Samenvatting Psychologische gespreksvoering
Hoofdstuk 1 – inleiding (geen relevante informatie)
Hoofdstuk 2 – de gezindheid van de hulpverlener
De oplossingen die hulpverleners aandragen worden gekleurd door hun eigen normen en
waarden, hierbij is het belangrijk dat de hulpverlener bij zichzelf nagaat (1) hoe hij met
anderen om wil gaan, (2) welke technieken hij wil gebruiken en (3) hoe de situatie tussen
cliënt en hulpverlener is.
Een naaste als hulpverlener werkt meestal niet zo goed als een onafhankelijke hulpverlener,
omdat de cliënt zal proberen om zijn naasten te ontzien door niet alles te vertellen. Daarnaast
hebben naasten vaak ook een gekleurde blik op de situatie, waardoor zij niet optimaal in staat
zijn om onafhankelijke hulp te bieden.
Diagnose-receptmodel: een gespreksvorm waarbij de hulpverlener enkele gerichte vragen
stelt, hierop een gericht antwoord krijgt en op basis daarvan een advies geeft. Deze methode is
niet geschikt in de hulpverlening doordat de cliënt onvoldoende vrij kan vertellen en zich
vaak niet betrokken voelt bij de gegeven adviezen.
Samenwerkingsmodel: een gespreksvorm waarbij de cliënt actief betrokken wordt en waarbij
wordt geprobeerd om de cliënt zelf tot een oplossing te laten komen. Deze methode heeft de
voorkeur in de hulpverlening, omdat de cliënt hierbij meer ruimte krijgt en eerder geneigd zal
zijn om eigen gevormde oplossing op te volgen.
Voor de hulpverlener is het belangrijk dat hij luistert, informatie ordent, de belevingswereld
van de cliënt herkent en dat hij zich bewust is van zijn eigen gevoelens en de gevolgen
hiervan op de cliënt.
Hoofdstuk 3 – de cliëntgerichte benadering
Cliëntgerichte benadering: de persoon staat centraal als uniek individu met zijn eigen
kenmerkende eigenschappen en eigen wijze van denken en voelen
Rogers rond 1950, warme en menselijke manier van contact met de cliënt – problemen
ontstaan door voorwaardelijke acceptatie (=conditional regard), waardoor de persoon niet
meer naar zichzelf luistert, maar zich laat leiden door de omgeving (= incongruentie)
Zelfactualisatie: streven naar een eigen optimale identiteit --> toekomstgericht,
persoonseigen en verbondenheid met anderen (experiencing: niet feitelijk maar het
gaat om het persoonlijke gevoel van de cliënt)
Onvoorwaardelijke acceptatie: voor een optimale ontwikkeling moet een persoon van
jongs af aan onvoorwaardelijk aandacht en zorg krijgen van belangrijke personen in de
omgeving (= unconditional regard)
Methode Rogers – oplossen van incongruentie en daarmee de beperking van zelfactualisatie
Onvoorwaardelijke positieve waardering: de hulpverlener accepteert de cliënt te allen
tijde zoals hij is
Echtheid: de hulpverlener is transparant naar de cliënt, durft aan te geven wat er in
hem omgaat en eerlijk, maar zorgvuldig is naar de cliënt
Empathie: inleven in de cliënt en de cliënt ook laten merken dat je begrijpt wat er in
hem omgaat, daarnaast neemt de hulpverlener bij een goede empathie zelfs de emoties
van de cliënt over, ook als de cliënt zich hier zelf niet optimaal van bewust is (=
spiegelen)
Kritiek op Rogers
Rogers te optimistisch: (1) inzicht is niet voldoende voor zelfactualisatie, maar ook
stimualtie uit de omgeving is nodig, (2) de methode van Rogers vraagt veel
Hoofdstuk 1 – inleiding (geen relevante informatie)
Hoofdstuk 2 – de gezindheid van de hulpverlener
De oplossingen die hulpverleners aandragen worden gekleurd door hun eigen normen en
waarden, hierbij is het belangrijk dat de hulpverlener bij zichzelf nagaat (1) hoe hij met
anderen om wil gaan, (2) welke technieken hij wil gebruiken en (3) hoe de situatie tussen
cliënt en hulpverlener is.
Een naaste als hulpverlener werkt meestal niet zo goed als een onafhankelijke hulpverlener,
omdat de cliënt zal proberen om zijn naasten te ontzien door niet alles te vertellen. Daarnaast
hebben naasten vaak ook een gekleurde blik op de situatie, waardoor zij niet optimaal in staat
zijn om onafhankelijke hulp te bieden.
Diagnose-receptmodel: een gespreksvorm waarbij de hulpverlener enkele gerichte vragen
stelt, hierop een gericht antwoord krijgt en op basis daarvan een advies geeft. Deze methode is
niet geschikt in de hulpverlening doordat de cliënt onvoldoende vrij kan vertellen en zich
vaak niet betrokken voelt bij de gegeven adviezen.
Samenwerkingsmodel: een gespreksvorm waarbij de cliënt actief betrokken wordt en waarbij
wordt geprobeerd om de cliënt zelf tot een oplossing te laten komen. Deze methode heeft de
voorkeur in de hulpverlening, omdat de cliënt hierbij meer ruimte krijgt en eerder geneigd zal
zijn om eigen gevormde oplossing op te volgen.
Voor de hulpverlener is het belangrijk dat hij luistert, informatie ordent, de belevingswereld
van de cliënt herkent en dat hij zich bewust is van zijn eigen gevoelens en de gevolgen
hiervan op de cliënt.
Hoofdstuk 3 – de cliëntgerichte benadering
Cliëntgerichte benadering: de persoon staat centraal als uniek individu met zijn eigen
kenmerkende eigenschappen en eigen wijze van denken en voelen
Rogers rond 1950, warme en menselijke manier van contact met de cliënt – problemen
ontstaan door voorwaardelijke acceptatie (=conditional regard), waardoor de persoon niet
meer naar zichzelf luistert, maar zich laat leiden door de omgeving (= incongruentie)
Zelfactualisatie: streven naar een eigen optimale identiteit --> toekomstgericht,
persoonseigen en verbondenheid met anderen (experiencing: niet feitelijk maar het
gaat om het persoonlijke gevoel van de cliënt)
Onvoorwaardelijke acceptatie: voor een optimale ontwikkeling moet een persoon van
jongs af aan onvoorwaardelijk aandacht en zorg krijgen van belangrijke personen in de
omgeving (= unconditional regard)
Methode Rogers – oplossen van incongruentie en daarmee de beperking van zelfactualisatie
Onvoorwaardelijke positieve waardering: de hulpverlener accepteert de cliënt te allen
tijde zoals hij is
Echtheid: de hulpverlener is transparant naar de cliënt, durft aan te geven wat er in
hem omgaat en eerlijk, maar zorgvuldig is naar de cliënt
Empathie: inleven in de cliënt en de cliënt ook laten merken dat je begrijpt wat er in
hem omgaat, daarnaast neemt de hulpverlener bij een goede empathie zelfs de emoties
van de cliënt over, ook als de cliënt zich hier zelf niet optimaal van bewust is (=
spiegelen)
Kritiek op Rogers
Rogers te optimistisch: (1) inzicht is niet voldoende voor zelfactualisatie, maar ook
stimualtie uit de omgeving is nodig, (2) de methode van Rogers vraagt veel
