Samenvatting ‘Nestgeuren. Over de betekenis van de ouder- kind relatie in een
mensenleven’
Weisfelt, P. (2017). Nestgeuren. Over de betekenis van de ouder- kind relatie in een
mensenleven. Amsterdam: Boom/ Nelissen.
Hoofdstuk 2 ‘De schakels in de ketting’
Relatie: De betrekking/ positie die mensen aangaan met personen of dingen in hun
omgeving en met zichzelf.
2.2 ‘Mensen gaan een relatie aan met hun omgeving en met zichzelf’
Door een wisselwerking tussen bijvoorbeeld de ouders, het kind en de omgeving ontstaat er
een relatie. Een voorbeeld is dat een kind lacht, huilt en grijpt met zijn/ haar handjes. Het
kind ervaart hierbij de omgeving en de reactie van de omgeving op dit handelen.
Je hele leven kom je in aanraking met wisselwerkingen, waaruit interne of externe relaties uit
ontstaan.
2.3 ‘Een mens groeit op in wisselwerking met zijn omgeving’
Kleine kinderen maken in het begin nog geen onderscheid tussen zichzelf en de omgeving.
Zij ervaren de wereld als een deel van zichzelf. Naarmate de tijd vordert zal het kind stukje
bij beetje onderscheid maken tussen mensen, dieren en dingen om zich heen. De ouders
vormen een centrale plaats in de omgeving van het kind, omdat de kinderen volledig
afhankelijk zijn van de ouders.
2.4 ‘De relatie met jezelf groeit in wisselwerking met de reactie van je ouders’
De manier waarop de ouders reageren, bepaalt wat het kind wel en niet doet. En daarmee
ook hoe het kind zichzelf ervaart. Mensen gaan niet alleen een relatie aan met mensen,
dieren of dingen, maar ook met zichzelf. Ze leren zichzelf kennen en waarderen, dit vormt de
basis van je eigen doen en laten.
Wanneer ouders het kind geliefd weten te laten voelen, kan het kind een positief zelfbeeld
ontwikkelen. Wanneer het kind zijn of haar doen en laten moet aanpassen om de liefde te
krijgen, kan het kind een negatief zelfbeeld ontwikkelen.
2.5 ‘Wanneer de ouderlijke waardering van betekenis verandert, verandert de relatie
met de ouders’
Wanneer iemand opgroeit is het nodig om te kunnen begrijpen hoe de wisselwerking tussen
de manier waarop zij zichzelf ervaren en hun doen en laten is gegroeid in de relatie met de
ouders. De manier van reageren van de ouders tijdens de opvoeding heeft een grote impact
op de manier waarop het kind zichzelf ervaart.
Het kind moet leren dat de mening die de ouders over het handelen van het kind hebben,
verschilt met de gevoelens die de ouders hebben voor het kind.
Het kind moet uiteindelijk loskomen van de ouders, omdat het anders in de toekomst ervoor
zorgt dat de oude patronen uit de kindertijd zich blijven herhalen.
,2.6 ‘De relatie tussen ouders en kinderen is dynamisch van aard: zij verandert
voortdurend’
De mate waarin het kind zijn ouders ziet verandert erg, wanneer het kind ouder wordt en zelf
een toekomst op gaat bouwen. Het is mogelijk dat het contact zelf helemaal verbroken
wordt. Dit gebeurt zelde, maar zelfs dan spreken we van een relatie. Dit komt omdat deze
betrokkenen die niet meer in beeld zijn toch in je hoofd zitten of waar je over droomt.
Ook op emotioneel vlak verandert de ouder- kindrelatie. Emoties variëren tussen de
uitersten van haat en liefde. Sommige mensen ontkennen deze gevoelens en zien deze als
onbelangrijk, terwijl dit vaak bepaalt hoe je relatie met die persoon eruit ziet.
De relatie kan ook veranderen op het gebieden van de verzorgende rol die de ouder en
kinderen nemen. Een kind wordt steeds afhankelijker en uiteindelijk met het verstrijken van
de jaren zal het groeien naar steeds meer afhankelijkheid van de ouders. Bijvoorbeeld
tijdens de kindertijd was het kind afhankelijk van de ouders. En wanneer de ouders op
leeftijd zijn zullen de ouders meer afhankelijk worden van de kinderen.
