Documentaire 2: Mijn stad is mijn hart
TOETS INCLUSIE:
PROFESSIONELE KRACHT
Shaïsta Azzoumi (0985702)
Klas: VSW1D4
Datum: 7 Juni 2021
Docent(en : Anoniem
, Kansenongelijkheid door gentrificatie
‘Het ergste is niet eens dat ik uit mijn huis moet. Het ergste is dat ik uit mijn buurt moet’ een wel
bekend citaat over gentrificatie in een wijk die ten koste gaat van de bestaande bewoners (Persson,
2018). De kansenongelijkheid door gentrificatie neemt toe in Rotterdam. Wie niet over voldoende
middelen bezit op economisch niveau, heeft minder kans om te blijven wonen in de wijk/stad waar
hij nu in leeft. Hierdoor groeit er steeds een groter kloof tussen arm en rijk, waardoor oorspronkelijke
bewoners weggedreven en uitgesloten worden. Dit is natuurlijk niet acceptabel.
Gentrificatie is een proces waar een stadswijk met lage inkomens getransformeerd wordt in fysieke,
sociale en economische zin (Avidar, Havik & Wigger, 2007). Door dit proces wordt de buurt te duur
voor de oorspronkelijke bewoners, waardoor ze weggedreven worden uit hun wijk.
In Rotterdam heeft twee derde van de jongeren een migratieachtergrond, waarvan Rotterdam 206
nationaliteiten kent. Deze nationaliteiten worden weggeveegd door de koffiezaken en restaurants
die neer worden gezet om een rijkere groep aan te trekken. In de documentaire van Özpamuk (2018)
vertelt Malique over de toekomst van de stad Rotterdam waarin zij zich willen ontwikkelen. In deze
toekomst zijn mensen met een migratie-achtergrond niet onderdeel van de stad, terwijl zij juist de
toekomst zijn. Je ziet dus duidelijk terug dat er ontkenning van de realiteit is. Dit zorgt ervoor dat
jongeren steeds stressvollere en onzekerdere gevoelens creëren, waardoor er gevoelens van
machteloosheid ontstaat. Ik vind dat dit gelijk getrokken moet worden. Daarom ben ik van mening
dat het de taak van de sociaal werker is om gentrificatie onder de aandacht te brengen bij de
gemeente Rotterdam.
Om het probleem te verduidelijken ga ik gebruik maken van de probleemfiguratie. Een
probleemfiguratie vertelt/laat op verschillende manieren zien, hoe je als maatschappij naar een
probleem kijkt (Scholte, 2018). Dit geeft meer inzicht in hoe een interventie toegepast kan worden.
Scholte (2018) heeft het over vier elementen bij de probleemfiguratie, het object (doelgroep en de
problemen), oorzaak (de reden van het probleem), doelen van interventie (waar streven naar we
naar) en middelen (hoe gaan we dat doen). In dit geval is het object dat oorspronkelijke bewoners uit
stadswijken met een laag inkomen niet dezelfde kansen hebben als nieuwe bewoners met een hoger
inkomen door gentrificatie. Dit zorgt voor een groeiende kloof tussen arm en rijk. De oorzaak hiervan
is dat gemeentes een nieuw stedelijk beleid maken die alleen gericht is op een bepaalde groep
mensen (mensen die kapitaalkrachtig zijn, dus veel bezitten niet alleen op economisch niveau, maar
ook sociaal). Dit zorgt ervoor dat oorspronkelijke bewoners niet meer in hun wijk of stad kunnen
blijven wonen, doordat de huizen te duur worden. Het doel van interventies is dan ook om te zorgen
dat dit beleid veranderd om inclusie te bevorderen, met als middel van de interventie kritisch te zijn
en dit beleid op waarden te formuleren (Sutton, 2015) om de groeiende kloof tussen arm en rijk te
verhelpen. Dit kan door een petitie te starten, waardoor er een wet komt dat de 6 kernwaarden van
inclusief beleid gehanteerd moet worden bij het maken van nieuw stedelijk beleid (Movisie, 2018),
anders kunnen er straffen op komen. Hierdoor gaan beleidsmaker niet alleen kijken naar wat zij
belangrijk vinden, maar ook naar wie zij belangrijk vinden en hoe zij hiermee gaan handelen. Dit zorgt
ervoor dat er rekening wordt gehouden met iedereen in de samenleving en niet naar eigen belang.
Door de ongelijke stedelijk beleid van Rotterdam ervaren mensen die niet beschikken over voldoende
hulpbronnen problemen, doordat zij het financieel niet breed hebben om te verhuizen of geen groot
netwerk hebben om hulp te vragen. Door deze interventie toe te passen ben je als sociaal werker
bezig om inclusie te bevorderen, doordat je het niet alleen bij de samenleving onder de aandacht
brengt, maar ook bij gemeentes en de overheid. Dit is nodig, zodat het toegankelijk voor iedereen is
en er binding ontstaat in de buurt.
Volgens Rawls dient zorg plaats te vinden uit rechtvaardigheid (De Brabander, 2019).
Rechtvaardigheid bestaat hier uit sociale primaire goederen zoals vrijheid, eerlijke kansen en
mogelijkheden voor iedereen, welvaart, inkomen, zelfrespect, macht en gezag. De sociaal werker
moet hierin zorgen voor rechtvaardige verdeling in deze sociale primaire goederen. Zij moet werken
volgens het principe van rechtvaardigheid, waarbij iedereen gelijke kansen en mogelijkheden heeft
om posities te verwerven die voor iedereen toegankelijk zijn. Hierin moet de sociaal werker
teruggaan naar de oorspronkelijke situatie, zodat dit principe eerlijk geformuleerd kan worden, hier
is er dus geen spraken van eigen belang.
