Juvenile justice and Youth criminology
=Reader is uitdieping, dus niet te kennen (behalve als je het niet begrijpt).
1. Introductie – Juvenile life without parole (Jongeren kunnen veroordeeld worden tot een
levenslange gevangenisstraf, zonder dat ze de mogelijkheid krijgen om ooit vrij te komen).
De introductie is gebaseerd op het boek ‘Just Mercy’ van Bryan Stevenson. Hij geeft les in New York
(Law School). Hij heeft zogezegd de ‘nobelprijs in criminologie’ gewonnen samen met een andere
vrouw (zo noemt hij het niet, maar zo noemt de prof het). Dit voor zijn werk bij de Exectutive Justice
Initiative.
De aVS heeft het kinderrechtenverdrag niet aangenomen, als één van de enige landen ter wereld. In
dit verdrag staat dat jongeren niet veroordeeld mogen worden tot een levenslange gevangenisstraf
zonder de mogelijkheid om nog vrij te kunnen komen (parole). Dit impliceert dat dit in de Verenigde
Staten dus wel nog kan. Er is echter wel een positieve evolutie, aangezien er heel wat staten zijn die
het individueel wel al verboden hebben voor hun grondgebied (wel nog altijd meer die het wel
toelaten, dan niet).1465 Personen zitten momenteel in de gevangenis voor een misdrijf gepleegd
tijdens de minderjarigheid, zonder dat ze hiervoor ooit de kans hebben om vrij te komen.
Er zijn een aantal rechtszaken ontstaan rond dit thema die deze problematiek aankaarten &
uiteindelijk ook voor verbetering hebben gezorgd:
1.Roper vs Simmons : Jongeren kunnen door deze zaak geen doodsstraf meer krijgen. Dit heeft een
impact gehad op 72 personen die op basis hiervan ter dood waren veroordeeld.
2.Graham vs Florida: Heeft ervoor gezorgd dat ‘life without parole’ niet meer mogelijk is voor
jongeren die niet veroordeeld zijn voor moord (idee dat dit enkel mogelijk is voor zeer zware
misdrijven). Heeft een impact gehad op 123 personen, ze moeten echter wel opnieuw hun zaak
aanspannen, indien ze dit recht willen uitoefenen.
3.Miller vs Alabama: ‘Life without Parole’ is een schending van de eight amendement ofzoiets.
4. Montogomery vs Louisiana: Zaak van hierboven moet worden toegepast met terugwerkende tijd,
dus ook op zaken uit het verleden.
Wat is nu de situatie na al deze zaken? Sinds 2012:
33 staten hebben hun wetgeving aangepast, 27 alsook DC hebben de ‘Life without Parole’ voor
jongeren verboden. 6 staten hebben de toepassing ervan beperkt, alle overige staten laten het wel
nog toe.
2. Young minds, old legal problems.
De titel verwijst naar de kloof tussen de zich ontwikkelende geest van kinderen en de rigide
verwachtingen van het strafrechtelijk systeem.
Les wordt ingeleid door te kijken naar de zaak van Charlie. Deze zaak heeft de auteur van het boek
uit de introductie aangehaald. Vinden we dat hij strafrechtelijk verantwoordelijk kan gehouden
worden?
-Zo ja, kunnen we dan ook vertrouwen op de strafrechtelijke procedure die we kennen voor
volwassenen aangezien het eigenlijk gaat over een kind? Verwijst naar de discussie
inzake een apart jeugdrecht & een apart systeem voor het veroordelen van minderjarigen
(wat we dus wel hebben in België).
,2.1Minimum Age of Criminal Responsibility
MACR betekent de minimumleeftijd (-18) waarop iemand verantwoordelijk kan worden gehouden
voor het plegen van een misdrijf. Er is echter geen uniforme norm voor alle landen, in zeer veel
landen is dit vrij laag in tegenstelling tot wat we eigenlijk zouden denken:
-Schotland: Schotland had zeer lang de laagste minimumleeftijd (8 jaar), maar dit is ondertussen
veranderd naar 12 jaar. Desondanks dat hun leeftijd zo laag was, hadden ze wel een veel milder
systeem (veel beschermender, minder straffend) dan je bijvoorbeeld zag in Engeland.
-De professor benadrukte dat de MACR niet alleen een juridische kwestie is, maar
ook een symbolische en politieke. Twee landen kunnen dezelfde MACR hebben,
maar kinderen op totaal verschillende manieren behandelen. De leeftijd zegt niks
over de manier waarop zulke jongeren behandeld worden in ons
strafrechtssysteem.
