PEDIATRIE COMMUNICATIE
ZIEKENHUISBELEVING
= wanneer een kind naar het ZH moet, zal er meestal ook meteen een VPK handeling
plaatsvinden. In hun fantasie gebeuren er meestal veel ergere dingen dan in
werkelijkheid.
Hoe jonger het kind, hoe minder het begrijp van wat er gebeurt en wat het te wachten
staat. Iedere leeftijdscategorie beleeft een bezoek aan het ZH op een andere manier.
Voor ons als VPK gaan we proberen om een veilige omgeving voor het kind te creëren,
dat het kind zich op het gemak voelt en er moet ruimte zijn voor plezier.
Bij de anamnese kunnen we altijd gaan bevragen over vorige belevingen van het kind
VB: het kind is heel bang voor naalden, dan gaan we daar extra zorgvuldig mee zijn.
KINDEREN VAN 0 TOT 2 JAAR
= Baby’s en peuters begrijpen nog niets van een bezoek aan het
ziekenhuis.
Vanaf dat kinderen tussen de 6 en de 9 maanden oud zijn,
ontstaat er eenkennigheid en verlatingsangst.
EENKENNIGHEID: de baby leert vreemden van bekenden te
onderscheiden. Hierdoor zal de baby angstig worden als de
vertrouwde personen bij hem weggaan of als er vreemden in de
buurt komen.
VERLATINGSANGST: de baby begrijpt vanaf deze leeftijd dat het kan verlaten worden
en is bang dat de ouders niet meer terugkomen.
Na ongeveer 18 maanden verdwijnen deze angsten.
De spontane communicatie met kinderen van deze leeftijdscategorie verloopt
vaak zeer stroef aangezien hun verbale communicatiemogelijkheden zeer beperkt
zijn
,KINDEREN VAN 2 TOT 7 JAAR
= De verstandelijke ontwikkeling speelt een rol in de ziekenhuiservaring en het
ervaren van pijn. Het denken en de taalvaardigheid nemen duidelijk toe, maar logische
denkstrategieën ontbreken.
Het is nog moeilijk om een onderscheidt te maken tussen werkelijkheid en fantasie.
Hier gaan we heel goed op moeten letten dat de fantasie niet de bovenhand neemt.
Zeker als er geen ouders aanwezig zijn kan het kind overspoeld worden door
angstige fantasieën
Sommige ouders willen/ kunnen niet bij het kind blijven
Kinderen van deze leeftijd zijn egocentrisch
= ze kunnen een moeilijk verband leggen tussen zichzelf en de omgeving
De pijn wordt niet gezien als iets dat nodig is meer als een straf, en dit zorgt dan
voor angst
Dit gaat zich uiten in huilen, schreeuwen en lichamelijke weerstand.
= die lichamelijke weerstand gaat er voor zorgen dat het kind vaak moet vastgehouden
worden waardoor de autonomie verdwijnt
Kinderen van deze leeftijd zijn
echter heel erg gericht op hun
autonomie
= ze willen heel veel zaken zelf
doen om de controle te behouden.
Hierdoor kan er een negatieve
spiraal ontstaan
VALKUIL:
VB : over een maagsonde zeggen
dat het een slangetje is. Veel
kinderen hebben daar dan schrik van omdat ze denken dat het een echte slang is.
Je kan de fantasie van het kind ook in de goede zin gebruiken.
VB: een kind die heel graag een piraat wilt zijn, kan hem verkleden en ermee in op gaan.
Dit gebruiken om het kind goed te laten voelen. Heel het team moet hierin meegaan om
dit zo goed te laten verlopen.
, KINDEREN VAN ONGEVEER 5 JAAR
= zij zien alles heel zwart/wit, het is helemaal goed of helemaal fout. Er is meestal geen
tussenweg.
Wanneer het denken zich verder ontwikkelt, leert het kind flexibeler te zijn en
beheerst het beter de taal, waardoor het makkelijker kan zeggen dat hij bang is in
plaats van in paniek te raken.
Om als kind flexibeler te denken, is het belangrijk dat het kind zich goed voelt in
zijn vel. Een kind dat ziek is, zal dit echter moeilijker kunnen.
LET OP
= verlatingsangst en eenkennigheid kunnen op deze leeftijd nog steeds aanwezig zijn.
Daarnaast zijn veel kinderen angstig voor onbekende en zeer prikkelende zaken.
VB: van onweer, honden,…
KINDEREN VAN 7 TOT 11 JAAR
= Kinderen van deze leeftijd leren om onderscheid te maken tussen de omgeving
en zichzelf. Pijn wordt niet langer gezien als straf, maar eerder iets vervelend dat moet
gebeuren.
Ze krijgen inzicht in het feit dat ze zelf een steentje kunnen bijdragen in hun
genezingsproces. Ze beginnen meer controle te ervaren over hun eigen lichaam. Hierdoor
wordt het mogelijk om kinderen iets te leren aan de hand van uitleg.
De reacties op pijn wordt meer getoond door verbale expressie, minder in lichamelijke
weerstand.
Toch is bij hevige pijn de kans groot dat kinderen terugvallen in een eerder
getoond gedragspatroon.
= dit kan ook door vorige ervaringen die niet goed zijn verlopen
Hierbij gaan we goed uitleggen van wat er allemaal gaat gebeuren, ze
hebben niet echt baat bij de uitleg over hoe iets komt.