TOETS INCLUSIE:
PROFESSIONELE KRACHT
Shaïsta Azzoumi (0985702)
Klas: VSW1D4
Datum: 7 Juni 2021
Docent(en : Anoniem
, Kansenongelijkheid door gentrificatie
‘Het ergste is niet eens dat ik uit mijn huis moet. Het ergste is dat ik uit mijn buurt moet’ een wel
bekend citaat over gentrificatie in een wijk die ten koste gaat van de bestaande bewoners (Persson,
2018). De kansenongelijkheid door gentrificatie neemt toe in Rotterdam. Wie niet over voldoende
middelen bezit op economisch niveau, heeft minder kans om te blijven wonen in de wijk/stad waar
hij nu in leeft. Hierdoor groeit er steeds een groter kloof tussen arm en rijk, waardoor oorspronkelijke
bewoners weggedreven en uitgesloten worden. Dit is natuurlijk niet acceptabel.
Gentrificatie is een proces waar een stadswijk met lage inkomens getransformeerd wordt in fysieke,
sociale en economische zin (Avidar, Havik & Wigger, 2007). Door dit proces wordt de buurt te duur
voor de oorspronkelijke bewoners, waardoor ze weggedreven worden uit hun wijk.
In Rotterdam heeft twee derde van de jongeren een migratieachtergrond, waarvan Rotterdam 206
nationaliteiten kent. Deze nationaliteiten worden weggeveegd door de koffiezaken en restaurants
die neer worden gezet om een rijkere groep aan te trekken. In de documentaire van Özpamuk (2018)
vertelt Malique over de toekomst van de stad Rotterdam waarin zij zich willen ontwikkelen. In deze
toekomst zijn mensen met een migratie-achtergrond niet onderdeel van de stad, terwijl zij juist de
toekomst zijn. Je ziet dus duidelijk terug dat er ontkenning van de realiteit is. Dit zorgt ervoor dat
jongeren steeds stressvollere en onzekerdere gevoelens creëren, waardoor er gevoelens van
machteloosheid ontstaat. Ik vind dat dit gelijk getrokken moet worden. Daarom ben ik van mening
dat het de taak van de sociaal werker is om gentrificatie onder de aandacht te brengen bij de
gemeente Rotterdam.
Om het probleem te verduidelijken ga ik gebruik maken van de probleemfiguratie. Een
probleemfiguratie vertelt/laat op verschillende manieren zien, hoe je als maatschappij naar een
probleem kijkt (Scholte, 2018). Dit geeft meer inzicht in hoe een interventie toegepast kan worden.
Scholte (2018) heeft het over vier elementen bij de probleemfiguratie, het object (doelgroep en de
problemen), oorzaak (de reden van het probleem), doelen van interventie (waar streven naar we
naar) en middelen (hoe gaan we dat doen). In dit geval is het object dat oorspronkelijke bewoners uit
stadswijken met een laag inkomen niet dezelfde kansen hebben als nieuwe bewoners met een hoger
inkomen door gentrificatie. Dit zorgt voor een groeiende kloof tussen arm en rijk. De oorzaak hiervan
is dat gemeentes een nieuw stedelijk beleid maken die alleen gericht is op een bepaalde groep
mensen (mensen die kapitaalkrachtig zijn, dus veel bezitten niet alleen op economisch niveau, maar
ook sociaal). Dit zorgt ervoor dat oorspronkelijke bewoners niet meer in hun wijk of stad kunnen
blijven wonen, doordat de huizen te duur worden. Het doel van interventies is dan ook om te zorgen
dat dit beleid veranderd om inclusie te bevorderen, met als middel van de interventie kritisch te zijn
en dit beleid op waarden te formuleren (Sutton, 2015) om de groeiende kloof tussen arm en rijk te
verhelpen. Dit kan door een petitie te starten, waardoor er een wet komt dat de 6 kernwaarden van
inclusief beleid gehanteerd moet worden bij het maken van nieuw stedelijk beleid (Movisie, 2018),
anders kunnen er straffen op komen. Hierdoor gaan beleidsmaker niet alleen kijken naar wat zij
belangrijk vinden, maar ook naar wie zij belangrijk vinden en hoe zij hiermee gaan handelen. Dit zorgt
ervoor dat er rekening wordt gehouden met iedereen in de samenleving en niet naar eigen belang.
Door de ongelijke stedelijk beleid van Rotterdam ervaren mensen die niet beschikken over voldoende
hulpbronnen problemen, doordat zij het financieel niet breed hebben om te verhuizen of geen groot
netwerk hebben om hulp te vragen. Door deze interventie toe te passen ben je als sociaal werker
bezig om inclusie te bevorderen, doordat je het niet alleen bij de samenleving onder de aandacht
brengt, maar ook bij gemeentes en de overheid. Dit is nodig, zodat het toegankelijk voor iedereen is
en er binding ontstaat in de buurt.
Volgens Rawls dient zorg plaats te vinden uit rechtvaardigheid (De Brabander, 2019).
Rechtvaardigheid bestaat hier uit sociale primaire goederen zoals vrijheid, eerlijke kansen en
mogelijkheden voor iedereen, welvaart, inkomen, zelfrespect, macht en gezag. De sociaal werker
moet hierin zorgen voor rechtvaardige verdeling in deze sociale primaire goederen. Zij moet werken
volgens het principe van rechtvaardigheid, waarbij iedereen gelijke kansen en mogelijkheden heeft
om posities te verwerven die voor iedereen toegankelijk zijn. Hierin moet de sociaal werker
teruggaan naar de oorspronkelijke situatie, zodat dit principe eerlijk geformuleerd kan worden, hier
is er dus geen spraken van eigen belang.
