De tolk van Java
Alfred Birney
Alan Nolan is de zoon van een Indische voormalige oorlogstolk, Arto Nolan, en een
Helmonds schoenmakersdochter. Arto Nolan was geen fijne vader, hij sloeg zijn kinderen
en zijn vrouw. Alan wilt weten wat er schuilt achter deze gek, die overdag alleen maar weg
is of zijn kinderen slaat en zodra hij thuis is in zijn kamer achter zijn typmachine begint de
typen. Werkend aan zijn memoires, waar Alan later achter komt. Het verhaal neemt je
terug naar Arto zijn jeugd in het voormalig Nederlands-Indië. En hoe hij daar leefde en
toen de oorlog uitbrak moest kiezen tussen het Nederland, waar hij zo tegen opkeek
ondanks dat hij er niks van wist, of het Indië, waar hij altijd als een van de minderen werd
beschouwd ondanks dat hij hier woonde en hij hier vrienden had. Het boek vertelt je hoe
vader en zoon zijn opgegroeid en onder welke erbarmelijke levensomstandigheden zij
hebben geleefd en gevochten voor volk en vaderland.
Het is een heftig boek die een ander licht schijnt op de oorlog die in “ons” Indië is gevoerd.
Het boek is grotendeels gebaseerd op de auteur zijn eigen leven en de memoires van zijn
vader. Vader Arto Nolan wordt na zijn vlucht naar Nederland nog steeds gevolgd door zijn
gehate vijanden en leeft alsmaar in angst. De hoeveelheden mensen die hij heeft
vermoord, gemarteld en afgeranseld is moeilijk te tellen maar het zijn er honderden
geweest. Het boek is erg heftig, maar er worden ondanks al het bloedvergiet ook grappen
gemaakt in het boek over het leven van de mariniers. Zoals bijvoorbeeld wanneer zij geen
dienst hebben en zich voornamelijk vermaken met heel veel drank en zogenaamde
troostmeisjes. De hoofdpersoon Arto Nolan zag ik in het begin als een gek, gestoord
geworden door de wrede oorlog waaraan hij had meegedaan. Het is bijna ongeloofwaardig
als je het boek leest hoe zijn vrouw en kinderen nog niet bij hem zijn weggehaald of zelf
weg zijn gegaan ondanks dat dit zich natuurlijk zo’n 50 jaar gelden afspeelde. Maar zodra
je begint aan de hoofdstukken over zijn leven op het Indische Java, vermindert dit. Zelf
werd hij vroeger ook geslagen door zijn eigen broers en had hij een strenge opvoeding.
Ook tijdens de oorlog begin je beetje bij beetje begrip te krijgen voor deze man die vooral
met zichzelf in strijd lijkt te zijn. Hij voelt zich niet thuis in het Indië en verlangt naar het
“mooie” Nederland waar hij eigenlijk niks van af weet. De euforische momenten wanneer
hij weer Japanse soldaten dronken weet te krijgen en informatie weet door te spelen aan
de inlichtingendienst, zijn voor mij soms moeilijke stukken om te begrijpen. Je eigen leven
zo erg riskeren om bevriend te worden met Japanse soldaten tijdens de capitulatie en ze
daarna proberen uit te horen is een aardige klus. De vraag die aan het einde van het boek
Alan vooral kwelt is of zijn vader het in zijn memoires niet allemaal erger heeft gemaakt
dan het is. Deze gevoelens begrijp ik wel. Het is moeilijk om me in te leven in dit
personage, maar ook ik zou als dit mij was overkomen nooit mijn vader als een
moordenaar willen zien. Als zijn vader op zijn tachtigste sterft, geeft Alan eindelijk de strijd
op. Hij vergeeft zijn vader nooit maar laat het berusten. Ik vond het boek erg realistisch
geschreven. Ook bij Arto komen tijdens de strijd eindelijk emoties naar boven, hij is bang
en houdt zeer van zijn moeder. Dit merk je vooral als hij aan het einde van de oorlog op
een zogenaamde zwarte lijst wordt gezet waar hij als tweede bovenaan de lijst hangt. Hij
moet vluchten maar wil zijn moeder niet in de steek laten.
Toen ik begon met het lezen van dit boek was het eerste wat mijn vader tegen mij zei:
“Weet je dat zeker, ik ben er niet doorheen gekomen?!”. Ik wist niet zo goed wat ik hiervan
moest vinden. Ik had de achterkant van het boek gelezen en het leek mij erg interessant,
mede doordat mijn opa zelf in een jappenkamp op Java heeft gezeten. Het boek lezend
kwam ik erachter dat dit boek vooral nadruk gaf op de oorlog tussen Indië en Nederland.
Het boek verder lezend, snapte ik wat hij bedoelde. Er komen veel bloederige en
Alfred Birney
Alan Nolan is de zoon van een Indische voormalige oorlogstolk, Arto Nolan, en een
Helmonds schoenmakersdochter. Arto Nolan was geen fijne vader, hij sloeg zijn kinderen
en zijn vrouw. Alan wilt weten wat er schuilt achter deze gek, die overdag alleen maar weg
is of zijn kinderen slaat en zodra hij thuis is in zijn kamer achter zijn typmachine begint de
typen. Werkend aan zijn memoires, waar Alan later achter komt. Het verhaal neemt je
terug naar Arto zijn jeugd in het voormalig Nederlands-Indië. En hoe hij daar leefde en
toen de oorlog uitbrak moest kiezen tussen het Nederland, waar hij zo tegen opkeek
ondanks dat hij er niks van wist, of het Indië, waar hij altijd als een van de minderen werd
beschouwd ondanks dat hij hier woonde en hij hier vrienden had. Het boek vertelt je hoe
vader en zoon zijn opgegroeid en onder welke erbarmelijke levensomstandigheden zij
hebben geleefd en gevochten voor volk en vaderland.
Het is een heftig boek die een ander licht schijnt op de oorlog die in “ons” Indië is gevoerd.
Het boek is grotendeels gebaseerd op de auteur zijn eigen leven en de memoires van zijn
vader. Vader Arto Nolan wordt na zijn vlucht naar Nederland nog steeds gevolgd door zijn
gehate vijanden en leeft alsmaar in angst. De hoeveelheden mensen die hij heeft
vermoord, gemarteld en afgeranseld is moeilijk te tellen maar het zijn er honderden
geweest. Het boek is erg heftig, maar er worden ondanks al het bloedvergiet ook grappen
gemaakt in het boek over het leven van de mariniers. Zoals bijvoorbeeld wanneer zij geen
dienst hebben en zich voornamelijk vermaken met heel veel drank en zogenaamde
troostmeisjes. De hoofdpersoon Arto Nolan zag ik in het begin als een gek, gestoord
geworden door de wrede oorlog waaraan hij had meegedaan. Het is bijna ongeloofwaardig
als je het boek leest hoe zijn vrouw en kinderen nog niet bij hem zijn weggehaald of zelf
weg zijn gegaan ondanks dat dit zich natuurlijk zo’n 50 jaar gelden afspeelde. Maar zodra
je begint aan de hoofdstukken over zijn leven op het Indische Java, vermindert dit. Zelf
werd hij vroeger ook geslagen door zijn eigen broers en had hij een strenge opvoeding.
Ook tijdens de oorlog begin je beetje bij beetje begrip te krijgen voor deze man die vooral
met zichzelf in strijd lijkt te zijn. Hij voelt zich niet thuis in het Indië en verlangt naar het
“mooie” Nederland waar hij eigenlijk niks van af weet. De euforische momenten wanneer
hij weer Japanse soldaten dronken weet te krijgen en informatie weet door te spelen aan
de inlichtingendienst, zijn voor mij soms moeilijke stukken om te begrijpen. Je eigen leven
zo erg riskeren om bevriend te worden met Japanse soldaten tijdens de capitulatie en ze
daarna proberen uit te horen is een aardige klus. De vraag die aan het einde van het boek
Alan vooral kwelt is of zijn vader het in zijn memoires niet allemaal erger heeft gemaakt
dan het is. Deze gevoelens begrijp ik wel. Het is moeilijk om me in te leven in dit
personage, maar ook ik zou als dit mij was overkomen nooit mijn vader als een
moordenaar willen zien. Als zijn vader op zijn tachtigste sterft, geeft Alan eindelijk de strijd
op. Hij vergeeft zijn vader nooit maar laat het berusten. Ik vond het boek erg realistisch
geschreven. Ook bij Arto komen tijdens de strijd eindelijk emoties naar boven, hij is bang
en houdt zeer van zijn moeder. Dit merk je vooral als hij aan het einde van de oorlog op
een zogenaamde zwarte lijst wordt gezet waar hij als tweede bovenaan de lijst hangt. Hij
moet vluchten maar wil zijn moeder niet in de steek laten.
Toen ik begon met het lezen van dit boek was het eerste wat mijn vader tegen mij zei:
“Weet je dat zeker, ik ben er niet doorheen gekomen?!”. Ik wist niet zo goed wat ik hiervan
moest vinden. Ik had de achterkant van het boek gelezen en het leek mij erg interessant,
mede doordat mijn opa zelf in een jappenkamp op Java heeft gezeten. Het boek lezend
kwam ik erachter dat dit boek vooral nadruk gaf op de oorlog tussen Indië en Nederland.
Het boek verder lezend, snapte ik wat hij bedoelde. Er komen veel bloederige en
