omgaan met onzekerheid en crises
Crisis & Governance
Crisis:
- Het oorspronkelijke Griekse 'krisis' als scheidingspunt, keerpunt of beslissingspunt,
wordt meestal geassocieerd met moeilijkheden, gevaar, bedreiging, onzekerheid, als
iets dynamisch en meestal evoluerend, en als iets tijdelijks.
- Crisis, gekenmerkt door onzekerheid, dynamiek en tijdelijkheid.
Governance:
- In management- en organisatietheorie heeft ‘governance’ betrekking op de regels,
rollen, en het opzetten van adequate gezagsstructuren en besluitvormingsprocessen
die bestuurlijke acties en keuzes mogelijk maken en beperken.
- Governance wordt gekenmerkt door betrouwbaarheid, stabiliteit en intertemporaliteit.
→ Crisis Governance kan dan worden gerelateerd aan een inherent wenselijke situatie: het
bieden van stabiliteit en betrouwbaarheid in onzekere, vaak bedreigende en dynamische
situaties.
Wat is crisis?
Crisis: een definitie: Wat is crisis?:
Wat is crisis?:
→ Crises hebben vier hoofdkenmerken:
- Crises zijn bronnen van onzekerheid, verstoring en verandering,
- Crises zijn schadelijk of bedreigend voor organisaties en hun belanghebbenden,
van wie velen tegenstrijdige behoeften en eisen hebben,
- Crises worden door de betrokken actoren sociaal geconstrueerd en zijn niet het
gevolg van onpersoonlijke factoren in een objectieve omgeving,
- Crises maken deel uit van bredere processen en zijn geen op zichzelf staande
gebeurtenissen.
Crisis als een event:
- Kijkt naar onverwachte, onvoorziene gebeurtenissen (in tegenstelling tot routines,
enz.) die geïsoleerd zijn in ruimte en tijd, een waarneembare bron of oorzaak
hebben (voor classificatie), en een grote impact hebben,
- Crisis management wordt beschouwd als “de individuele en organisatorische
aanpassing van basisveronderstellingen, alsmede gedrags- en emotionele
reacties gericht op herstel en heraanpassing” (Pearson & Clair, 1998: 66)
→ “An organizational crisis is a low-probability, high-impact situation that is perceived by critical stakeholders to threaten the viability of
the organization and that is subjectively experienced by these individuals as personally and socially threatening.”
, Crisis management:
→ Omvat maatregelen en communicatie van leidinggevenden binnen een organisatie die
erop gericht zijn de kans op een crisis te verkleinen, de schade als gevolg van een crisis tot
een minimum te beperken en de orde na een crisis te herstellen.
→ Perspectief 1:
- het coördineren van belanghebbenden en middelen in een onduidelijke omgeving om
een verstoord systeem weer op orde te brengen.
- Kenmerken:
- Het bijstellen van basisaannames, in combinatie met gedragsmatige en
emotionele reacties die gericht zijn op herstel en aanpassing, is van cruciaal
belang.
- Reactiegerichte benaderingen verminderen de impact van de crisis en helpen
om de ‘normale’ activiteiten zo snel mogelijk te hervatten.
- De nadruk ligt op scenario-planning vóór de crisis, voorbereiding en respons
na de crisis.
→ Perspectief 2:
- aandacht schenken aan ‘zwakke signalen’ van zich ontwikkelende crises, het
coördineren van maatregelen tijdens een crisis en het nemen van maatregelen na
afloop om een systeem te beschermen en (indien nodig) weer in evenwicht te
brengen.
- Kenmerken:
- Er zijn waarschijnlijk systematische patronen die van invloed zijn op de
verschillende fasen van het crisisproces;
- Door het systeem te onderzoeken kan de complexiteit en onduidelijkheid rond
crises beter worden verhelderd.
→ Ga nader in op de diverse relaties tussen de verschillende belanghebbenden en
kwesties, en leg verbanden tussen deze relaties, en beschrijf hoe deze het
crisisproces hebben beïnvloed.
→ Perspectief 3:
1) Plan
2) Incubation Period
3) Precipitating event
4) Onset of the crisis
5) Rescue & salvage
6) Cultural readjustment
Crisis als een proces:
- Dit perspectief concentreert zich op de behoefte om crisis-veroorzakende
omgevingen, processen van organisatorische verzwakking, crisisevolutie, en hoe
organisaties in verschillende stadia van een crisis reageren, te begrijpen.
- Het suggereert dat “er een genealogie is van crises die potentieel kan worden gevolgd lang vóór de acute
fase, die het eindmoment is van een voortdurend cumulatief proces van organisatorische mislukkingen”