Positieve gezondheid: Lichaamsfuncties, Mentaal welbevinden, Meedoen, Zingeving, Dagelijks
functioneren, en Kwaliteit van leven. Het functioneren, veerkracht en de eigen regie centraal. Vermogen
zich aan te passen en een eigen regie te voeren in het licht van fysieke, emotionele, en sociale uitdagingen
van het leven. Het spinnenweb vervangt ziektegerichtheid bij aandoening en er wordt gekeken naar de
vermogens. Behandeling dient niet alleen geëvalueerd te worden op ziekte-uitkomstmaten, maar ook op
kwaliteit van leven, dagelijks functioneren en deel kunnen nemen aan maatschappij en zingeving.
eCCM: Gezondheidsuitkomsten verbeteren voor mensen met chronische aandoeningen. Ondersteunt
verbeteringen van functionele en klinische uitkomsten. Met eHealth-tools.
1. Gemeenschapsbronnen: Hier ontvangt patiënt zorgdiensten. Uitgebreid met online sociaal
netwerken en virtuele gezondheidsgemeenschappen. Ondersteuning, Kennisuitwisseling en
Empowerment.
2. Ondersteuning van het Zorgprocessysteem: Werkt samen met gemeenschapsbronnen.
Monitoring en hulpmiddelen voor gedragsveranderingen: wearables, apps en mobiele berichten.
3. Zelfmanagementondersteuning: Kennis, vertrouwen en vaardigheden krijgen om aandoening zelf
te beheren. Internet als hulpmiddel: zorgverleners en gebruikers verbonden via beveiligde
portalen, gezondheidsapps, sociale netwerken en grote databases. Ondersteuning eHealth-tools:
mHealth-apps, telehealth en PHRs helpt patiënten bij het voorbereiden van afspraken, volgen van
labresultaten en het nemen van geïnformeerde beslissingen over hun gezondheid.
4. Ontwerp van het zorgsysteem: Zorgorganisaties en -processen dienen zo te zijn opgezet dat ze
organisaties, zorgverleners en patiënten in staat stellen om voorbereid en proactief aan
gezondheid te kunnen werken en samen te werken.
5. Klinische beslissingsondersteuning: Zorgverleners en patiënten toegang tot meest actuele en
relevante, op bewijs gebaseerde richtlijnen voor zorg. Leidt tot meer betrokkenheid en
geïnformeerde keuzes. Toegang tot (EPD), zorgstandaarden en informatie over behandelingen zijn
goed met eHealth-toepassing te realiseren. De beslissingsondersteuning zou het volgende
moeten opnemen: visuele toegang tot data, toegang tot protocollen, zorg standaarden en bewijs
voor zelfmanagement, informatiebuttons die toegang geven voor klinische richtlijnen, en
herinneringen voor patiënten en gebruikers.
6. Klinische informatiesystemen: Toegang tot informatie, de data en kennis, om gezondheid te
verbeteren. Elektronische gezondheidsdossiers (EHRs) en patiëntportalen bieden patiënten
toegang tot up-to-date gezondheidsinformatie, essentieel voor zelfmanagement. Hiermee
kunnen zorgverleners onderling informatie uitwisselen en kunnen patiënten inzicht krijgen in
eigen biomedische gegeven. Daarnaast kan met gezondheidsstatistieken de gezondheid van een
populatie in kaart worden gebracht en gemonitord.
7. eHealth-educatie: Toevoeging. Vanwege de noodzaak om zorgverleners en patiënten te
ondersteunen om eHealth toepassingen te gebruiken. Educatieprogramma’s verbeteren eHealth-
geletterdheid en leren patiënten hoe ze technologieën effectief kunnen gebruiken. Vooral
belangrijk voor oudere volwassenen en mensen met lage gezondheidsvaardigheden.
Gezondheidsvaardigheden zijn essentieel voor eHealth. Het is bewezen dat training het
vertrouwen en de zelf-effectiviteit bij het gebruiken van de tools laat toenemen.
Planmatige interventieontwikkeling: Systematische en robuuste manier om interventies te ontwikkelen
in zes stappen. Stappenplan omvat: behoeftebeoordeling, specificeren van gedragsdoelen, ontwikkelen
van methoden en strategieën en het evalueren van de interventie.
