Individuele Paper Filosofie
(Ex-)gedetineerden moeten beter begeleid worden bij hun re-integratie in
de maatschappij
Inleiding
Voor het opleidingsonderdeel Filosofie van de richting Sociaal Werk kreeg ik de opdracht om een
paper te schrijven. Het gaat over een onderwerp dat mij bijbleef tijdens het uitwerken van de paper
“Social Work in an International Perspective”. Toen we werkten aan het stukje over Sociaal Werk in
de Verenigde Staten kwam het verhaal van Dorothea Dix aan bod. Zij zette zich in voor het welzijn
van gevangenen. Hierbij dacht ik aan de behandeling van gevangenen bij ons en vooral hoe weinig er
in België gedaan wordt om ze terug te integreren in de maatschappij. Uiteindelijk komt zo goed als
elke gevangene ooit weer vrij. Het is belangrijk dat ze als een beter mens de gevangenis verlaten,
maar daar moeten ze dan wel de kans voor krijgen. Ik vind dat hieraan in België nog onvoldoende
aandacht besteed wordt en daar ga ik het in deze paper dus ook over hebben.
Stelling
“(Ex-)gedetineerden moeten beter begeleid worden bij hun re-integratie in de maatschappij.”
Met (ex-)gedetineerden bedoel ik mensen die in de gevangenis zitten of die reeds de gevangenis
verlaten hebben. Uit een profielonderzoek blijkt dat een doorsnee gedetineerde een jonge man is die
een laag diploma heeft en een onstabiel tewerkstellingsverleden kent (Demeersman, T., 2008,
online).
Beter begeleid worden spreekt voor zich. De begeleiding van gedetineerden in België verloopt
momenteel nog zeer problematisch. Er moet nog met veel factoren meer rekening gehouden worden
en men moet meer tijd investeren in (ex-)gevangenen.
Volgens Nelissen (2000, p. 28) is re-integratie een proces dat alle fasen die te maken hebben met de
terugkeer naar de samenleving, omvat.
Met maatschappij bedoel ik de Belgische samenleving.
Begeleiding omtrent re-integratie verloopt niet zoals het moet
Dat er nog verschillende dingen fout lopen omtrent begeleiding binnen de gevangenismuren is al
lang geen geheim meer. Verschillende programma’s en documentaires op tv brengen dit probleem
meermaals aan het licht. Hierbij wordt ook de re-integratie van de gevangenen in de kijker gezet.
Daaruit blijkt telkens dat er nog veel werk aan de winkel is. Toch denkt niet iedereen daar hetzelfde
over, wat soms hevige discussies uitlokt. Er zijn mensen die vinden dat gedetineerden, eens ze de
gevangenis mogen verlaten, alles zelf maar moeten regelen. Het zijn criminelen, dus ze verdienen
geen begeleiding meer. Dit is een slechte manier van denken. Ze moeten juist wél begeleid worden
om te voorkomen dat ze later terug in de gevangenis terecht komen. Volgens een reportage van
Terzake waarin de vraag werd gesteld of de gevangenis gedetineerden voldoende voorbereiden op
re-integratie, komt 44% van de gedetineerden terug in de gevangenis terecht. De Liga voor
(Ex-)gedetineerden moeten beter begeleid worden bij hun re-integratie in
de maatschappij
Inleiding
Voor het opleidingsonderdeel Filosofie van de richting Sociaal Werk kreeg ik de opdracht om een
paper te schrijven. Het gaat over een onderwerp dat mij bijbleef tijdens het uitwerken van de paper
“Social Work in an International Perspective”. Toen we werkten aan het stukje over Sociaal Werk in
de Verenigde Staten kwam het verhaal van Dorothea Dix aan bod. Zij zette zich in voor het welzijn
van gevangenen. Hierbij dacht ik aan de behandeling van gevangenen bij ons en vooral hoe weinig er
in België gedaan wordt om ze terug te integreren in de maatschappij. Uiteindelijk komt zo goed als
elke gevangene ooit weer vrij. Het is belangrijk dat ze als een beter mens de gevangenis verlaten,
maar daar moeten ze dan wel de kans voor krijgen. Ik vind dat hieraan in België nog onvoldoende
aandacht besteed wordt en daar ga ik het in deze paper dus ook over hebben.
Stelling
“(Ex-)gedetineerden moeten beter begeleid worden bij hun re-integratie in de maatschappij.”
Met (ex-)gedetineerden bedoel ik mensen die in de gevangenis zitten of die reeds de gevangenis
verlaten hebben. Uit een profielonderzoek blijkt dat een doorsnee gedetineerde een jonge man is die
een laag diploma heeft en een onstabiel tewerkstellingsverleden kent (Demeersman, T., 2008,
online).
Beter begeleid worden spreekt voor zich. De begeleiding van gedetineerden in België verloopt
momenteel nog zeer problematisch. Er moet nog met veel factoren meer rekening gehouden worden
en men moet meer tijd investeren in (ex-)gevangenen.
Volgens Nelissen (2000, p. 28) is re-integratie een proces dat alle fasen die te maken hebben met de
terugkeer naar de samenleving, omvat.
Met maatschappij bedoel ik de Belgische samenleving.
Begeleiding omtrent re-integratie verloopt niet zoals het moet
Dat er nog verschillende dingen fout lopen omtrent begeleiding binnen de gevangenismuren is al
lang geen geheim meer. Verschillende programma’s en documentaires op tv brengen dit probleem
meermaals aan het licht. Hierbij wordt ook de re-integratie van de gevangenen in de kijker gezet.
Daaruit blijkt telkens dat er nog veel werk aan de winkel is. Toch denkt niet iedereen daar hetzelfde
over, wat soms hevige discussies uitlokt. Er zijn mensen die vinden dat gedetineerden, eens ze de
gevangenis mogen verlaten, alles zelf maar moeten regelen. Het zijn criminelen, dus ze verdienen
geen begeleiding meer. Dit is een slechte manier van denken. Ze moeten juist wél begeleid worden
om te voorkomen dat ze later terug in de gevangenis terecht komen. Volgens een reportage van
Terzake waarin de vraag werd gesteld of de gevangenis gedetineerden voldoende voorbereiden op
re-integratie, komt 44% van de gedetineerden terug in de gevangenis terecht. De Liga voor