TYPISCHE ANGSTEN:
ZIEKENHUISBELEVING
= wanneer een kind naar het ZH moet, zal er meestal ook meteen een VPK handeling
plaatsvinden. In hun fantasie gebeuren er meestal veel ergere dingen dan in
werkelijkheid.
Hoe jonger het kind, hoe minder het begrijp van wat er gebeurt en wat het te wachten
staat. Iedere leeftijdscategorie beleeft een bezoek aan het ZH op een andere manier.
Voor ons als VPK gaan we proberen om een veilige omgeving voor het kind te creëren,
dat het kind zich op het gemak voelt en er moet ruimte zijn voor plezier.
Bij de anamnese kunnen we altijd gaan bevragen over vorige belevingen van het kind
VB: het kind is heel bang voor naalden, dan gaan we daar extra zorgvuldig mee zijn.
KINDEREN VAN 0 TOT 2 JAAR
= Baby’s en peuters begrijpen nog niets van een bezoek aan het
ziekenhuis.
Vanaf dat kinderen tussen de 6 en de 9 maanden oud zijn,
ontstaat er eenkennigheid en verlatingsangst.
EENKENNIGHEID: de baby leert vreemden van bekenden te
onderscheiden. Hierdoor zal de baby angstig worden als de
vertrouwde personen bij hem weggaan of als er vreemden in de
buurt komen.
VERLATINGSANGST: de baby begrijpt vanaf deze leeftijd dat het kan verlaten worden
en is bang dat de ouders niet meer terugkomen.
Na ongeveer 18 maanden verdwijnen deze angsten.
De spontane communicatie met kinderen van deze leeftijdscategorie verloopt
vaak zeer stroef aangezien hun verbale communicatiemogelijkheden zeer beperkt
zijn
,KINDEREN VAN 2 TOT 7 JAAR
= De verstandelijke ontwikkeling speelt een rol in de ziekenhuiservaring en het
ervaren van pijn. Het denken en de taalvaardigheid nemen duidelijk toe, maar logische
denkstrategieën ontbreken.
Het is nog moeilijk om een onderscheidt te maken tussen werkelijkheid en fantasie.
Hier gaan we heel goed op moeten letten dat de fantasie niet de bovenhand neemt.
Zeker als er geen ouders aanwezig zijn kan het kind overspoeld worden door
angstige fantasieën
Sommige ouders willen/ kunnen niet bij het kind blijven
Kinderen van deze leeftijd zijn egocentrisch
= ze kunnen een moeilijk verband leggen tussen zichzelf en de omgeving
De pijn wordt niet gezien als iets dat nodig is meer als een straf, en dit zorgt dan
voor angst
Dit gaat zich uiten in huilen, schreeuwen en lichamelijke weerstand.
= die lichamelijke weerstand gaat er voor zorgen dat het kind vaak moet vastgehouden
worden waardoor de autonomie verdwijnt
Kinderen van deze leeftijd zijn
echter heel erg gericht op hun
autonomie
= ze willen heel veel zaken zelf
doen om de controle te behouden.
Hierdoor kan er een negatieve
spiraal ontstaan
VALKUIL:
VB : over een maagsonde zeggen
dat het een slangetje is. Veel
kinderen hebben daar dan schrik van omdat ze denken dat het een echte slang is.
Je kan de fantasie van het kind ook in de goede zin gebruiken.
VB: een kind die heel graag een piraat wilt zijn, kan hem verkleden en ermee in op gaan.
Dit gebruiken om het kind goed te laten voelen. Heel het team moet hierin meegaan om
dit zo goed te laten verlopen.
, KINDEREN VAN ONGEVEER 5 JAAR
= zij zien alles heel zwart/wit, het is helemaal goed of helemaal fout. Er is meestal geen
tussenweg.
Wanneer het denken zich verder ontwikkelt, leert het kind flexibeler te zijn en
beheerst het beter de taal, waardoor het makkelijker kan zeggen dat hij bang is in
plaats van in paniek te raken.
Om als kind flexibeler te denken, is het belangrijk dat het kind zich goed voelt in
zijn vel. Een kind dat ziek is, zal dit echter moeilijker kunnen.
LET OP
= verlatingsangst en eenkennigheid kunnen op deze leeftijd nog steeds aanwezig zijn.
Daarnaast zijn veel kinderen angstig voor onbekende en zeer prikkelende zaken.
VB: van onweer, honden,…
KINDEREN VAN 7 TOT 11 JAAR
= Kinderen van deze leeftijd leren om onderscheid te maken tussen de omgeving
en zichzelf. Pijn wordt niet langer gezien als straf, maar eerder iets vervelend dat moet
gebeuren.
Ze krijgen inzicht in het feit dat ze zelf een steentje kunnen bijdragen in hun
genezingsproces. Ze beginnen meer controle te ervaren over hun eigen lichaam. Hierdoor
wordt het mogelijk om kinderen iets te leren aan de hand van uitleg.
De reacties op pijn wordt meer getoond door verbale expressie, minder in lichamelijke
weerstand.
Toch is bij hevige pijn de kans groot dat kinderen terugvallen in een eerder
getoond gedragspatroon.
= dit kan ook door vorige ervaringen die niet goed zijn verlopen
Hierbij gaan we goed uitleggen van wat er allemaal gaat gebeuren, ze
hebben niet echt baat bij de uitleg over hoe iets komt.
TYPISCHE ANGSTEN:
