DEELTAAK
14.2
Een individueel zorgtraject ontwikkelen
Marloe Verbakel (611047). Beoordelaar:
Willemijn Warmink-Perdijk
Academie Verloskunde Amsterdam Groningen | 28-02-2020
, Introductie
Mevrouw X 36 jaar, G3P2. Nu 11 + 6 weken zwanger van haar derde kindje. Mevrouw heeft blanco
medische/familie en sociale anamnese, haar partner ook. Haar bloedgroep is A positief, Rhc negatief.
Mevrouw is 1 meter 78 en weegt 65 kilo, en heeft dus een BMI van 20. Ze heeft zelf een zittend
beroep en haar man heeft een eigen bedrijf.
Mevrouws vorige zwangerschappen zijn goed verlopen, geen bijzonderheden.
Partusverslagen: In 2016 is mevrouw bij 40+1 weken spontaan poliklinisch bevallen van haar eerste
zoontje. Baby A 4093 gram, geboren na een vlotte ontsluiting en langdurig persen. Tijdens het persen
trad het turtle-nek verschijnsel op en bleek er later sprake te zijn van een schouderdystocie. Na
mevrouw in de McRoberts positie te hebben gezet en suprapubische impressies gegeven te hebben is
Baby A geboren met een matige start, AS 6/8/10. Het kind had pH-waarden van; 7,23 -8, 7,36 -10 en
het totale bloedverlies was 900cc. Verder had mevrouw een vaginawandruptuur. In 2018 is mevrouw
bij 40+6 weken spontaan in partu geraakt en in het poliklinisch bevallen van een tweede zoon. Baby B
4174 gram, geboren na een vlotte partus met uiteindelijk een weer een schouderdystocie. Na
McRoberts, subrapubische impressie en de Woods manoeuvres is Baby B geboren met een slechte
start, AS 4/7/10. De pH-waarden van het kind waren; 7,21 -10 BE, 7,32 -11 BE. Het totale bloedverlies
was 850 cc en mevrouw had een 2e graadsruptuur.
Mevrouw komt bij de intake en na het afnemen van de anamnese geeft ze aan dat ze erg onzeker is
over deze zwangerschap. Dit omdat haar beide bevallingen een flinke indruk op haar gemaakt
hebben. Ze vraagt zich dan ook af of het risico vergroot is dat ze weer een schouderdystocie krijgt en
of nog wel veilig vaginaal kan bevallen. Ze denkt namelijk dat het niet past in haar bekken en vraagt of
wij haar de beste zorg kunnen bieden m.b.t. een schouderdystocie. De zorgvraag van Mevrouw is; Is
er een verhoogd risico op nog een schouderdystocie en hoe kunnen jullie mij de beste/veiligste zorg
bieden in het geval van een schouderdystocie?
14.2
Een individueel zorgtraject ontwikkelen
Marloe Verbakel (611047). Beoordelaar:
Willemijn Warmink-Perdijk
Academie Verloskunde Amsterdam Groningen | 28-02-2020
, Introductie
Mevrouw X 36 jaar, G3P2. Nu 11 + 6 weken zwanger van haar derde kindje. Mevrouw heeft blanco
medische/familie en sociale anamnese, haar partner ook. Haar bloedgroep is A positief, Rhc negatief.
Mevrouw is 1 meter 78 en weegt 65 kilo, en heeft dus een BMI van 20. Ze heeft zelf een zittend
beroep en haar man heeft een eigen bedrijf.
Mevrouws vorige zwangerschappen zijn goed verlopen, geen bijzonderheden.
Partusverslagen: In 2016 is mevrouw bij 40+1 weken spontaan poliklinisch bevallen van haar eerste
zoontje. Baby A 4093 gram, geboren na een vlotte ontsluiting en langdurig persen. Tijdens het persen
trad het turtle-nek verschijnsel op en bleek er later sprake te zijn van een schouderdystocie. Na
mevrouw in de McRoberts positie te hebben gezet en suprapubische impressies gegeven te hebben is
Baby A geboren met een matige start, AS 6/8/10. Het kind had pH-waarden van; 7,23 -8, 7,36 -10 en
het totale bloedverlies was 900cc. Verder had mevrouw een vaginawandruptuur. In 2018 is mevrouw
bij 40+6 weken spontaan in partu geraakt en in het poliklinisch bevallen van een tweede zoon. Baby B
4174 gram, geboren na een vlotte partus met uiteindelijk een weer een schouderdystocie. Na
McRoberts, subrapubische impressie en de Woods manoeuvres is Baby B geboren met een slechte
start, AS 4/7/10. De pH-waarden van het kind waren; 7,21 -10 BE, 7,32 -11 BE. Het totale bloedverlies
was 850 cc en mevrouw had een 2e graadsruptuur.
Mevrouw komt bij de intake en na het afnemen van de anamnese geeft ze aan dat ze erg onzeker is
over deze zwangerschap. Dit omdat haar beide bevallingen een flinke indruk op haar gemaakt
hebben. Ze vraagt zich dan ook af of het risico vergroot is dat ze weer een schouderdystocie krijgt en
of nog wel veilig vaginaal kan bevallen. Ze denkt namelijk dat het niet past in haar bekken en vraagt of
wij haar de beste zorg kunnen bieden m.b.t. een schouderdystocie. De zorgvraag van Mevrouw is; Is
er een verhoogd risico op nog een schouderdystocie en hoe kunnen jullie mij de beste/veiligste zorg
bieden in het geval van een schouderdystocie?
