Klinische psychodiagnostiek II
Les 1: Inleiding
1. Praktische informatie:
Hoorcolleges stoppen begin november. Daarna heb je oefeningen.
Handboek: 3 delen: Deel 2 en 3 moeten gekend worden.
Je moet je nota’s aanvullen met het boek! Je kan het niet doen met je nota’s
alleen. Het boek alleen studeren is geen goed idee (te veel informatie).
Geen slides!
Het is best dat je op voorhand een hoofdstuk leest voor de hoorcolleges.
Per college wordt er 1 hoofdstuk behandeld.
In deel 2 van het handboek wordt hoofdstuk 9 niet behandeld! Enkel hfst
6,7,8 en 10 moeten gekend zijn.
Voor de oefeningen moet je de theorie al kennen.
De lessen worden opgenomen.
Je moet verplicht aanwezig zijn bij de oefeningen. Er is daar een permanente
evaluatie aan gekoppeld. Hoe meer fouten je maakt, hoe beter tijdens de
oefeningen dus geen zorgen. Je wordt nooit geëvalueerd op het feit dat je
een fout maakt. Je wordt geëvalueerd op het feit of je al dan niet je
voorbereiding hebt gemaakt en op het feit of je al dan niet meedoet.
Namen moeten niet gekend zijn voor het vak.
Je moet zowel geslaagd zijn op het examen als op de oefeningen!
2. Introductie
Het centrale doel van klinische diagnose: Helpen bij de behandeling.
Vandaag heeft de gebruikte diagnostiek geenenkel verband met de
behandeling. Wij willen een diagnostisch proces ontwikkelen dat toelaat een
aantal voorspellingen te maken over de behandeling en dat toelaat een
aantal aanwijzingen te geven voor de behandeling. Een diagnostiek voor ons
moet een betekenis hebben voor de behandeling.
Als we de effecten van de verschillende mogelijke psychotherapieën gaan
onderzoeken dan keert daar altijd 1 centraal gegeven terug, nl. de
, therapeutische verhouding. Dat is de verhouding tussen de therapeut en
de cliënt. Dat bepaalt de werkzaamheid.
2.1. Diagnostiek
We maken een onderscheid tussen 3 niveaus in de diagnostiek:
• Categoriale diagnostiek:
Het meest overkoepelende niveau. Dat zijn labels. Dat is een DSM
diagnostiek of een ICD diagnostiek. Die dient om de statistieken in te
vullen. Het zorgt alleen maar voor problemen.
• Structurele diagnostiek:
Een tussenliggend niveau. Dat is de diagnostiek die ze ons dit jaar
gaan onderwijzen. We willen een diagnose maken die zich richt op de
verhouding tussen cliënt en de ander. In ons jargon spreken wij over de
verhouding tussen het subject en de ander. Het vertrekt van de
stellingname: Een psychiatrische problematiek zit niet in een individu,
maar die speelt zich af tussen minstens 2 mensen, nl tussen het
subject en de ander. Een kind kan geen ADHD hebben als het niet
tegenover een ander staat. De structurele diagnostiek schetst de
structuur tussen het subject en de ander met betrekking tot het tekort.
Wij willen een diagnostische visie hebben op iemand in functie van de
verhouding die de man of de vrouw op een systematische manier
uitbouwt tegenover de ander. Dat zal ons toelaten om heel duidelijke
voorspellingen te maken over wat er zich zal voordoen in de
behandeling. Als we weten dat in die behandeling de therapeutische
verhouding centraal staat, heb je al een heel duidelijk verband. Je weet
op welke vlakken je zult moeten werken. Je weet ook waar de
moeilijkheden zullen liggen. We zullen 3 grote structuren naar voor
schuiven in de structurele diagnostiek die al bekend zijn in de klassieke
psychiatrie. De klassieke psychiatrie is zo goed als dood door de DSM
en de farmaceutische industrie. Als je terugkeert naar de klassieke
psychiatrie van tot 1980 dan kom je voortdurend de drie structuren
neurose, psychose en perversie tegen.
• Particuliere diagnostiek:
Dit is het onderste niveau. We bedoelen hier 2 dingen mee. Elk van de
psychotherapeutische scholen heeft een eigen diagnostisch systeem.
Dat diagnostisch systeem gaat in de richting van het particuliere. Dat
zal zich toespitsen op die vorm van therapie die je er nadien aan zult
koppelen. Gekoppeld aan het particuliere behandelingsmodel dat je zal
Les 1: Inleiding
1. Praktische informatie:
Hoorcolleges stoppen begin november. Daarna heb je oefeningen.
