Praktijk CWK en CTO
1. Inleiding
1.1 Reactiviteit
Het inschatten van de reactiviteit van de patiënt is van groot belang voor het instellen van de
behandelparameters (zie cockpitmodel). Dit inschatten is ook een indicatie van de toestand
van het immuunsysteem (bv. aanhoudende inflammatie)
Tekens van hoge reactiviteit:
1. Roodheid
2. Zwelling
3. Warmte
4. Pijn in rust, nachtelijke pijn
5. Gerefereerde pijn (hoe groter het gebied, hoe hoger de reactiviteit)
6. Drukgevoeligheid (bv. niet op aangedane zijde kunnen liggen)
7. Slecht begrensde pijn
8. Alle tekens van sympathische overactiviteit
Het inschatten van de reactiviteit gebeurd voor elke behandeling!
1
,1.2 Cockpit model
Een correcte dosering van onze behandeltechnieken is belangrijk om het gewenste effect te
bekomen. Een goede kennis over de fasen van weefselherstel, belastbaarheid en reactiviteit
van onze patiënt is hierbij heel belangrijk.
Het cockpitmodel is een hulpmiddel dat kan worden gebruikt om de dosering te bepalen en
wordt gebruikt voor de behandelparameters te bepalen:
- Het werkt met verschillende variabelen (in de vorm van wijzerplaten)
- De variabelen kunnen worden bijgestuurd aan de evolutie van het letsel en feedback van de
patiënt
- We kunnen de variabelen kwantificeren
1.2.1 Verschillende parameters
Hoog reactief Laag reactief
Parameter
Begin van de behandeling Einde van de behandeling
Aspecifiek Specifiek
Uitgangshouding
(vanuit de ruststand) (vanuit de beperkte stand)
Indirect
(op rek brengen van het kapsel om zo
Direct
Richting meer ruimte te creëeren in het
(in de natuurlijke glijrichting transleren)
gewricht zodat natuurlijke rol/glij kan
plaatsvinden)
Bewegingstraject I, II, III, IV
Toepassingsduur Oscillerend Minuten aanhouden
Ritme Snel - ademhaling - traag
Amplitude Klein Groot
Aantal componenten 1 vs. meerdere
Type componenten Tractie, translatie, angulatie of spin
Aantal herhalingen Hoog Laag
Kracht in eindpositie Weinig kracht Veel kracht
2
,1.2.2 Toelichting bij het bewegingstraject
Het bewegingstraject wordt opgedeeld in fasen:
1. Traject 1: ver weg buiten de pijngrens
2. Traject 2: net onder de pijngrens
3. Traject 3: wordt enkel toegepast als de patiënt geen pijn meer heeft, deze mobilisatie gaat
tot de huidige eindstand en probeert deze op te schuiven richting de fysiologische
eindstand
4. Traject 4: manipulatie waarbij verder wordt bewogen dan de huidige eindstand, wordt ook
enkel toegepast als de patiënt geen pijn meer heeft
3
, 1.3 Screening
Zie uitgebreide toelichting in het theoretische gedeelte van de cursus.
Screening:
- Administratieve gegevens
- Wat is de klacht & klachtenpatroon status praesens
- Klachten houdings-of bewegingsafhankelijk?
- Tractusanamnese
- Beloop van de klacht
- Generieke rode vlaggen
- Regio-specifieke rode vlaggen (C-spine, NEXUS, …)
- Hulpvraag
Eindevaluatie screening:
Pluis of niet-pluis?
4
1. Inleiding
1.1 Reactiviteit
Het inschatten van de reactiviteit van de patiënt is van groot belang voor het instellen van de
behandelparameters (zie cockpitmodel). Dit inschatten is ook een indicatie van de toestand
van het immuunsysteem (bv. aanhoudende inflammatie)
Tekens van hoge reactiviteit:
1. Roodheid
2. Zwelling
3. Warmte
4. Pijn in rust, nachtelijke pijn
5. Gerefereerde pijn (hoe groter het gebied, hoe hoger de reactiviteit)
6. Drukgevoeligheid (bv. niet op aangedane zijde kunnen liggen)
7. Slecht begrensde pijn
8. Alle tekens van sympathische overactiviteit
Het inschatten van de reactiviteit gebeurd voor elke behandeling!
1
,1.2 Cockpit model
Een correcte dosering van onze behandeltechnieken is belangrijk om het gewenste effect te
bekomen. Een goede kennis over de fasen van weefselherstel, belastbaarheid en reactiviteit
van onze patiënt is hierbij heel belangrijk.
Het cockpitmodel is een hulpmiddel dat kan worden gebruikt om de dosering te bepalen en
wordt gebruikt voor de behandelparameters te bepalen:
- Het werkt met verschillende variabelen (in de vorm van wijzerplaten)
- De variabelen kunnen worden bijgestuurd aan de evolutie van het letsel en feedback van de
patiënt
- We kunnen de variabelen kwantificeren
1.2.1 Verschillende parameters
Hoog reactief Laag reactief
Parameter
Begin van de behandeling Einde van de behandeling
Aspecifiek Specifiek
Uitgangshouding
(vanuit de ruststand) (vanuit de beperkte stand)
Indirect
(op rek brengen van het kapsel om zo
Direct
Richting meer ruimte te creëeren in het
(in de natuurlijke glijrichting transleren)
gewricht zodat natuurlijke rol/glij kan
plaatsvinden)
Bewegingstraject I, II, III, IV
Toepassingsduur Oscillerend Minuten aanhouden
Ritme Snel - ademhaling - traag
Amplitude Klein Groot
Aantal componenten 1 vs. meerdere
Type componenten Tractie, translatie, angulatie of spin
Aantal herhalingen Hoog Laag
Kracht in eindpositie Weinig kracht Veel kracht
2
,1.2.2 Toelichting bij het bewegingstraject
Het bewegingstraject wordt opgedeeld in fasen:
1. Traject 1: ver weg buiten de pijngrens
2. Traject 2: net onder de pijngrens
3. Traject 3: wordt enkel toegepast als de patiënt geen pijn meer heeft, deze mobilisatie gaat
tot de huidige eindstand en probeert deze op te schuiven richting de fysiologische
eindstand
4. Traject 4: manipulatie waarbij verder wordt bewogen dan de huidige eindstand, wordt ook
enkel toegepast als de patiënt geen pijn meer heeft
3
, 1.3 Screening
Zie uitgebreide toelichting in het theoretische gedeelte van de cursus.
Screening:
- Administratieve gegevens
- Wat is de klacht & klachtenpatroon status praesens
- Klachten houdings-of bewegingsafhankelijk?
- Tractusanamnese
- Beloop van de klacht
- Generieke rode vlaggen
- Regio-specifieke rode vlaggen (C-spine, NEXUS, …)
- Hulpvraag
Eindevaluatie screening:
Pluis of niet-pluis?
4
