Casus Charifa
Jij werkt als sociaal raadslid bij Doras in Amsterdam-Noord. Charifa komt bij
jou op het
spreekuur van het sociaal wijkteam.
De 38-jarige Charifa woont samen met haar zoon Rayan van dertien, in een
sociale huurwoning
van woningcorporatie Rochdale, aan de Jasmijnstraat in Amsterdam-Noord.
Charifa is een
alleenstaande moeder en woont al geruime tijd in de Van der Pekbuurt. Ze
heeft haar oude
vertrouwde buurt de afgelopen jaren zien veranderen, van een levendige wijk
in een kwetsbare
wijk waar de kloof tussen arm en rijk steeds zichtbaarder is geworden. De
afgelopen tijd ervaart
Charifa, net als haar overige buurtbewoners, steeds meer overlast van
probleemjongeren.
Jongens die midden in de nacht met scooters achter de huizen langs racen en
op de hoek van
de straat naar elkaar schreeuwen. Charifa heeft zelf erg veel last van deze
overlast, maar durft
er niets van te zeggen. Ze heeft hier wel al meerdere malen over geklaagd bij
de wijkagent die
op zijn beurt heeft aangegeven er niets aan te kunnen doen. Charifa durft
hierdoor vaak niet
naar buiten te gaan, waardoor zij zich regelmatig eenzaam en angstig voelt.
Haar grootste angst is dat haar zoon - net als de overlast gevende jongeren in
de buurt -
crimineel gedrag gaat vertonen. Ze denkt dit te kunnen voorkomen door hem
zo min mogelijk
naar buiten te laten. Rayan dreigt hierdoor in een isolement te raken. Zijn
vader heeft hij ook al
een tijdje niet meer gezien door zijn wraakzuchtige moeder. Hij wordt door zijn
moeder als
Methodisch handelen 1 - Sociaal Juridische Dienstverlening - jaar 1 - voltijd en deeltijd - 2020/2021
Pagina
2
van
7
wapen tegen zijn vader gebruikt. Rayan lijkt gefrustreerd en doet steeds vaker
lelijk tegen
mensen. Dat laat hij vooral tegen zijn moeder zien. Ook op school gaat het de
laatste tijd niet zo
goed. Zijn schoolresultaten gaan achteruit
en hij is
over het algemeen steeds minder
gemotiveerd. Zijn mentor heeft de moeder van Rayan vorige week gebeld,
omdat hij steeds
, vaker spijbelt. Hij heeft Charifa uitgelegd dat als Rayan niet snel weer naar
school gaat, de
school verplicht is bepaalde instanties in te lichten. Charifa maakt zich grote
zorgen om de
toekomst van haar zoon. Doordat Rayan moeilijk om kan gaan met al deze
stress gaat het
bergafwaarts met hem. Het enige waar hij naar verlangt, is rust. Rayan heeft
zijn toevlucht in
gamen gezocht. Hij zit vaak van 's morgensvroeg tot 's avonds laat achter zijn
laptop te gamen.
Charifa staat als ouder met haar rug tegen de muur, aangezien ze niet weet
hoe ze hiermee om
moet gaan. Het inschakelen van een hulpverlener of instantie vindt ze moeilijk
en
confronterend. Bovendien is ze bang haar zoon kwijt te raken, aangezien ze
zelf is geadopteerd.
Charifa was nog geen drie maanden oud toen ze geadopteerd werd en haar
geboorteland
Libanon verruilde voor Nederland. Charifa heeft zich altijd anders gevoeld. Ze
zag er anders uit
dan de mensen om zich heen. Vanaf het begin van haar jonge leventje kon ze
zich bij niemand
helemaal veilig voelen. Hierdoor staat zij met een wantrouwende (angstige)
houding in het
leven, waardoor zij niet veel vrienden heeft. De uit Libanon geadopteerde
Charifa kampt
daarnaast al sinds een aantal jaren met depressies. Haar depressieve
gevoelens zijn zich gaan
opspelen, sinds zij zelf zwanger raakte van haar zoon Rayan. Ze ging zich
afvragen hoe het
mogelijk is dat een vader of moeder een kind afstaat en waarom dat destijds
met haar is
gebeurd. Zij heeft het feit dat ze is afgestaan nooit goed kunnen verwerken.
Daarnaast kampt
Charifa de laatste tijd met chronische slaapproblemen. Ze wordt regelmatig
plotseling midden
in de nacht onrustig wakker met hartkloppingen. Ze ligt dan uren in bed te
piekeren zonder ook
maar een oog dicht te doen, om vervolgens 's ochtends vermoeid uit bed te
stappen. Charifa
heeft gemerkt dat een gebrek aan een duidelijke dagstructuur een negatief
effect heeft op haar
slaapritme. Dit komt doordat Charifa al een tijdje niet meer werkt.
