THE ISLAMIC WORLD POWERS 1300-1800
The Turkish ruling houses: the Ottomans, Safavids, and Mughals
De Turken breidden hun gebied uit. In de late 14 e eeuw bouwde Timur/Tamerlane een rijk in centraal Azië tot in
India en Perzië naar de Zwarte Zee. Hij liet heren zijn nieuwe territoria besturen dmv bestaande politieke
structuren. Vanaf 1450 ging zijn rijk snel achteruit en macht concentreerde zich op lokaal niveau. Ondertussen
gedijden de soefi’s en werd de islam een belangrijke kracht.
De expansie van het Ottomaanse Rijk
Osman was de leider van een groep semi-nomadische Turken die naar West-Anatolië kwamen. Ze breidden zich
uit ten koste van kleinere Turkse staatjes en het Byzantijnse Rijk. Osmans veldtochten hadden als doel
onderdrukking. De Ottomanen namen moslims op en beschermden de kerk van Griekse christenen in Anatolië
en de Balkan. Overwinningen zorgden voor meer ghazis (grensovervallers). De Ottomanen maakten slaven van
veel gevangenen na de overwinning op de Balkan en trainden ze tot soldaat.
1453 – Sultan Mehmet II (r. 1451-1481). De Ottomanen namen Constantinopel (door hen omgedoopt tot
Istanbul) in. De Ottomaanse sultans zagen zichzelf nu als opvolgers van de Byzantijnse en Seljuk Turkse keizers,
en namen snel de rest van het Byzantijnse Rijk in.
Rijke bewoners moesten helpen met het transformeren van Istanbul in een keizerlijke hoofdstand. Om
bevolkingsverlies te compenseren, zorgde Mehmet dat mensen in de huizen in Istanbul kwamen wonen
(kwijtschelding van belasting + schenken van leeg huis).
Buskruit speelde een belangrijke rol in de uitbreiding van het Ottomaanse rijk → macht schepen in oost
Middellandse Zeegebied; Portugezen weggejaagd bij Rode Zee en Perzische Golf; hielp Moslims in hun gevecht
tegen reconquista.
Militair leider Selim (r. 1512-1520) → Safawieden weggejaagd uit Anatolië, Syrië en Palestina en Egypte bij de
Ottomanen. Met Syrië kreeg men macht over de heilige islamitische steden. Met Egypte kreeg men toegang tot
de Indische Oceaan.
Suleiman (r. 1520-1666) → maakte Ottomaanse Rijk het grootst.
Van de late 14e tot de vroege 17e eeuw was het Ottomaanse Rijk een belangrijke speler in de Europese politiek.
In 1525 vormden Frans I (Frankrijk) en Suleiman een bondgenootschap tegen Habsburgse dominantie van
Europa. Dit bondgenootschap werd hernieuwd met Hendrik II en werd de hoeksteen van Ottomaans beleid in
West-Europa. Suleiman werd ook bondgenoot met Duitse protestantse prinsen, waardoor de katholieke
Habsburgers concessies moesten doen aan de protestanten.
Groothertogdom Moskeou → 1547 Ivan IV/de Verschrikkelijke nam een stuk land in van het Ottomaanse Rijk.
1557 → Kozak Dimitrash probeerde dit ook → Ottomanen namen het terug in → bracht Rusland, Perzië, en de
paus samen tegen de Turken.
De Ottomanen waren geen zeemacht, wel een landmacht. 1570: Ottomanen namen Cyprus in en brachten er
veel Turken → Paus Pius V organiseerde een heilig liga tegen de Turken en won in 1571. De Turken bleven
echter het machtigst op het land en herbouwden snel hun vloot.
Oost was er oorlog met Perzië in de 16e eeuw. Oorzaken:
o Religieuze spanning;
o Uitbreiding ten koste van elkaars land;
o Verlangen naar macht over handeslroutes;
o Europese bondgenootschappen.
1638 → Ottomanen namen Bagdad in → Verdrag van Kasr-I-Shirim zorgde voor een permanente grens.
Politiek systeem: autoriteit van de sultan naar zijn ambtenaren – provinciale gouverneurs, politie, generaals en
viziers (assistenten van de kalief). Suleiman had veel invloed op de wet → straffen voor criminaliteit,
bureaucratische en financiële corruptie werd zo veel mogelijk bestreden, gebalanceerde overheidsinkomsten,
samenvoegen van wet van burgers en van islam.
Het gebruik van slaven (Ottomanen)
De macht van het centrale bestuur van de Ottomanen werd verkregen door de training van slaven, verworven
door koop, oorlog of devshirme (christelijke jongeren worden meegenomen om opgeleid te worden tot
soldaten/ambtenaren, bekeerd tot islam). Sommigen gingen voor de sultan werken, anderen op het land om
soldaten te worden in de janissarie (elite leger).