-Beleid kan beïnvloed worden door veel verschillende politieke, emotionele, etc.
argumenten (het is éniet allemaal louter juridisch).
-Engeland en Wales – MACR IS 10: Door de Bulger-zaak in Engeland is de MACR verlaagd van 12 naar
10, om de verdachte in deze zaak als een volwassene te kunnen behandelen.
-België: In Vlaanderen was dit zeer lang 18, maar ondertussen verlaagd naar 12. De Franstalige
delen hanteren nog altijd het oude model. België werd zeer lang gezien als een land met een hoge
minimumleeftijd. Dat heeft te maken met hun vroegere jeugdstrafrechtwetgeving uit 1965, die vaak
wordt gezien als een atypisch voorbeeld van een welzijnsbeschermingssysteem. Die wetgeving is
veranderd door een staatshervorming waarbij de wetgeving inzake jeugdstrafrecht werd
overgedragen aan de gemeenschappen in hun land (Nederlandse, Franse en Duitse gemeenschap).
Deze hervorming betekende dat de gemeenschappen verantwoordelijk werden voor de wetgeving
inzake jeugdstrafrecht, daarom is de leeftijd anders is de verschillende onderdelen vh land.
-Vlaanderen doet sinds 2019 afstand van bovenstaande, waarbij we dus zeggen dat je vanaf
12 jaar strafrechtelijk verantwoordelijk kan gehouden worden. Alsnog impliceert dit wel
dat er een apart jeudgrecht is. Jongeren worden niet veroordeeld op basis van het gemeen
strafrecht voor volwassenen (met uitzondering van uithandengeving die mogelijk is vanaf de
leeftijd van 16 jaar).
-In Franstalig België komt de regionale regeling voor een groot deel overeen met de
federale wetgeving, namelijk verantwoordelijk vanaf 18 jaar. Er zijn echter een aantal
uitzonderingen:
-Nederland maakt gebruik van een systeem waarbij jongvolwassenen tot 23 jaar volgens het
jeugdstrafrecht worden behandeld.
-Amerika: Sommige Amerikaanse staten hebben geen MACR, terwijl andere deze op maar liefst 21
jaar hebben vastgesteld.
2.1.1Richtlijnen en principes voor het vaststellen van een MACR
Als je al deze aparte regelgevingen ziet, kun je je afvragen of het niet nuttiger is om een soort van
harmonisatie te hebben in bijvoorbeeld Europa? Het antwoord is ja, internationale instrumenten
zijn het erover eens dat er een MACR moet zijn, maar welke leeftijd dit dan specifiek is, is moeilijk.
1.Het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind (CRC), artikel 40, bepaalt dat kinderen
moeten worden behandeld op een manier die hun waardigheid respecteert en hun re-
, integratie bevordert. Daartoe, en met inachtneming van de relevante bepalingen van
internationale instrumenten, zorgen de staten die partij zijn er in het bijzonder voor dat: Er
een minimumleeftijd wordt vastgesteld waaronder kinderen geacht worden niet in staat te
zijn het strafrecht te overtreden.
2.De Beijing-regels (1985) waarschuwen ervoor om de MACR niet te laag vast te stellen en
benadrukken de noodzaak om rekening te houden met mentale en emotionele
volwassenheid. Het idee dat we ook moeten streven naar een zekere mate van
harmonisatie, wordt ook gesuggereerd in wat u hier leest.
=Zowel de Beijing-regels als het Verdrag gaan uit van het idee dat er consensus
bestaat over het feit dat "kinderen onder een bepaalde leeftijd te jong zijn om
verantwoordelijk te worden gehouden voor het overtreden van de wet". Maar wat
die specifieke leeftijd precies moet zijn, is op dit moment nog niet gedefinieerd.
3.In de Algemene Opmerking nr. 10 (2007) van het IVRK wordt gesteld dat de leeftijd ten
minste 12 jaar moet zijn.
4.In Algemene Opmerking nr. 24 (2019) werd dit aantal verhoogd tot 14 en werd gesteld dat
18 jaar de bovengrens zou moeten zijn (geen volwassenenprocessen vóór die leeftijd). In
deze teksten wordt ook betoogd dat alle kinderen onder de 18 jaar moeten worden
behandeld in een apart jeugdsysteem en niet moeten worden overgeheveld naar
volwassenenrechtbanken.
2.1.2 Wetenschappelijk bewijs dat dit debat ondersteunt
De ontwikkeling van kinderen verloopt niet lineair. Dat is de kern van het werk van Roger
Arthur en Hannah Wishart.
2.1.2.1 Arthur (2016) stelt:
Kinderen hebben het recht om behandeld te worden op basis van hun evoluerende capaciteiten.
