Orgaansystemen
Homeostase de eigenschap van het lichaam om inwendige stabiliteit te
handhaven.
De meeste celen in het lichaam kunnen slecht tegen veranderingen in hun
omgeving. Hierom houdt het lichaam het extracellulaire compartiment (milieu
intérieur) binnen zeer nauwkeurige grenzen, homeostase.
Milieu intérieur extracellulaire vloeistof
Homeostase maakt gebruik van feedback en regulatie.
Er is een reguleerbare variabele die
constant in de gaten gehouden wordt.
Wanneer deze variabele zich binnen
de gewenste range bevindt, hoeft er
niets te gebeuren. Wanneer de
variabele zich buiten de gewenste
range bevindt wordt dit
gemeten/opgemerkt. Hierdoor wordt
een signaal verzonden naar een
integratief centrum, hier moet actie
ondernomen worden. Hierdoor
ontstaat er een effector waardoor de
variabele weer wordt beïnvloed en
terug wordt gebracht binnen de
gewenste range (hoeft niet in een keer te gebeuren, de cyclus kan ook vaker
herhaald moeten worden).
Het lichaam bevat zeer veel van deze regellussen/controle systemen, waardoor
homeostase mogelijk wordt.
Interne en externe veranderingen leiden tot verlies in homeostase,
orgaansystemen gaan dit compenseren. Wanneer deze compensatie succesvol is,
leidt dit tot welzijn. Wanneer deze compensatie niet succesvol is, dus als
homeostase verstoord blijft (inwendige stabiliteit niet behouden), zal dit leiden
tot ziekte.
Milieu intérieur, extracellulaire vloeistof, is heel constant. Dit is de voorwaarde
voor een vrij en onafhankelijk leven.
Organen, structurele mechanismen en weefsels functioneren allemaal gelijk,
omdat het milieu intérieur dat de organen, weefsels en hun elementen omgeeft
nooit varieert. Invloeden van buitenaf kunnen niet naar binnen doordringen. De
altijd voortdurende veranderingen van de omgeving hebben beperkte invloed.
Omdat het lichaam zo constant gehouden kan worden, kan men zich vrij en
onafhankelijk voort bewegen.
,Het lichaam is zeer goed in staat om het milieu intérieur, extracellulaire vloeistof,
constant te houden ongeacht wat er buiten gebeurd, dus ondanks alle
veranderingen buiten. Exchange cells zullen hiervoor dusdanig aanpassen om het
milieu intérieur constant te houden. Via de exchange cells komt materiaal het
lichaam in en verlaat materiaal het lichaam.
Orgaansysteem organen die samen een systeem vormen.
Orgaansystemen immuunsysteem, integimentair systeem (huid), respiratoir
systeem (ademhaling), zenuwstelsel, endocrien systeem, muscoloskeletair
systeem, reproductieve system, urinair systeem, digestief systeem en circulatoire
systeem.
Ademhaling
Hoorcollege 1
Respiratie ademhaling
Er wordt over het algemeen onderscheid gemaakt tussen cellulaire en externe
respiratie.
Cellulaire respiratie cellen nemen O2 op en produceren CO2. De O2 wordt
opgenomen uit het bloed door de cellen en de cellen geven de CO 2 ook weer af
aan het bloed. De cel gebruikt de opgenomen O 2 en er ontstaat CO2.
De cel gebruikt de opgenomen O2, de hierbij ontstane CO2 komt dus in het bloed
en wordt door het cardiovasculaire systeem getransporteerd door de rest van het
lichaam. Uiteindelijk komt de CO2 hierdoor aan bij de longen, hier wordt de CO 2
afgegeven en er wordt verse O2 opgenomen uit de longen door het bloed. De O 2
wordt vervolgens weer door het hele lichaam heen vervoerd.
Externe respiratie in de longen wordt uit het
bloed CO2 afgegeven aan de longen en O2
wordt door het bloed uit de longen opgenomen.
Er is dus een heel nauw contact tussen het
respiratoire systeem en het circulatoire
systeem, deze zijn dan ook op elkaar
aangewezen. Om respiratie behoud mogelijk te
maken is het circulatoire systeem nodig om het
O2 en CO2 te vervoeren tussen cellen/weefsels
en de longen.
Binnen het circulatoire systeem is er verschil in bloeddruk, dus tussen
verschillende compartimenten is er verschil in bloeddruk. De bloeddruk in het
deel dat net uit het hart komt, dus grote systemische bloedsomloop, is de
, bloeddruk erg hoog. In het veneuze deel (O 2 arm) van de systemische
bloedsomloop is de bloeddruk veel lager. In de pulmonaire circulatie,
longgedeelte, is zowel in het arteriële deel (naar longen toe, O 2 arm) als in het
veneuze gedeelte (van longen af naar hart, O2 rijk) de bloeddruk erg laag.
