Geschiedenis van de zorg
In de middeleeuwen werden kinderen nog gewoon in de familie opgevangen. In de 16e eeuw
kwamen de eerste gestichten pas. Als een kind in een pleeggezin werd gezet was dit niet voor
het welzijn van het kind, de kinderen waren goedkope arbeiders. Mensen in gestichten werden
volledig afgesloten van de buitenwereld waardoor opnieuw integreren in de samenleving zo
goed als onmogelijk was. In de 18e eeuw werd het gezinsleven geïdealiseerd, het was beter
dan naar een instelling gaan. In de tweede helft van de 19e eeuw kwam de kinderbescherming
en werd er dus ook gekeken naar mishandelde en verwaarloosde kinderen. Tegenwoordig is
uithuisplaatsing de laatste optie en wordt er altijd gezocht naar een pleeggezin in de nabije
omgeving. Tot in de 19e eeuw werden mensen met een verstandelijke beperking of stoornis
bestempeld als krankzinnig of gek, gekte was iets voor de lage klasse, in de hogere klasse werd
het zoveel mogelijk verborgen gehouden. Als mensen in een instelling terecht kwamen gingen
ze van binnen langzaam dood, je raakte je eigen identiteit kwijt, dit wordt mortificatie genoemd.
Vroeger werkte inrichtingen altijd aanbodgericht: de inrichting had een bepaald aanbod en de
cliënt moest zich hieraan aanpassen. Tegenwoordig wordt geprobeerd om steeds meer
vraaggericht te werken: de cliënt heeft zeggenschap in de zorg die hij krijgt en de hulpverlener
moet zich hieraan aanpassn. Ook is er nog vraaggestuurd werken: de hulpverlener gaat hierbij
in gesprek met de cliënt en samen stellen zij doelen en afspraken, als een van de twee niet
meer verder wil stopt hier de hulpverlening.
Plancyclus
De volgorde van de plancyclus is als volgt:
1. De oriënterende fase
Signaleren
Eigen indruk onderzoeken
Informatie verzamelen
Problematiseren
Probleemdefinitie
2. De diagnostische fase
Op basis van probleemdefinitie hypothesen stellen op biopsychosociaal niveau
Keuze maken uit hypothesen
Onderzoeksdoel/observatiedoel formuleren
Observatievraag stellen dat past bij het doel
Observatievraag operationaliseren
Observatieplan maken
Diagnosticeren
3. De planningsfase
Is actie wenselijk?
Handelingsdoel stellen (SMART)
Inventarisatie bevorderende en belemmerende factoren en de weging hiervan
Werkplan maken
4. Uitvoeringsfase
5. Evaluatiefase
1. Oriënterende fase
Signaleren
Het gedrag zien en het een naam geven. Bij het signaleren is het belangrijk neutraal te blijven
en precies te beschrijven wat je ziet zonder daarbij dingen te interpreteren.
Eigen indruk onderzoeken
Bij het onderzoeken van je eigen indruk zijn de volgende vragen belangrijk:
In de middeleeuwen werden kinderen nog gewoon in de familie opgevangen. In de 16e eeuw
kwamen de eerste gestichten pas. Als een kind in een pleeggezin werd gezet was dit niet voor
het welzijn van het kind, de kinderen waren goedkope arbeiders. Mensen in gestichten werden
volledig afgesloten van de buitenwereld waardoor opnieuw integreren in de samenleving zo
goed als onmogelijk was. In de 18e eeuw werd het gezinsleven geïdealiseerd, het was beter
dan naar een instelling gaan. In de tweede helft van de 19e eeuw kwam de kinderbescherming
en werd er dus ook gekeken naar mishandelde en verwaarloosde kinderen. Tegenwoordig is
uithuisplaatsing de laatste optie en wordt er altijd gezocht naar een pleeggezin in de nabije
omgeving. Tot in de 19e eeuw werden mensen met een verstandelijke beperking of stoornis
bestempeld als krankzinnig of gek, gekte was iets voor de lage klasse, in de hogere klasse werd
het zoveel mogelijk verborgen gehouden. Als mensen in een instelling terecht kwamen gingen
ze van binnen langzaam dood, je raakte je eigen identiteit kwijt, dit wordt mortificatie genoemd.
Vroeger werkte inrichtingen altijd aanbodgericht: de inrichting had een bepaald aanbod en de
cliënt moest zich hieraan aanpassen. Tegenwoordig wordt geprobeerd om steeds meer
vraaggericht te werken: de cliënt heeft zeggenschap in de zorg die hij krijgt en de hulpverlener
moet zich hieraan aanpassn. Ook is er nog vraaggestuurd werken: de hulpverlener gaat hierbij
in gesprek met de cliënt en samen stellen zij doelen en afspraken, als een van de twee niet
meer verder wil stopt hier de hulpverlening.
Plancyclus
De volgorde van de plancyclus is als volgt:
1. De oriënterende fase
Signaleren
Eigen indruk onderzoeken
Informatie verzamelen
Problematiseren
Probleemdefinitie
2. De diagnostische fase
Op basis van probleemdefinitie hypothesen stellen op biopsychosociaal niveau
Keuze maken uit hypothesen
Onderzoeksdoel/observatiedoel formuleren
Observatievraag stellen dat past bij het doel
Observatievraag operationaliseren
Observatieplan maken
Diagnosticeren
3. De planningsfase
Is actie wenselijk?
Handelingsdoel stellen (SMART)
Inventarisatie bevorderende en belemmerende factoren en de weging hiervan
Werkplan maken
4. Uitvoeringsfase
5. Evaluatiefase
1. Oriënterende fase
Signaleren
Het gedrag zien en het een naam geven. Bij het signaleren is het belangrijk neutraal te blijven
en precies te beschrijven wat je ziet zonder daarbij dingen te interpreteren.
Eigen indruk onderzoeken
Bij het onderzoeken van je eigen indruk zijn de volgende vragen belangrijk:
