Cyclus 3.1 2020
HERSTEL VAN OCCLUSIE
LotteRug | 2020 | Onderdeel I t/m II
, Cyclus 3.1 2020 | LotteRug
I. Dento-alveolair trauma
Onderzoek van de patiënt
Bij de anamnese is het van belang te vragen naar de toedracht van het
ongeval en eventueel opgetreden bewusteloosheid. Belangrijk is bij
avulsie dat het element, na reiniging, direct terug in de mond wordt
geplaatst. Wanneer dit niet mogelijk is kan het element in fysiologisch
zout of melk worden bewaard. Bij dento-alveolair letsel wordt altijd
volstaan met een röntgenopname.
De bovenincisieven zijn het vaakst slachtoffer van een dento-alveolair
trauma in combinatie met ongecompliceerde glazuurdentinefracturen. In
het melkgebit worden vaker luxaties gezien.
Klinische kenmerken en behandelstrategie
- Kroonfracturen; hieronder vallen de glazuurinfracties (A),
glazuurfracturen (B) en ongecompliceerde (C)- en gecompliceerde
(D) glazuurdentinefracturen. Bij een glazuurinfractie wordt de gdg
niet overschreden, men komt dit op het spoor door indirecte
verlichting van het element. Ongecompliceerde glazuurdentine fracturen komen vaker voor
dan gecompliceerde glazuurdentine fracturen. Het meest aangedane elementen is de
centrale boven incisief. Wanneer het een gecompliceerd fractuur betreft komt er meestal
bloedt uit het element. Röntgenonderzoek is nodig om de grootte van de pulpaholte te
bepalen en om wortelfracturen uit te sluiten. Over het algemeen worden glazuurinfracties
en glazuurfracturen niet behandeld, echter kunnen wel de scherpe randen worden
weggenomen. Bij een ongecompliceerd fractuur dient het geëxponeerde dentine te worden
afgedekt, de kans op pulpanecrose is hierbij erg klein (0-5%). Bij een gecompliceerd fractuur
dient alvorens het afdekken van het dentine een pulpotomie te worden verricht. Wanneer
een gecompliceerd fractuur zich in een melkelement bevind, moet
deze worden geëxtraheerd.
- Kroonwortelfracturen; hieronder vallen ongecompliceerde (A)- en
gecompliceerde (B) kroonwortelfracturen. De fractuur is vaak van
labiaal zichtbaar en loopt door tot onder de gingiva.
Röntgenonderzoek geeft zelden extra informatie vanwege het feit dat
verticale fracturen alleen zichtbaar zijn wanneer ze in labiopalatinale
richting lopen, fracturen in mesiodistale richting zijn niet zichtbaar.
Wel moet er altijd een röntgenfoto worden gemaakt om het een en ander uit te sluiten.
Wanneer het verticale fractuur diep tot in de wortel doorloopt moet het worden
geëxtraheerd, indien mogelijk wordt het opgelost met een restauratie. Bij een horizontaal
fractuur dient er chirurgisch te worden behandeld of dient er subgingivaal een vulling te
worden gemaakt. In het melkgebit worden elementen met een kroonwortelfractuur
geëxtraheerd.
- Wortelfracturen; vaak is bevind het coronale deel zich in geringe extrusie, met een
toegenomen mobiliteit. Röntgenonderzoek is van groot belang om het onderscheid te
maken tussen een fractuur en een luxatie. Vaak loopt het fractuur van labiaal naar
palatinaal/linguaal in inscisale richting. Wanneer het fractuur op het niveau van de limbus
alveolaris zich bevind, kan het coronale fragment worden verwijderd gevolgd door
orthodontische extrusie. Ook kan ervoor worden gekozen om het coronale deel te spalken.
Pulpanecrose treedt op in 20-45% van de gevallen, wortelkanaalobliteratie in 70% van de
gevallen en externe wortelresorptie bij 60% van de elementen.
Luxaties
Belangrijk bij het onderzoek naar luxaties is dat er moet worden gekeken of er een bloeding is
opgetreden in de sulcus gingivalis, de richting van de mobiliteit van het element, de vitaliteit en
de occlusie. Verder moet er bij een röntgenopname vooral worden gelet op de parodontaal
PAGINA 1
HERSTEL VAN OCCLUSIE
LotteRug | 2020 | Onderdeel I t/m II
, Cyclus 3.1 2020 | LotteRug
I. Dento-alveolair trauma
Onderzoek van de patiënt
Bij de anamnese is het van belang te vragen naar de toedracht van het
ongeval en eventueel opgetreden bewusteloosheid. Belangrijk is bij
avulsie dat het element, na reiniging, direct terug in de mond wordt
geplaatst. Wanneer dit niet mogelijk is kan het element in fysiologisch
zout of melk worden bewaard. Bij dento-alveolair letsel wordt altijd
volstaan met een röntgenopname.
De bovenincisieven zijn het vaakst slachtoffer van een dento-alveolair
trauma in combinatie met ongecompliceerde glazuurdentinefracturen. In
het melkgebit worden vaker luxaties gezien.
Klinische kenmerken en behandelstrategie
- Kroonfracturen; hieronder vallen de glazuurinfracties (A),
glazuurfracturen (B) en ongecompliceerde (C)- en gecompliceerde
(D) glazuurdentinefracturen. Bij een glazuurinfractie wordt de gdg
niet overschreden, men komt dit op het spoor door indirecte
verlichting van het element. Ongecompliceerde glazuurdentine fracturen komen vaker voor
dan gecompliceerde glazuurdentine fracturen. Het meest aangedane elementen is de
centrale boven incisief. Wanneer het een gecompliceerd fractuur betreft komt er meestal
bloedt uit het element. Röntgenonderzoek is nodig om de grootte van de pulpaholte te
bepalen en om wortelfracturen uit te sluiten. Over het algemeen worden glazuurinfracties
en glazuurfracturen niet behandeld, echter kunnen wel de scherpe randen worden
weggenomen. Bij een ongecompliceerd fractuur dient het geëxponeerde dentine te worden
afgedekt, de kans op pulpanecrose is hierbij erg klein (0-5%). Bij een gecompliceerd fractuur
dient alvorens het afdekken van het dentine een pulpotomie te worden verricht. Wanneer
een gecompliceerd fractuur zich in een melkelement bevind, moet
deze worden geëxtraheerd.
- Kroonwortelfracturen; hieronder vallen ongecompliceerde (A)- en
gecompliceerde (B) kroonwortelfracturen. De fractuur is vaak van
labiaal zichtbaar en loopt door tot onder de gingiva.
Röntgenonderzoek geeft zelden extra informatie vanwege het feit dat
verticale fracturen alleen zichtbaar zijn wanneer ze in labiopalatinale
richting lopen, fracturen in mesiodistale richting zijn niet zichtbaar.
Wel moet er altijd een röntgenfoto worden gemaakt om het een en ander uit te sluiten.
Wanneer het verticale fractuur diep tot in de wortel doorloopt moet het worden
geëxtraheerd, indien mogelijk wordt het opgelost met een restauratie. Bij een horizontaal
fractuur dient er chirurgisch te worden behandeld of dient er subgingivaal een vulling te
worden gemaakt. In het melkgebit worden elementen met een kroonwortelfractuur
geëxtraheerd.
- Wortelfracturen; vaak is bevind het coronale deel zich in geringe extrusie, met een
toegenomen mobiliteit. Röntgenonderzoek is van groot belang om het onderscheid te
maken tussen een fractuur en een luxatie. Vaak loopt het fractuur van labiaal naar
palatinaal/linguaal in inscisale richting. Wanneer het fractuur op het niveau van de limbus
alveolaris zich bevind, kan het coronale fragment worden verwijderd gevolgd door
orthodontische extrusie. Ook kan ervoor worden gekozen om het coronale deel te spalken.
Pulpanecrose treedt op in 20-45% van de gevallen, wortelkanaalobliteratie in 70% van de
gevallen en externe wortelresorptie bij 60% van de elementen.
Luxaties
Belangrijk bij het onderzoek naar luxaties is dat er moet worden gekeken of er een bloeding is
opgetreden in de sulcus gingivalis, de richting van de mobiliteit van het element, de vitaliteit en
de occlusie. Verder moet er bij een röntgenopname vooral worden gelet op de parodontaal
PAGINA 1
