Therapeutische
antilichamen
Therapeutic
monoclonal
antibodies
(mAbs)
B-‐cellen,
afkomstig
uit
beenmerg,
maken
antilichamen.
Je
maakt
allemaal
verschillende
antilichamen
door
VDJ
recombinatie.
Antilichaam
bestaat
uit
twee
lichte
ketens
en
twee
zware
ketens
die
bestaan
uit
een
variabel
deel
en
een
constant
deel.
Variabel
deel
bestaat
uit
drie
genen:
V-‐,
D-‐
&
J.
Waar
de
V,
D
en
J
samenkomen
is
de
grootste
variatie,
dit
stukje
wordt
CDR3
genoemd.
Voordat
een
B-‐cel
het
bloed
in
gaat,
wordt
getest
of
deze
niet
autoreactief
is
(herkenning
van
eigen
antigeen).
Bij
herkenning
van
antigen,
wordt
de
naïeve
B-‐cel
een
geactiveerde
B-‐cel.
B-‐cel
kan
plasmacel
worden
(B-‐cel
die
antilichamen
uitscheidt)
en
hij
kan
geheugencel
worden
(antilichaam
blijft
op
oppervlakte).
Ook
vindt
er
klonale
expansie
(deling)
plaats,
classwitching
(constant
deel
veranderd
van
IgM
naar
IgG)
en
somatische
hypermutatie
(variatie
in
het
variabele
deel).
Antilichamen
kunnen
worden
gebruikt
als
therapeutisch
antilichaam.
Polyklonaal
à
mengsel
van
verschillende
antilichamen
Monoklonaal
à
één
antilichaam
Hybridoma
technologie
Muis
wordt
ingespoten
met
antigen.
Vervolgens
haal
je
de
miltcellen
(met
B-‐cellen)
uit
de
muis
en
die
fuseer
je
met
myeloma
cellen
(=
tumorogene
muiscel),
je
krijgt
dan
een
gefuseerde
cel.
Bij
de
fusie-‐cellen
stop
je
een
stofje,
dat
heet
PEG,
is
een
polymeer
dat
bindt
aan
het
celmembraan
en
daardoor
kunnen
de
cellen
gaan
fuseren.
Uiteindelijk
krijg
je
dan
een
Hybridoma
cellen,
die
heeft
twee
eigenschappen:
1)
veel
antilichamen
maken;
2)
kan
goed
groeien.
Dan
worden
de
hybridoma
cellen
uitgeplaat
en
zorg
je
dat
in
elke
well
één
hybridoma
zit,
uiteindelijk
kijk
je
in
welk
welletje
het
antilichaam
wordt
gemaakt
tegen
het
antigen
wat
is
ingespoten.
Door
deze
techniek
kan
je
van
een
antilichaam
een
heleboel
antilichamen
maken,
dit
is
een
eindeloos
proces.
De
monoklonale
antilichamen
van
muizendie
werden
gemaakt
in
de
jaren
80,
bleken
niet
te
werken
in
de
mens.
Patiënten
kregen
een
allergische
reactie
tegen
de
muizen-‐antilichamen,
doordat
het
eigen
immuunsysteem
de
muis-‐antilichamen
neutraliseert
door
antilichamen
te
maken
tegen
het
muis
antilichaam,
dit
wordt
ook
wel
HAMAs
genoemd
(Human
anti-‐mouse
antibody).
De
oplossing
hiervoor
was
‘Chimeric
and
Humanized
antibodies’
,
een
antilichaam
van
een
muis,
maar
het
constante
deel
is
antilichamen
Therapeutic
monoclonal
antibodies
(mAbs)
B-‐cellen,
afkomstig
uit
beenmerg,
maken
antilichamen.
Je
maakt
allemaal
verschillende
antilichamen
door
VDJ
recombinatie.
Antilichaam
bestaat
uit
twee
lichte
ketens
en
twee
zware
ketens
die
bestaan
uit
een
variabel
deel
en
een
constant
deel.
Variabel
deel
bestaat
uit
drie
genen:
V-‐,
D-‐
&
J.
Waar
de
V,
D
en
J
samenkomen
is
de
grootste
variatie,
dit
stukje
wordt
CDR3
genoemd.
Voordat
een
B-‐cel
het
bloed
in
gaat,
wordt
getest
of
deze
niet
autoreactief
is
(herkenning
van
eigen
antigeen).
Bij
herkenning
van
antigen,
wordt
de
naïeve
B-‐cel
een
geactiveerde
B-‐cel.
B-‐cel
kan
plasmacel
worden
(B-‐cel
die
antilichamen
uitscheidt)
en
hij
kan
geheugencel
worden
(antilichaam
blijft
op
oppervlakte).
Ook
vindt
er
klonale
expansie
(deling)
plaats,
classwitching
(constant
deel
veranderd
van
IgM
naar
IgG)
en
somatische
hypermutatie
(variatie
in
het
variabele
deel).
Antilichamen
kunnen
worden
gebruikt
als
therapeutisch
antilichaam.
Polyklonaal
à
mengsel
van
verschillende
antilichamen
Monoklonaal
à
één
antilichaam
Hybridoma
technologie
Muis
wordt
ingespoten
met
antigen.
Vervolgens
haal
je
de
miltcellen
(met
B-‐cellen)
uit
de
muis
en
die
fuseer
je
met
myeloma
cellen
(=
tumorogene
muiscel),
je
krijgt
dan
een
gefuseerde
cel.
Bij
de
fusie-‐cellen
stop
je
een
stofje,
dat
heet
PEG,
is
een
polymeer
dat
bindt
aan
het
celmembraan
en
daardoor
kunnen
de
cellen
gaan
fuseren.
Uiteindelijk
krijg
je
dan
een
Hybridoma
cellen,
die
heeft
twee
eigenschappen:
1)
veel
antilichamen
maken;
2)
kan
goed
groeien.
Dan
worden
de
hybridoma
cellen
uitgeplaat
en
zorg
je
dat
in
elke
well
één
hybridoma
zit,
uiteindelijk
kijk
je
in
welk
welletje
het
antilichaam
wordt
gemaakt
tegen
het
antigen
wat
is
ingespoten.
Door
deze
techniek
kan
je
van
een
antilichaam
een
heleboel
antilichamen
maken,
dit
is
een
eindeloos
proces.
De
monoklonale
antilichamen
van
muizendie
werden
gemaakt
in
de
jaren
80,
bleken
niet
te
werken
in
de
mens.
Patiënten
kregen
een
allergische
reactie
tegen
de
muizen-‐antilichamen,
doordat
het
eigen
immuunsysteem
de
muis-‐antilichamen
neutraliseert
door
antilichamen
te
maken
tegen
het
muis
antilichaam,
dit
wordt
ook
wel
HAMAs
genoemd
(Human
anti-‐mouse
antibody).
De
oplossing
hiervoor
was
‘Chimeric
and
Humanized
antibodies’
,
een
antilichaam
van
een
muis,
maar
het
constante
deel
is