Het belang van IM:
o Systematische en evidence-based aanpak: Een gestructureerde methode om de aard, omvang en
oorzaken van een probleem te analyseren. Dit resulteert in interventies die gebaseerd zijn op
wetenschappelijk bewijs en die specifiek gericht zijn op veranderbare determinanten.
, o Toepasbaarheid en praktijkgerichtheid: IM helpt gezondheidspsychologen om interventies te
ontwikkelen die aansluiten bij de behoeften van zowel zorgverleners als patiënten.
o Optimalisatie van effectiviteit: Door gebruik te maken van theorieën zoals de sociaal-cognitieve
theorie, kunnen gezondheidspsychologen methoden kiezen die bewezen effectief zijn voor
gedragsverandering en kennisoverdracht.
o Personaliseerbaarheid: Planmatige interventieontwikkeling maakt het mogelijk om interventies
aan te passen aan specifieke groepen. Dit verhoogt de kans op succesvolle implementatie.
o Evaluatie en verbeteringen: IM omvat een evaluatiefase waarin de effectiviteit en praktische
toepasbaarheid van een interventie worden beoordeeld. Dit zorgt ervoor dat interventies kunnen
worden bijgestuurd op basis van feedback van de doelgroep.
o Draagvlak creëren: Door participatie van stakeholders tijdens het ontwikkelingsproces, zorgt
planmatige aanpak voor meer betrokkenheid en acceptatie van de interventie.
Aandachtsmodel: Onderlinge strijd om aandacht van verschillende interne/externe cues/prikkels. Leidt
ertoe dat hetzelfde lichamelijke signaal/zelfde fysiologische verandering in de ene context wel wordt
opgemerkt en in een andere niet.
Cognitief-perceptuele model: Interpretatie van lichamelijke signalen en invloed daarvan op iemands
houding tegenover een symptoom. Selectieve aandacht. Een reeks biologische, psychologische en
contextuele invloeden op symptoomperceptie. De waarneming van symptomen wordt beïnvloed door
fysieke eigenschappen van lichamelijk signaal> bottom-up-invloed. Tegenovergestelde is top-down-
invloed> attentionele processen/stemming.
Competition of Cues Theory: Mensen merken somatische signalen minder vaak op als ze zijn afgeleid,
en kunnen zich maar beperkt concentreren. Interne en externe stimuli moeten zo tegen elkaar op
concurreren. De theorie verklaart waarom een signaal in de ene context en in de andere niet opgemerkt
wordt. Cognitieve en gedragsmatige afleiding zijn nuttige vormen van symptoombestrijding. Hoge mate
aandacht leidt tot toename gevoeligheid voor nieuwe/andere lichaamssignalen. In extreme situaties zijn
dit de massale psychogene ziekten (virusuitbraak). Hier sterke invloed van angst en suggestie op onze
perceptie en gedrag.
Symptoomperceptiemodel:
Fysiologie, emoties en omgeving> Somatische informatie.
Pathologie> Somatische informatie.
NA, Selectieve aandacht en Externe informatie> Aandacht.
Somatische informatie>Aandacht>Somatische Signalen=Detectie>Somatische attributie>Ervaring
Lichaamssymptomen.
Ziekterepresentaties en het gezond-verstandmodel van ziekte: In het zelfregulatiemodel van ziekte en
ziektegedrag worden ziektecognities gedefinieerd als de eigen, impliciete gezond-verstand-overtuigingen
van de patiënt omtrent zijn ziekte. Mentale representaties vormen een raamwerk voor omgaan met en
begrijpen van ziekten, en helpen representaties van lichamelijke signalen herkennen.