2.7 ‘De ouder-kindrelatie: een band of een binding’
Doordat de relatie in de loop der jaren veel verandert is het van belang dat je je aanpast aan
de veranderingen en ermee om leert gaan. Wat hierbij belangrijk is is dat je weet hoe je met
jezelf om moet gaan.
Een tweede punt wat van belang is is dat je bewust bent van het feit dat de relatie met je
ouders een levensbron is. Vanuit deze bron heb je voldoende voeding om op te groeien naar
onze mogelijkheden. Wat haal je uit deze voeding om jezelf te ontplooien en te laten
ontwikkelen? Wanneer je dit kan zal je relatie goed blijven en verdiepen. Een ander woord
hiervoor is een ‘band’ tussen ouders en kinderen.
Kenmerkend voor deze band is dat de betrokkenen haar ervaren en tegelijkertijd ook kunnen
ervaren dat ze als zelfstandige en onafhankelijke wezens kunnen functioneren.
Een binding ontstaan wanneer je voorgevallen situaties/ gebeurtenissen niet kunt verwerken
of accepteren.
, Hoofdstuk 3 ‘Wie ben ik allemaal wel niet?’
3.2 ‘Het begrip identiteit’
Identiteit: Wat de mens uniek maakt en wat kenmerkend is voor de mens. Ondanks dat
mensen altijd blijven veranderen, blijft je identiteit altijd hetzelfde. Daarnaast behoort een
goede controle over je subpersoonlijkheden tot je eigen identiteit.
3.3 ‘De mens als verzameling van subpersoonlijkheden of delen’
Wanneer je een persoon beschrijft, dan beschrijf je altijd alleen de ‘delen’ of ‘aspecten’ van
de persoon, maar nooit de persoon in totaal. De mens wordt omschreven aan de hand van
een metafoor, hierbij beschrijf je alle verschillende personen die behoren tot één mens. Dit
worden ook wel ‘subpersoonlijkheden’ genoemd.
Er bestaan verschillende soorten persoonlijkheden, namelijk;
1. Goed geïntegreerde persoonlijkheid- deze persoon gaat een goed relatie met
zichzelf aan.
2. Centrale persoonlijkheid/ ego-type- dit is ook wel de volwassene, je weet goed
samen te werken met al je eigen persoonlijkheden.
3. Regisseur- dit is een regulerend principe, je bepaalt zelf wanneer en in welke situatie
je welke persoonlijkheid je laat zien.
De regisseursfunctie zorgt ervoor op welke manier je bestaan wordt vormgegeven. Wanneer
je niet genoeg kansen hebt gehad om deze functie tot je te nemen, blijf je hangen in je eigen
geschiedenis. Ouders kunnen zorgen dat kinderen deze functie over gaan nemen door
zelfstandigheid te ontwikkelen, waardoor de kinderen minder afhankelijk worden van de
ouders.
3.4 ‘Identiteitsontwikkeling’
Erik Erikson beschreef het begrip identiteit als volgt: ‘De subjectieve ervaring van bij
voortduring één en dezelfde persoon te zijn’.
Een voorwaarde voor het kunnen ontwikkelen van je eigen identiteit je dat je een goede
relatie met jezelf moet kunnen aangaan. Wanneer je in de knoop zit met jezelf, zal dit van
invloed zijn op de manier waarop je naar je omgeving reageert.
Naast het aangaan van een relatie met jezelf is het besef van je eigen identiteit van belang.
Mensen hebben het nodig dat zijn of haar bestaan betekenis geeft aan de omgeving.
Erikson noemt als laatste ontwikkeling van onze identiteit de crisis die we doormaken tussen
polariteiten ‘ego-integriteit’ VS ‘wanhoop’
Het eindstadium van je identiteit is de acceptatie van je identiteit en de zingeving van jezelf
en vrede hebben met je bestaan.
Wanneer je even jezelf niet bent en anders handelt dan je van jezelf gewend bent dan komt
dit doordat je subpersoonlijkheden die we van onszelf nog niet goed kennen, op de
voorgrond treden.
Het is ook mogelijk dat je in je ontwikkeling te weinig identiteit heb kunnen vormen, hierdoor
ontstaat identiteitsverwarring of een zwak identiteitsbesef. Vaak voelen deze mensen niet
‘zichzelf’.
mensenleven’
Weisfelt, P. (2017). Nestgeuren. Over de betekenis van de ouder- kind relatie in een
mensenleven. Amsterdam: Boom/ Nelissen.
Hoofdstuk 2 ‘De schakels in de ketting’
Relatie: De betrekking/ positie die mensen aangaan met personen of dingen in hun
omgeving en met zichzelf.
2.2 ‘Mensen gaan een relatie aan met hun omgeving en met zichzelf’
Door een wisselwerking tussen bijvoorbeeld de ouders, het kind en de omgeving ontstaat er
een relatie. Een voorbeeld is dat een kind lacht, huilt en grijpt met zijn/ haar handjes. Het
kind ervaart hierbij de omgeving en de reactie van de omgeving op dit handelen.
Je hele leven kom je in aanraking met wisselwerkingen, waaruit interne of externe relaties uit
ontstaan.
2.3 ‘Een mens groeit op in wisselwerking met zijn omgeving’
Kleine kinderen maken in het begin nog geen onderscheid tussen zichzelf en de omgeving.
Zij ervaren de wereld als een deel van zichzelf. Naarmate de tijd vordert zal het kind stukje
bij beetje onderscheid maken tussen mensen, dieren en dingen om zich heen. De ouders
vormen een centrale plaats in de omgeving van het kind, omdat de kinderen volledig
afhankelijk zijn van de ouders.
2.4 ‘De relatie met jezelf groeit in wisselwerking met de reactie van je ouders’
De manier waarop de ouders reageren, bepaalt wat het kind wel en niet doet. En daarmee
ook hoe het kind zichzelf ervaart. Mensen gaan niet alleen een relatie aan met mensen,
dieren of dingen, maar ook met zichzelf. Ze leren zichzelf kennen en waarderen, dit vormt de
basis van je eigen doen en laten.
Wanneer ouders het kind geliefd weten te laten voelen, kan het kind een positief zelfbeeld
ontwikkelen. Wanneer het kind zijn of haar doen en laten moet aanpassen om de liefde te
krijgen, kan het kind een negatief zelfbeeld ontwikkelen.
2.5 ‘Wanneer de ouderlijke waardering van betekenis verandert, verandert de relatie
met de ouders’
Wanneer iemand opgroeit is het nodig om te kunnen begrijpen hoe de wisselwerking tussen
de manier waarop zij zichzelf ervaren en hun doen en laten is gegroeid in de relatie met de
ouders. De manier van reageren van de ouders tijdens de opvoeding heeft een grote impact
op de manier waarop het kind zichzelf ervaart.
Het kind moet leren dat de mening die de ouders over het handelen van het kind hebben,
verschilt met de gevoelens die de ouders hebben voor het kind.
Het kind moet uiteindelijk loskomen van de ouders, omdat het anders in de toekomst ervoor
zorgt dat de oude patronen uit de kindertijd zich blijven herhalen.
,2.6 ‘De relatie tussen ouders en kinderen is dynamisch van aard: zij verandert
voortdurend’
De mate waarin het kind zijn ouders ziet verandert erg, wanneer het kind ouder wordt en zelf
een toekomst op gaat bouwen. Het is mogelijk dat het contact zelf helemaal verbroken
wordt. Dit gebeurt zelde, maar zelfs dan spreken we van een relatie. Dit komt omdat deze
betrokkenen die niet meer in beeld zijn toch in je hoofd zitten of waar je over droomt.
Ook op emotioneel vlak verandert de ouder- kindrelatie. Emoties variëren tussen de
uitersten van haat en liefde. Sommige mensen ontkennen deze gevoelens en zien deze als
onbelangrijk, terwijl dit vaak bepaalt hoe je relatie met die persoon eruit ziet.
De relatie kan ook veranderen op het gebieden van de verzorgende rol die de ouder en
kinderen nemen. Een kind wordt steeds afhankelijker en uiteindelijk met het verstrijken van
de jaren zal het groeien naar steeds meer afhankelijkheid van de ouders. Bijvoorbeeld
tijdens de kindertijd was het kind afhankelijk van de ouders. En wanneer de ouders op
leeftijd zijn zullen de ouders meer afhankelijk worden van de kinderen.