De pulmonaire circulatie is een van de weinige plekken in het lichaam waar de
arteriën O2 arm bloed bevatten en de venen O2 rijk bloed bevatten. De
pulmonaire circulatie is een lage druk, maar hoge flow (veel bloed doorheen,
halve liter bloed per tijdseenheid) circulatie.
Functies respiratoire systeem
Uitwisselen van gassen (O2 en CO2)
Regulatie pH
Bescherming tegen pathogenen en irriterende stoffen (met behulp van
haartjes en slijmlagen)
Spraak en zang
Humaan respiratoir systeem lucht komt het systeem binnen via de mond of de
neus, vervolgens komt het in de trachea (luchtpijp) welke opsplitst in een twee
hoofd bronchie die naar de linker of rechter long lopen, deze splitst vervolgens op
in een heleboel verschillende steeds
kleiner wordende bronchiolen. Aan het
einde hiervan bevinden de alveoli zich,
dit is het respiratoire gedeelte waar de
uitwisseling van gassen daadwerkelijk
optreedt (dit gebeurd niet in de
trachea, brochie of bronchiole).
De rechter long bestaat uit drie
kwabben en de linker long bestaat uit
twee kwabben. Het
diafragma/middenrif is een belangrijke
structuur in dit systeem, het diafragma
vormt een barrière tussen de buikholte en de borstkas.
Diafragma een barrière tussen de buikholte en de borstkas, deze kan met
behulp van spieren aangespannen worden waardoor de borstholte vergroot dan
wel verkleint kan worden.
Alveoli longblaasjes, dunwandige zakjes/uitstulpingen waar uitwisseling van
gassen tussen de longen en het bloed plaatsvindt.
Om de trachea heen zit een laag kraakbeen (cartilage), dit geeft de luchtpijp
stevigheid. Het kraakbeen is in hoefijzer vorm gerangschikt. De hoefijzers (dus
kraakbeen ringetjes) liggen hierbij om en om (ene opening naar boven, volgende
naar onder), zo wordt voorkomen dat de luchtpijp helemaal dicht zou kunnen
klappen.
Homeostase de eigenschap van het lichaam om inwendige stabiliteit te
handhaven.
De meeste celen in het lichaam kunnen slecht tegen veranderingen in hun
omgeving. Hierom houdt het lichaam het extracellulaire compartiment (milieu
intérieur) binnen zeer nauwkeurige grenzen, homeostase.
Milieu intérieur extracellulaire vloeistof
Homeostase maakt gebruik van feedback en regulatie.
Er is een reguleerbare variabele die
constant in de gaten gehouden wordt.
Wanneer deze variabele zich binnen
de gewenste range bevindt, hoeft er
niets te gebeuren. Wanneer de
variabele zich buiten de gewenste
range bevindt wordt dit
gemeten/opgemerkt. Hierdoor wordt
een signaal verzonden naar een
integratief centrum, hier moet actie
ondernomen worden. Hierdoor
ontstaat er een effector waardoor de
variabele weer wordt beïnvloed en
terug wordt gebracht binnen de
gewenste range (hoeft niet in een keer te gebeuren, de cyclus kan ook vaker
herhaald moeten worden).
Het lichaam bevat zeer veel van deze regellussen/controle systemen, waardoor
homeostase mogelijk wordt.
Interne en externe veranderingen leiden tot verlies in homeostase,
orgaansystemen gaan dit compenseren. Wanneer deze compensatie succesvol is,
leidt dit tot welzijn. Wanneer deze compensatie niet succesvol is, dus als
homeostase verstoord blijft (inwendige stabiliteit niet behouden), zal dit leiden
tot ziekte.
Milieu intérieur, extracellulaire vloeistof, is heel constant. Dit is de voorwaarde
voor een vrij en onafhankelijk leven.
Organen, structurele mechanismen en weefsels functioneren allemaal gelijk,
omdat het milieu intérieur dat de organen, weefsels en hun elementen omgeeft
nooit varieert. Invloeden van buitenaf kunnen niet naar binnen doordringen. De
altijd voortdurende veranderingen van de omgeving hebben beperkte invloed.
Omdat het lichaam zo constant gehouden kan worden, kan men zich vrij en
onafhankelijk voort bewegen.
,Het lichaam is zeer goed in staat om het milieu intérieur, extracellulaire vloeistof,
constant te houden ongeacht wat er buiten gebeurd, dus ondanks alle
veranderingen buiten. Exchange cells zullen hiervoor dusdanig aanpassen om het
milieu intérieur constant te houden. Via de exchange cells komt materiaal het
lichaam in en verlaat materiaal het lichaam.
Orgaansysteem organen die samen een systeem vormen.
Orgaansystemen immuunsysteem, integimentair systeem (huid), respiratoir
systeem (ademhaling), zenuwstelsel, endocrien systeem, muscoloskeletair
systeem, reproductieve system, urinair systeem, digestief systeem en circulatoire
systeem.
Ademhaling
Hoorcollege 1
Respiratie ademhaling
Er wordt over het algemeen onderscheid gemaakt tussen cellulaire en externe
respiratie.
Cellulaire respiratie cellen nemen O2 op en produceren CO2. De O2 wordt
opgenomen uit het bloed door de cellen en de cellen geven de CO 2 ook weer af
aan het bloed. De cel gebruikt de opgenomen O 2 en er ontstaat CO2.
De cel gebruikt de opgenomen O2, de hierbij ontstane CO2 komt dus in het bloed
en wordt door het cardiovasculaire systeem getransporteerd door de rest van het
lichaam. Uiteindelijk komt de CO2 hierdoor aan bij de longen, hier wordt de CO 2
afgegeven en er wordt verse O2 opgenomen uit de longen door het bloed. De O 2
wordt vervolgens weer door het hele lichaam heen vervoerd.
Externe respiratie in de longen wordt uit het
bloed CO2 afgegeven aan de longen en O2
wordt door het bloed uit de longen opgenomen.
Er is dus een heel nauw contact tussen het
respiratoire systeem en het circulatoire
systeem, deze zijn dan ook op elkaar
aangewezen. Om respiratie behoud mogelijk te
maken is het circulatoire systeem nodig om het
O2 en CO2 te vervoeren tussen cellen/weefsels
en de longen.
Binnen het circulatoire systeem is er verschil in bloeddruk, dus tussen
verschillende compartimenten is er verschil in bloeddruk. De bloeddruk in het
deel dat net uit het hart komt, dus grote systemische bloedsomloop, is de
, bloeddruk erg hoog. In het veneuze deel (O 2 arm) van de systemische
bloedsomloop is de bloeddruk veel lager. In de pulmonaire circulatie,
longgedeelte, is zowel in het arteriële deel (naar longen toe, O 2 arm) als in het
veneuze gedeelte (van longen af naar hart, O2 rijk) de bloeddruk erg laag.
De pulmonaire circulatie is een van de weinige plekken in het lichaam waar de
arteriën O2 arm bloed bevatten en de venen O2 rijk bloed bevatten. De
pulmonaire circulatie is een lage druk, maar hoge flow (veel bloed doorheen,
halve liter bloed per tijdseenheid) circulatie.
Functies respiratoire systeem
Uitwisselen van gassen (O2 en CO2)
Regulatie pH
Bescherming tegen pathogenen en irriterende stoffen (met behulp van
haartjes en slijmlagen)
Spraak en zang
Humaan respiratoir systeem lucht komt het systeem binnen via de mond of de
neus, vervolgens komt het in de trachea (luchtpijp) welke opsplitst in een twee
hoofd bronchie die naar de linker of rechter long lopen, deze splitst vervolgens op
in een heleboel verschillende steeds
kleiner wordende bronchiolen. Aan het
einde hiervan bevinden de alveoli zich,
dit is het respiratoire gedeelte waar de
uitwisseling van gassen daadwerkelijk
optreedt (dit gebeurd niet in de
trachea, brochie of bronchiole).
De rechter long bestaat uit drie
kwabben en de linker long bestaat uit
twee kwabben. Het
diafragma/middenrif is een belangrijke
structuur in dit systeem, het diafragma
vormt een barrière tussen de buikholte en de borstkas.
Diafragma een barrière tussen de buikholte en de borstkas, deze kan met
behulp van spieren aangespannen worden waardoor de borstholte vergroot dan
wel verkleint kan worden.
Alveoli longblaasjes, dunwandige zakjes/uitstulpingen waar uitwisseling van
gassen tussen de longen en het bloed plaatsvindt.
Om de trachea heen zit een laag kraakbeen (cartilage), dit geeft de luchtpijp
stevigheid. Het kraakbeen is in hoefijzer vorm gerangschikt. De hoefijzers (dus
kraakbeen ringetjes) liggen hierbij om en om (ene opening naar boven, volgende
naar onder), zo wordt voorkomen dat de luchtpijp helemaal dicht zou kunnen
klappen.