Handboek: 3 delen: Deel 2 en 3 moeten gekend worden.
Je moet je nota’s aanvullen met het boek! Je kan het niet doen met je nota’s
alleen. Het boek alleen studeren is geen goed idee (te veel informatie).
Geen slides!
Het is best dat je op voorhand een hoofdstuk leest voor de hoorcolleges.
Per college wordt er 1 hoofdstuk behandeld.
In deel 2 van het handboek wordt hoofdstuk 9 niet behandeld! Enkel hfst
6,7,8 en 10 moeten gekend zijn.
Voor de oefeningen moet je de theorie al kennen.
De lessen worden opgenomen.
Je moet verplicht aanwezig zijn bij de oefeningen. Er is daar een permanente
evaluatie aan gekoppeld. Hoe meer fouten je maakt, hoe beter tijdens de
oefeningen dus geen zorgen. Je wordt nooit geëvalueerd op het feit dat je
een fout maakt. Je wordt geëvalueerd op het feit of je al dan niet je
voorbereiding hebt gemaakt en op het feit of je al dan niet meedoet.
Namen moeten niet gekend zijn voor het vak.
Je moet zowel geslaagd zijn op het examen als op de oefeningen!
2. Introductie
Het centrale doel van klinische diagnose: Helpen bij de behandeling.
Vandaag heeft de gebruikte diagnostiek geenenkel verband met de
behandeling. Wij willen een diagnostisch proces ontwikkelen dat toelaat een
aantal voorspellingen te maken over de behandeling en dat toelaat een
aantal aanwijzingen te geven voor de behandeling. Een diagnostiek voor ons
moet een betekenis hebben voor de behandeling.
Als we de effecten van de verschillende mogelijke psychotherapieën gaan
onderzoeken dan keert daar altijd 1 centraal gegeven terug, nl. de
, therapeutische verhouding. Dat is de verhouding tussen de therapeut en
de cliënt. Dat bepaalt de werkzaamheid.
2.1. Diagnostiek
We maken een onderscheid tussen 3 niveaus in de diagnostiek:
• Categoriale diagnostiek:
Het meest overkoepelende niveau. Dat zijn labels. Dat is een DSM
diagnostiek of een ICD diagnostiek. Die dient om de statistieken in te
vullen. Het zorgt alleen maar voor problemen.
• Structurele diagnostiek:
Een tussenliggend niveau. Dat is de diagnostiek die ze ons dit jaar
gaan onderwijzen. We willen een diagnose maken die zich richt op de
verhouding tussen cliënt en de ander. In ons jargon spreken wij over de
verhouding tussen het subject en de ander. Het vertrekt van de
stellingname: Een psychiatrische problematiek zit niet in een individu,
maar die speelt zich af tussen minstens 2 mensen, nl tussen het
subject en de ander. Een kind kan geen ADHD hebben als het niet
tegenover een ander staat. De structurele diagnostiek schetst de
structuur tussen het subject en de ander met betrekking tot het tekort.
Wij willen een diagnostische visie hebben op iemand in functie van de
verhouding die de man of de vrouw op een systematische manier
uitbouwt tegenover de ander. Dat zal ons toelaten om heel duidelijke
voorspellingen te maken over wat er zich zal voordoen in de
behandeling. Als we weten dat in die behandeling de therapeutische
verhouding centraal staat, heb je al een heel duidelijk verband. Je weet
op welke vlakken je zult moeten werken. Je weet ook waar de
moeilijkheden zullen liggen. We zullen 3 grote structuren naar voor
schuiven in de structurele diagnostiek die al bekend zijn in de klassieke
psychiatrie. De klassieke psychiatrie is zo goed als dood door de DSM
en de farmaceutische industrie. Als je terugkeert naar de klassieke
psychiatrie van tot 1980 dan kom je voortdurend de drie structuren
neurose, psychose en perversie tegen.
• Particuliere diagnostiek:
Dit is het onderste niveau. We bedoelen hier 2 dingen mee. Elk van de
psychotherapeutische scholen heeft een eigen diagnostisch systeem.
Dat diagnostisch systeem gaat in de richting van het particuliere. Dat
zal zich toespitsen op die vorm van therapie die je er nadien aan zult
koppelen. Gekoppeld aan het particuliere behandelingsmodel dat je zal