Voordat de corona uitbrak was Charifa namelijk aan het werk als barista (bruto
maandinkomen
Jij werkt als sociaal raadslid bij Doras in Amsterdam-Noord. Charifa komt bij
jou op het
spreekuur van het sociaal wijkteam.
De 38-jarige Charifa woont samen met haar zoon Rayan van dertien, in een
sociale huurwoning
van woningcorporatie Rochdale, aan de Jasmijnstraat in Amsterdam-Noord.
Charifa is een
alleenstaande moeder en woont al geruime tijd in de Van der Pekbuurt. Ze
heeft haar oude
vertrouwde buurt de afgelopen jaren zien veranderen, van een levendige wijk
in een kwetsbare
wijk waar de kloof tussen arm en rijk steeds zichtbaarder is geworden. De
afgelopen tijd ervaart
Charifa, net als haar overige buurtbewoners, steeds meer overlast van
probleemjongeren.
Jongens die midden in de nacht met scooters achter de huizen langs racen en
op de hoek van
de straat naar elkaar schreeuwen. Charifa heeft zelf erg veel last van deze
overlast, maar durft
er niets van te zeggen. Ze heeft hier wel al meerdere malen over geklaagd bij
de wijkagent die
op zijn beurt heeft aangegeven er niets aan te kunnen doen. Charifa durft
hierdoor vaak niet
naar buiten te gaan, waardoor zij zich regelmatig eenzaam en angstig voelt.
Haar grootste angst is dat haar zoon - net als de overlast gevende jongeren in
de buurt -
crimineel gedrag gaat vertonen. Ze denkt dit te kunnen voorkomen door hem
zo min mogelijk
naar buiten te laten. Rayan dreigt hierdoor in een isolement te raken. Zijn
vader heeft hij ook al
een tijdje niet meer gezien door zijn wraakzuchtige moeder. Hij wordt door zijn
moeder als
Methodisch handelen 1 - Sociaal Juridische Dienstverlening - jaar 1 - voltijd en deeltijd - 2020/2021
Pagina
2
van
7
wapen tegen zijn vader gebruikt. Rayan lijkt gefrustreerd en doet steeds vaker
lelijk tegen
mensen. Dat laat hij vooral tegen zijn moeder zien. Ook op school gaat het de
laatste tijd niet zo
goed. Zijn schoolresultaten gaan achteruit
en hij is
over het algemeen steeds minder
gemotiveerd. Zijn mentor heeft de moeder van Rayan vorige week gebeld,
omdat hij steeds
, vaker spijbelt. Hij heeft Charifa uitgelegd dat als Rayan niet snel weer naar
school gaat, de
school verplicht is bepaalde instanties in te lichten. Charifa maakt zich grote
zorgen om de
toekomst van haar zoon. Doordat Rayan moeilijk om kan gaan met al deze
stress gaat het
bergafwaarts met hem. Het enige waar hij naar verlangt, is rust. Rayan heeft
zijn toevlucht in
gamen gezocht. Hij zit vaak van 's morgensvroeg tot 's avonds laat achter zijn
laptop te gamen.
Charifa staat als ouder met haar rug tegen de muur, aangezien ze niet weet
hoe ze hiermee om
moet gaan. Het inschakelen van een hulpverlener of instantie vindt ze moeilijk
en
confronterend. Bovendien is ze bang haar zoon kwijt te raken, aangezien ze
zelf is geadopteerd.
Charifa was nog geen drie maanden oud toen ze geadopteerd werd en haar
geboorteland
Libanon verruilde voor Nederland. Charifa heeft zich altijd anders gevoeld. Ze
zag er anders uit
dan de mensen om zich heen. Vanaf het begin van haar jonge leventje kon ze
zich bij niemand
helemaal veilig voelen. Hierdoor staat zij met een wantrouwende (angstige)
houding in het
leven, waardoor zij niet veel vrienden heeft. De uit Libanon geadopteerde
Charifa kampt
daarnaast al sinds een aantal jaren met depressies. Haar depressieve
gevoelens zijn zich gaan
opspelen, sinds zij zelf zwanger raakte van haar zoon Rayan. Ze ging zich
afvragen hoe het
mogelijk is dat een vader of moeder een kind afstaat en waarom dat destijds
met haar is
gebeurd. Zij heeft het feit dat ze is afgestaan nooit goed kunnen verwerken.
Daarnaast kampt
Charifa de laatste tijd met chronische slaapproblemen. Ze wordt regelmatig
plotseling midden
in de nacht onrustig wakker met hartkloppingen. Ze ligt dan uren in bed te
piekeren zonder ook
maar een oog dicht te doen, om vervolgens 's ochtends vermoeid uit bed te
stappen. Charifa
heeft gemerkt dat een gebrek aan een duidelijke dagstructuur een negatief
effect heeft op haar
slaapritme. Dit komt doordat Charifa al een tijdje niet meer werkt.
Voordat de corona uitbrak was Charifa namelijk aan het werk als barista (bruto
maandinkomen