De heersende klasse in het Ottomaanse Rijk bestond uit afstammelingen van Turkse families die delen van
Anatolië beheersten en uit mensen die binnen de bureaucratische en militaire ranken waren gestegen. Ze
waren gebonden aan de Ottomaanse manier van leven op verschillende manieren:
o Islam;
o Loyaliteit aan de sultan;
The Turkish ruling houses: the Ottomans, Safavids, and Mughals
De Turken breidden hun gebied uit. In de late 14 e eeuw bouwde Timur/Tamerlane een rijk in centraal Azië tot in
India en Perzië naar de Zwarte Zee. Hij liet heren zijn nieuwe territoria besturen dmv bestaande politieke
structuren. Vanaf 1450 ging zijn rijk snel achteruit en macht concentreerde zich op lokaal niveau. Ondertussen
gedijden de soefi’s en werd de islam een belangrijke kracht.
De expansie van het Ottomaanse Rijk
Osman was de leider van een groep semi-nomadische Turken die naar West-Anatolië kwamen. Ze breidden zich
uit ten koste van kleinere Turkse staatjes en het Byzantijnse Rijk. Osmans veldtochten hadden als doel
onderdrukking. De Ottomanen namen moslims op en beschermden de kerk van Griekse christenen in Anatolië
en de Balkan. Overwinningen zorgden voor meer ghazis (grensovervallers). De Ottomanen maakten slaven van
veel gevangenen na de overwinning op de Balkan en trainden ze tot soldaat.
1453 – Sultan Mehmet II (r. 1451-1481). De Ottomanen namen Constantinopel (door hen omgedoopt tot
Istanbul) in. De Ottomaanse sultans zagen zichzelf nu als opvolgers van de Byzantijnse en Seljuk Turkse keizers,
en namen snel de rest van het Byzantijnse Rijk in.
Rijke bewoners moesten helpen met het transformeren van Istanbul in een keizerlijke hoofdstand. Om
bevolkingsverlies te compenseren, zorgde Mehmet dat mensen in de huizen in Istanbul kwamen wonen
(kwijtschelding van belasting + schenken van leeg huis).
Buskruit speelde een belangrijke rol in de uitbreiding van het Ottomaanse rijk → macht schepen in oost
Middellandse Zeegebied; Portugezen weggejaagd bij Rode Zee en Perzische Golf; hielp Moslims in hun gevecht
tegen reconquista.
Militair leider Selim (r. 1512-1520) → Safawieden weggejaagd uit Anatolië, Syrië en Palestina en Egypte bij de
Ottomanen. Met Syrië kreeg men macht over de heilige islamitische steden. Met Egypte kreeg men toegang tot
de Indische Oceaan.
Suleiman (r. 1520-1666) → maakte Ottomaanse Rijk het grootst.
Van de late 14e tot de vroege 17e eeuw was het Ottomaanse Rijk een belangrijke speler in de Europese politiek.
In 1525 vormden Frans I (Frankrijk) en Suleiman een bondgenootschap tegen Habsburgse dominantie van
Europa. Dit bondgenootschap werd hernieuwd met Hendrik II en werd de hoeksteen van Ottomaans beleid in
West-Europa. Suleiman werd ook bondgenoot met Duitse protestantse prinsen, waardoor de katholieke
Habsburgers concessies moesten doen aan de protestanten.
Groothertogdom Moskeou → 1547 Ivan IV/de Verschrikkelijke nam een stuk land in van het Ottomaanse Rijk.
1557 → Kozak Dimitrash probeerde dit ook → Ottomanen namen het terug in → bracht Rusland, Perzië, en de
paus samen tegen de Turken.
De Ottomanen waren geen zeemacht, wel een landmacht. 1570: Ottomanen namen Cyprus in en brachten er
veel Turken → Paus Pius V organiseerde een heilig liga tegen de Turken en won in 1571. De Turken bleven
echter het machtigst op het land en herbouwden snel hun vloot.
Oost was er oorlog met Perzië in de 16e eeuw. Oorzaken:
o Religieuze spanning;
o Uitbreiding ten koste van elkaars land;
o Verlangen naar macht over handeslroutes;
o Europese bondgenootschappen.
1638 → Ottomanen namen Bagdad in → Verdrag van Kasr-I-Shirim zorgde voor een permanente grens.
Politiek systeem: autoriteit van de sultan naar zijn ambtenaren – provinciale gouverneurs, politie, generaals en
viziers (assistenten van de kalief). Suleiman had veel invloed op de wet → straffen voor criminaliteit,
bureaucratische en financiële corruptie werd zo veel mogelijk bestreden, gebalanceerde overheidsinkomsten,
samenvoegen van wet van burgers en van islam.
Het gebruik van slaven (Ottomanen)
De macht van het centrale bestuur van de Ottomanen werd verkregen door de training van slaven, verworven
door koop, oorlog of devshirme (christelijke jongeren worden meegenomen om opgeleid te worden tot
soldaten/ambtenaren, bekeerd tot islam). Sommigen gingen voor de sultan werken, anderen op het land om
soldaten te worden in de janissarie (elite leger).
De heersende klasse in het Ottomaanse Rijk bestond uit afstammelingen van Turkse families die delen van
Anatolië beheersten en uit mensen die binnen de bureaucratische en militaire ranken waren gestegen. Ze
waren gebonden aan de Ottomaanse manier van leven op verschillende manieren:
o Islam;
o Loyaliteit aan de sultan;