Dubbelverwerkingsmodel: Objectieve componenten stimuli en subjectieve reacties erop worden
overwogen. Mensen verwerken info over stimuli actief. Deze verwerking wordt gevolgd door een passende
coping reactie. Als de coping niet succesvol is, kunnen ze de strategie wijzigen of de
gezondheidsbedreiging opnieuw tegen het licht houden. Deze feedbackklussen van coping naar
representatie en terug dragen bij aan het model dat zelfregulerend is, waarbij zelfregulatie eenvoudigweg
betekent dat een individu moeite doet om zijn reacties te veranderen zodat een gewenste uitkomst bereikt
wordt.
functioneren, en Kwaliteit van leven. Het functioneren, veerkracht en de eigen regie centraal. Vermogen
zich aan te passen en een eigen regie te voeren in het licht van fysieke, emotionele, en sociale uitdagingen
van het leven. Het spinnenweb vervangt ziektegerichtheid bij aandoening en er wordt gekeken naar de
vermogens. Behandeling dient niet alleen geëvalueerd te worden op ziekte-uitkomstmaten, maar ook op
kwaliteit van leven, dagelijks functioneren en deel kunnen nemen aan maatschappij en zingeving.
eCCM: Gezondheidsuitkomsten verbeteren voor mensen met chronische aandoeningen. Ondersteunt
verbeteringen van functionele en klinische uitkomsten. Met eHealth-tools.
1. Gemeenschapsbronnen: Hier ontvangt patiënt zorgdiensten. Uitgebreid met online sociaal
netwerken en virtuele gezondheidsgemeenschappen. Ondersteuning, Kennisuitwisseling en
Empowerment.
2. Ondersteuning van het Zorgprocessysteem: Werkt samen met gemeenschapsbronnen.
Monitoring en hulpmiddelen voor gedragsveranderingen: wearables, apps en mobiele berichten.
3. Zelfmanagementondersteuning: Kennis, vertrouwen en vaardigheden krijgen om aandoening zelf
te beheren. Internet als hulpmiddel: zorgverleners en gebruikers verbonden via beveiligde
portalen, gezondheidsapps, sociale netwerken en grote databases. Ondersteuning eHealth-tools:
mHealth-apps, telehealth en PHRs helpt patiënten bij het voorbereiden van afspraken, volgen van
labresultaten en het nemen van geïnformeerde beslissingen over hun gezondheid.
4. Ontwerp van het zorgsysteem: Zorgorganisaties en -processen dienen zo te zijn opgezet dat ze
organisaties, zorgverleners en patiënten in staat stellen om voorbereid en proactief aan
gezondheid te kunnen werken en samen te werken.
5. Klinische beslissingsondersteuning: Zorgverleners en patiënten toegang tot meest actuele en
relevante, op bewijs gebaseerde richtlijnen voor zorg. Leidt tot meer betrokkenheid en
geïnformeerde keuzes. Toegang tot (EPD), zorgstandaarden en informatie over behandelingen zijn
goed met eHealth-toepassing te realiseren. De beslissingsondersteuning zou het volgende
moeten opnemen: visuele toegang tot data, toegang tot protocollen, zorg standaarden en bewijs
voor zelfmanagement, informatiebuttons die toegang geven voor klinische richtlijnen, en
herinneringen voor patiënten en gebruikers.
6. Klinische informatiesystemen: Toegang tot informatie, de data en kennis, om gezondheid te
verbeteren. Elektronische gezondheidsdossiers (EHRs) en patiëntportalen bieden patiënten
toegang tot up-to-date gezondheidsinformatie, essentieel voor zelfmanagement. Hiermee
kunnen zorgverleners onderling informatie uitwisselen en kunnen patiënten inzicht krijgen in
eigen biomedische gegeven. Daarnaast kan met gezondheidsstatistieken de gezondheid van een
populatie in kaart worden gebracht en gemonitord.
7. eHealth-educatie: Toevoeging. Vanwege de noodzaak om zorgverleners en patiënten te
ondersteunen om eHealth toepassingen te gebruiken. Educatieprogramma’s verbeteren eHealth-
geletterdheid en leren patiënten hoe ze technologieën effectief kunnen gebruiken. Vooral
belangrijk voor oudere volwassenen en mensen met lage gezondheidsvaardigheden.
Gezondheidsvaardigheden zijn essentieel voor eHealth. Het is bewezen dat training het
vertrouwen en de zelf-effectiviteit bij het gebruiken van de tools laat toenemen.
Planmatige interventieontwikkeling: Systematische en robuuste manier om interventies te ontwikkelen
in zes stappen. Stappenplan omvat: behoeftebeoordeling, specificeren van gedragsdoelen, ontwikkelen
van methoden en strategieën en het evalueren van de interventie.
Het belang van IM:
o Systematische en evidence-based aanpak: Een gestructureerde methode om de aard, omvang en
oorzaken van een probleem te analyseren. Dit resulteert in interventies die gebaseerd zijn op
wetenschappelijk bewijs en die specifiek gericht zijn op veranderbare determinanten.
, o Toepasbaarheid en praktijkgerichtheid: IM helpt gezondheidspsychologen om interventies te
ontwikkelen die aansluiten bij de behoeften van zowel zorgverleners als patiënten.
o Optimalisatie van effectiviteit: Door gebruik te maken van theorieën zoals de sociaal-cognitieve
theorie, kunnen gezondheidspsychologen methoden kiezen die bewezen effectief zijn voor
gedragsverandering en kennisoverdracht.
o Personaliseerbaarheid: Planmatige interventieontwikkeling maakt het mogelijk om interventies
aan te passen aan specifieke groepen. Dit verhoogt de kans op succesvolle implementatie.
o Evaluatie en verbeteringen: IM omvat een evaluatiefase waarin de effectiviteit en praktische
toepasbaarheid van een interventie worden beoordeeld. Dit zorgt ervoor dat interventies kunnen
worden bijgestuurd op basis van feedback van de doelgroep.
o Draagvlak creëren: Door participatie van stakeholders tijdens het ontwikkelingsproces, zorgt
planmatige aanpak voor meer betrokkenheid en acceptatie van de interventie.
Aandachtsmodel: Onderlinge strijd om aandacht van verschillende interne/externe cues/prikkels. Leidt
ertoe dat hetzelfde lichamelijke signaal/zelfde fysiologische verandering in de ene context wel wordt
opgemerkt en in een andere niet.
Cognitief-perceptuele model: Interpretatie van lichamelijke signalen en invloed daarvan op iemands
houding tegenover een symptoom. Selectieve aandacht. Een reeks biologische, psychologische en
contextuele invloeden op symptoomperceptie. De waarneming van symptomen wordt beïnvloed door
fysieke eigenschappen van lichamelijk signaal> bottom-up-invloed. Tegenovergestelde is top-down-
invloed> attentionele processen/stemming.
Competition of Cues Theory: Mensen merken somatische signalen minder vaak op als ze zijn afgeleid,
en kunnen zich maar beperkt concentreren. Interne en externe stimuli moeten zo tegen elkaar op
concurreren. De theorie verklaart waarom een signaal in de ene context en in de andere niet opgemerkt
wordt. Cognitieve en gedragsmatige afleiding zijn nuttige vormen van symptoombestrijding. Hoge mate
aandacht leidt tot toename gevoeligheid voor nieuwe/andere lichaamssignalen. In extreme situaties zijn
dit de massale psychogene ziekten (virusuitbraak). Hier sterke invloed van angst en suggestie op onze
perceptie en gedrag.
Symptoomperceptiemodel:
Fysiologie, emoties en omgeving> Somatische informatie.
Pathologie> Somatische informatie.
NA, Selectieve aandacht en Externe informatie> Aandacht.
Somatische informatie>Aandacht>Somatische Signalen=Detectie>Somatische attributie>Ervaring
Lichaamssymptomen.
Ziekterepresentaties en het gezond-verstandmodel van ziekte: In het zelfregulatiemodel van ziekte en
ziektegedrag worden ziektecognities gedefinieerd als de eigen, impliciete gezond-verstand-overtuigingen
van de patiënt omtrent zijn ziekte. Mentale representaties vormen een raamwerk voor omgaan met en
begrijpen van ziekten, en helpen representaties van lichamelijke signalen herkennen.
Dubbelverwerkingsmodel: Objectieve componenten stimuli en subjectieve reacties erop worden
overwogen. Mensen verwerken info over stimuli actief. Deze verwerking wordt gevolgd door een passende
coping reactie. Als de coping niet succesvol is, kunnen ze de strategie wijzigen of de
gezondheidsbedreiging opnieuw tegen het licht houden. Deze feedbackklussen van coping naar
representatie en terug dragen bij aan het model dat zelfregulerend is, waarbij zelfregulatie eenvoudigweg
betekent dat een individu moeite doet om zijn reacties te veranderen zodat een gewenste uitkomst bereikt
wordt.
