Hoofdstuk 7: euthanasie en voltooid leven
- Euthanasie komt van het Griekse “Eu” (goed) en “thanatos” (dood)
- Euthanasie = het door een arts op een opzettelijke een medische manier beëindigen van het
leven van een patiënt, op diens verzoek, naar aanleiding van een uitzichtloos en ondraaglijk
lijden bij de patiënt
- Actieve euthanasie= bijv. spuit geven
- Passieve euthanasie= nalaten van bepaalde medische handelingen met als doel het leven te
verkorten
- Ethisch is er geen verschil want het gaat om het effect, het leven word beëindigd
- De achtergrond van een verzoek tot euthanasie is dat de mens het leven als een zodanige
last ervaart dat hij/zij liever dood zou zijn
- Vaak combinatie van factoren: ondraaglijk uitzichtloos lijden, vaak met ouderdomsklachten.
De angst om niet menswaardig te kunnen sterven speelt ook vaak mee.
- Belangrijk
Voert de patiënt de handeling zelf uit? Zelfdoding.
De betrokkene (patiënt) is aangewezen op een ander (arts) voor het voltrekken van de
levensverkortende handeling.
Zonder een verzoek van de patiënt is er geen sprake van euthanasie.
Criterium “op-verzoek” erg belangrijk. Het gaat om vrijwilligheid. Een volwassen iemand, die bij
volle verstand, en zonder dwang, tot een vrije wilsuiting komt. Er is sprake van zelfbeschikking.
Zonder het principe zelfbeschikking nemen we het risico dat anderen gaan beslissen. Via het
verzoek kan worden uitgesproken wat de patiënt zelf wil.
Een arts mag een behandeling niet staken, behalve wanneer:
1. De patiënt dit verzoekt, je mag iemand niet tegen zijn wil behandelen
2. Wanneer er sprake is van een medische zinloze handeling. Dat wil zeggen dat er geen positief
effect voor het welzijn van de patiënt kan worden verwacht, arts beslist hierover
Een medische zinloze handeling is moeilijk te definiëren want hoe word “welzijn”
geïnterpreteerd? Vooral als de patiënt zich zelf niet (meer) kan uiten is dit lastig. In dit geval is
het aan de arts.
Een juridische benadering van euthanasie:
Volgens de wet (artikel 293 van het Wetboek van Strafrecht) is het opzettelijk beëindigen van het
leven van een ander, op diens uitdrukkelijk en ernstig verlangen, verboden. Er is een
uitzondering, als het gedaan word door een arts die voldoet aan de zorgvuldigheidseisen in de
Wet Toetsing Levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (WLT). De arts moet dit
mededelen aan de gemeentelijke lijkschouwer. De zes zorgvuldigheidseisen zijn:
1. De arts heeft de overtuiging gekregen dat er sprake is van een vrijwillig weloverwogen
verzoek
2. De arts heeft de overtuiging gekregen dat er sprake was van uitzichtloos en ondraaglijk lijden
3. De arts heeft de patiënt voorgelicht over de situatie waar deze zich in bevond en over diens
vooruitzichten
- Euthanasie komt van het Griekse “Eu” (goed) en “thanatos” (dood)
- Euthanasie = het door een arts op een opzettelijke een medische manier beëindigen van het
leven van een patiënt, op diens verzoek, naar aanleiding van een uitzichtloos en ondraaglijk
lijden bij de patiënt
- Actieve euthanasie= bijv. spuit geven
- Passieve euthanasie= nalaten van bepaalde medische handelingen met als doel het leven te
verkorten
- Ethisch is er geen verschil want het gaat om het effect, het leven word beëindigd
- De achtergrond van een verzoek tot euthanasie is dat de mens het leven als een zodanige
last ervaart dat hij/zij liever dood zou zijn
- Vaak combinatie van factoren: ondraaglijk uitzichtloos lijden, vaak met ouderdomsklachten.
De angst om niet menswaardig te kunnen sterven speelt ook vaak mee.
- Belangrijk
Voert de patiënt de handeling zelf uit? Zelfdoding.
De betrokkene (patiënt) is aangewezen op een ander (arts) voor het voltrekken van de
levensverkortende handeling.
Zonder een verzoek van de patiënt is er geen sprake van euthanasie.
Criterium “op-verzoek” erg belangrijk. Het gaat om vrijwilligheid. Een volwassen iemand, die bij
volle verstand, en zonder dwang, tot een vrije wilsuiting komt. Er is sprake van zelfbeschikking.
Zonder het principe zelfbeschikking nemen we het risico dat anderen gaan beslissen. Via het
verzoek kan worden uitgesproken wat de patiënt zelf wil.
Een arts mag een behandeling niet staken, behalve wanneer:
1. De patiënt dit verzoekt, je mag iemand niet tegen zijn wil behandelen
2. Wanneer er sprake is van een medische zinloze handeling. Dat wil zeggen dat er geen positief
effect voor het welzijn van de patiënt kan worden verwacht, arts beslist hierover
Een medische zinloze handeling is moeilijk te definiëren want hoe word “welzijn”
geïnterpreteerd? Vooral als de patiënt zich zelf niet (meer) kan uiten is dit lastig. In dit geval is
het aan de arts.
Een juridische benadering van euthanasie:
Volgens de wet (artikel 293 van het Wetboek van Strafrecht) is het opzettelijk beëindigen van het
leven van een ander, op diens uitdrukkelijk en ernstig verlangen, verboden. Er is een
uitzondering, als het gedaan word door een arts die voldoet aan de zorgvuldigheidseisen in de
Wet Toetsing Levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (WLT). De arts moet dit
mededelen aan de gemeentelijke lijkschouwer. De zes zorgvuldigheidseisen zijn:
1. De arts heeft de overtuiging gekregen dat er sprake is van een vrijwillig weloverwogen
verzoek
2. De arts heeft de overtuiging gekregen dat er sprake was van uitzichtloos en ondraaglijk lijden
3. De arts heeft de patiënt voorgelicht over de situatie waar deze zich in bevond en over diens
vooruitzichten
