongemakkelijk. Dit
is aan de docenten om te veranderen, zij moeten een fijne sfeer aanbieden in de klas. Ook ik vond de
seksuele voorlichtingen op school ongemakkelijk, terwijl dat echt niet zo hoefde te zijn.
Ook kunnen deze slechte seksuele voorlichtingen serieuze gevolgen hebben. Door het tekort aan
aandacht naar serieuze onderwerpen zoals grenzen krijgen jongeren geen fijne eerste ervaringen,
terwijl deze ervaringen juist zo belangrijk zijn. Dit probleem wordt ook door getrokken online met
‘shame texting’ en ‘sextorting’, hierbij wordt er gevraagd om naaktbeelden van vaak vrouwen en
worden ze vervolgens verspeidt. Jongeren weten dan ook niet wat ze moeten doen in deze situatie.
Vaak schamen ze voor wat er is gebeurd en durven ze ook niet om hulp te vragen. Er wordt dan ook
vaak gezien dat jongeren in een depressie vallen. Maar wij zouden dit probleem grotendeels kunnen
verminderen door dit te bespreken in de seksuele voorlichtingen.
Ik zelf heb ook gehoord dat jongeren dit maar ‘moeten ervaren’, want daar leren ze zogenaamd zelf
van. Zelf vind ik ook dat eigen ervaringen er bij horen, maar we zouden de nieuwe generaties zoveel
nare ervaringen kunnen helpen voorkomen door onze eigen ervaringen te delen. We moeten
stoppen met het ongemakkelijk zijn over seksualiteit en alles wat erbij hoort. Wij moeten onze
ervaringen delen, zodat misschien één puber niet die ene ongemakkelijke situatie mee hoeft te
maken die jij wel heb meegemaakt.
Hieruit concludeer ik dat de scholen nog steeds hun seksuele voorlichtingen moeten verbeteren,
maar ook wij als mens hier een handje bij kunnen helpen. Toen ik hieraan begon, wist ik niet dat
jongeren zelf waren opgestaan tegen dit probleem en dat er dus ook al een onderzoek was gedaan.
Toch is er sinds dat onderzoek nog steeds niks verandert. Zal dat nu wel?
41% van de jongens tussen de twaalf en veertien jaar en ook 7% van de meiden op deze leeftijd
hebben al een keer porno gekeken. Dit komt vaak doordat jongeren op zoek gaan naar informatie
over seks, hierdoor belanden ze dan op een pornografische website. Aangezien scholen niet genoeg
aandacht besteden aan seksuele voorlichting, groeit dit probleem. Als porno de enige bron van
jongeren is, vormt dit een verkeerd beeld.
Scholen moeten de inhoud van hun seksuele voorlichting verbeteren. Jongeren zelf hebben
aangegeven dat ze ontevreden zijn met de seksuele voorlichtingen die hun op school krijgen. Rutgers
en Izy Dekker deden onderzoek naar dit probleem en vonden resultaten die overeen kwamen met
mijn standpunt.
Seksuele voorlichting wordt nu alleen gegeven in de hogere klassen van de basisschool en de lagere
klassen van de middelbare school. Dit terwijl jongeren vaak later pas seksueel actief worden. Daarbij
wordt zowel op de basisschool en op de middelbare school het zelfde verteld. Ik zelf heb dat ook
opgemerkt. Der worden altijd de zelfde onderwerpen besproken; hoe seks werkt, wat een SOA is en
hoe je een zwangerschap kan voorkomen. Dit zijn natuurlijk belangrijke onderwerpen, maar wanneer
leert een puber over grenzen, seksualiteit of het plezier en verlangen dat erbij komt kijken. De
seksuele voorlichting wordt ook gezien als ongemakkelijk en beschamend.
Sinds 2012 is het wettelijk verplicht voor basis-, middelbare-, en speciale scholen om seksuele
voorlichting te geven aan jongeren. Dit was vooral om ‘ongewenste omgangsvormen’ te voorkomen.
Leerlingen geven zelf aan dat hun verbeterde seksuele voorlichtingen op school willen. Ze zeggen zelf
ook dat ze er voor open staan om er over te praten. Maar door de eerder besproken ongemakkelijke
lessen durven jongeren geen vragen te stellen en wordt alles ook maar gezien als ongemakkelijk. Dit
is aan de docenten om te veranderen, zij moeten een fijne sfeer aanbieden in de klas. Ook ik vond de
seksuele voorlichtingen op school ongemakkelijk, terwijl dat echt niet zo hoefde te zijn.
Ook kunnen deze slechte seksuele voorlichtingen serieuze gevolgen hebben. Door het tekort aan
aandacht naar serieuze onderwerpen zoals grenzen krijgen jongeren geen fijne eerste ervaringen,
terwijl deze ervaringen juist zo belangrijk zijn. Dit probleem wordt ook door getrokken online met
‘shame texting’ en ‘sextorting’, hierbij wordt er gevraagd om naaktbeelden van vaak vrouwen en
worden ze vervolgens verspeidt. Jongeren weten dan ook niet wat ze moeten doen in deze situatie.
Vaak schamen ze voor wat er is gebeurd en durven ze ook niet om hulp te vragen. Er wordt dan ook
vaak gezien dat jongeren in een depressie vallen. Maar wij zouden dit probleem grotendeels kunnen
verminderen door dit te bespreken in de seksuele voorlichtingen.
Ik zelf heb ook gehoord dat jongeren dit maar ‘moeten ervaren’, want daar leren ze zogenaamd zelf
van. Zelf vind ik ook dat eigen ervaringen er bij horen, maar we zouden de nieuwe generaties zoveel
nare ervaringen kunnen helpen voorkomen door onze eigen ervaringen te delen. We moeten
stoppen met het ongemakkelijk zijn over seksualiteit en alles wat erbij hoort. Wij moeten onze
ervaringen delen, zodat misschien één puber niet die ene ongemakkelijke situatie mee hoeft te
maken die jij wel heb meegemaakt.
Hieruit concludeer ik dat de scholen nog steeds hun seksuele voorlichtingen moeten verbeteren,
maar ook wij als mens hier een handje bij kunnen helpen. Toen ik hieraan begon, wist ik niet dat
jongeren zelf waren opgestaan tegen dit probleem en dat er dus ook al een onderzoek was gedaan.
Toch is er sinds dat onderzoek nog steeds niks verandert. Zal dat nu wel?