2.7 ‘De ouder-kindrelatie: een band of een binding’
Doordat de relatie in de loop der jaren veel verandert is het van belang dat je je aanpast aan
de veranderingen en ermee om leert gaan. Wat hierbij belangrijk is is dat je weet hoe je met
jezelf om moet gaan.
Een tweede punt wat van belang is is dat je bewust bent van het feit dat de relatie met je
ouders een levensbron is. Vanuit deze bron heb je voldoende voeding om op te groeien naar
onze mogelijkheden. Wat haal je uit deze voeding om jezelf te ontplooien en te laten
ontwikkelen? Wanneer je dit kan zal je relatie goed blijven en verdiepen. Een ander woord
hiervoor is een ‘band’ tussen ouders en kinderen.
Kenmerkend voor deze band is dat de betrokkenen haar ervaren en tegelijkertijd ook kunnen
ervaren dat ze als zelfstandige en onafhankelijke wezens kunnen functioneren.
Een binding ontstaan wanneer je voorgevallen situaties/ gebeurtenissen niet kunt verwerken
of accepteren.
, Hoofdstuk 3 ‘Wie ben ik allemaal wel niet?’
3.2 ‘Het begrip identiteit’
Identiteit: Wat de mens uniek maakt en wat kenmerkend is voor de mens. Ondanks dat
mensen altijd blijven veranderen, blijft je identiteit altijd hetzelfde. Daarnaast behoort een
goede controle over je subpersoonlijkheden tot je eigen identiteit.
3.3 ‘De mens als verzameling van subpersoonlijkheden of delen’
Wanneer je een persoon beschrijft, dan beschrijf je altijd alleen de ‘delen’ of ‘aspecten’ van
de persoon, maar nooit de persoon in totaal. De mens wordt omschreven aan de hand van
een metafoor, hierbij beschrijf je alle verschillende personen die behoren tot één mens. Dit
worden ook wel ‘subpersoonlijkheden’ genoemd.
Er bestaan verschillende soorten persoonlijkheden, namelijk;
1. Goed geïntegreerde persoonlijkheid- deze persoon gaat een goed relatie met
zichzelf aan.
2. Centrale persoonlijkheid/ ego-type- dit is ook wel de volwassene, je weet goed
samen te werken met al je eigen persoonlijkheden.
3. Regisseur- dit is een regulerend principe, je bepaalt zelf wanneer en in welke situatie
je welke persoonlijkheid je laat zien.
De regisseursfunctie zorgt ervoor op welke manier je bestaan wordt vormgegeven. Wanneer
je niet genoeg kansen hebt gehad om deze functie tot je te nemen, blijf je hangen in je eigen
geschiedenis. Ouders kunnen zorgen dat kinderen deze functie over gaan nemen door
zelfstandigheid te ontwikkelen, waardoor de kinderen minder afhankelijk worden van de
ouders.
3.4 ‘Identiteitsontwikkeling’
Erik Erikson beschreef het begrip identiteit als volgt: ‘De subjectieve ervaring van bij
voortduring één en dezelfde persoon te zijn’.
Een voorwaarde voor het kunnen ontwikkelen van je eigen identiteit je dat je een goede
relatie met jezelf moet kunnen aangaan. Wanneer je in de knoop zit met jezelf, zal dit van
invloed zijn op de manier waarop je naar je omgeving reageert.
Naast het aangaan van een relatie met jezelf is het besef van je eigen identiteit van belang.
Mensen hebben het nodig dat zijn of haar bestaan betekenis geeft aan de omgeving.
Erikson noemt als laatste ontwikkeling van onze identiteit de crisis die we doormaken tussen
polariteiten ‘ego-integriteit’ VS ‘wanhoop’
Het eindstadium van je identiteit is de acceptatie van je identiteit en de zingeving van jezelf
en vrede hebben met je bestaan.
Wanneer je even jezelf niet bent en anders handelt dan je van jezelf gewend bent dan komt
dit doordat je subpersoonlijkheden die we van onszelf nog niet goed kennen, op de
voorgrond treden.
Het is ook mogelijk dat je in je ontwikkeling te weinig identiteit heb kunnen vormen, hierdoor
ontstaat identiteitsverwarring of een zwak identiteitsbesef. Vaak voelen deze mensen niet
‘zichzelf’.