Een 12-jarige begrijpt de gevolgen misschien niet op dezelfde manier als een 14-jarige. Alleen
focussen op individuele verantwoordelijkheid ("product van persoonlijke pathologie") en daarbij de
rol van sociale omstandigheden (bijv. armoede, school, familie) negeren is dus ruim onvoldoende,
aangezien deze in interactie staan met elkaar. Jongeren moet ondersteunt worden terwijl ze
opgroeien & moet voldoende vroeg ingrijpen indien nodig.
Hij bekritiseert systemen die alleen op zwart-wit antwoorden vertrouwen en pleit voor een meer
genuanceerde, ondersteunende aanpak. Noodzaak om als gemeenschap te ondersteunen
(ondersteuning van "groei naar zelfredzaamheid").
2.1.2.2 Wishart (2018) richt zich op neurowetenschap:
Studies tonen aan dat de hersenen zich tot halverwege de twintig blijven ontwikkelen. De
prefrontale cortex, die verantwoordelijk is voor impulsbeheersing, planning en emotieregulatie, is pas
volledig volgroeid op een leeftijd van ten minste 20-25 jaar. Dit ondersteunt het idee dat veel
adolescenten hun gedrag niet volledig kunnen begrijpen of beheersen.
-Ze citeert Nicola Lacey, die stelt dat mensen alleen gestraft mogen worden als ze de het
vermogen en een eerlijke kans hebben om anders te handelen.
Arthur en Wishart zeggen eigenlijk ongeveer hetzelfde: neurowetenschap alleen kan ons niet
vertellen op welke leeftijd iemand strafrechtelijk verantwoordelijk wordt. De wetenschap is in
ontwikkeling en de wet vereist vaak eenduidige antwoorden die de wetenschap niet altijd kan
geven. Dit ondersteunt tussenliggende systemen zoals in Nederland, waar jongvolwassenen
anders kunnen worden behandeld dan zowel kinderen als oudere volwassenen.
=Reader is uitdieping, dus niet te kennen (behalve als je het niet begrijpt).
1. Introductie – Juvenile life without parole (Jongeren kunnen veroordeeld worden tot een
levenslange gevangenisstraf, zonder dat ze de mogelijkheid krijgen om ooit vrij te komen).
De introductie is gebaseerd op het boek ‘Just Mercy’ van Bryan Stevenson. Hij geeft les in New York
(Law School). Hij heeft zogezegd de ‘nobelprijs in criminologie’ gewonnen samen met een andere
vrouw (zo noemt hij het niet, maar zo noemt de prof het). Dit voor zijn werk bij de Exectutive Justice
Initiative.
De aVS heeft het kinderrechtenverdrag niet aangenomen, als één van de enige landen ter wereld. In
dit verdrag staat dat jongeren niet veroordeeld mogen worden tot een levenslange gevangenisstraf
zonder de mogelijkheid om nog vrij te kunnen komen (parole). Dit impliceert dat dit in de Verenigde
Staten dus wel nog kan. Er is echter wel een positieve evolutie, aangezien er heel wat staten zijn die
het individueel wel al verboden hebben voor hun grondgebied (wel nog altijd meer die het wel
toelaten, dan niet).1465 Personen zitten momenteel in de gevangenis voor een misdrijf gepleegd
tijdens de minderjarigheid, zonder dat ze hiervoor ooit de kans hebben om vrij te komen.
Er zijn een aantal rechtszaken ontstaan rond dit thema die deze problematiek aankaarten &
uiteindelijk ook voor verbetering hebben gezorgd:
1.Roper vs Simmons : Jongeren kunnen door deze zaak geen doodsstraf meer krijgen. Dit heeft een
impact gehad op 72 personen die op basis hiervan ter dood waren veroordeeld.
2.Graham vs Florida: Heeft ervoor gezorgd dat ‘life without parole’ niet meer mogelijk is voor
jongeren die niet veroordeeld zijn voor moord (idee dat dit enkel mogelijk is voor zeer zware
misdrijven). Heeft een impact gehad op 123 personen, ze moeten echter wel opnieuw hun zaak
aanspannen, indien ze dit recht willen uitoefenen.
3.Miller vs Alabama: ‘Life without Parole’ is een schending van de eight amendement ofzoiets.
4. Montogomery vs Louisiana: Zaak van hierboven moet worden toegepast met terugwerkende tijd,
dus ook op zaken uit het verleden.
Wat is nu de situatie na al deze zaken? Sinds 2012:
33 staten hebben hun wetgeving aangepast, 27 alsook DC hebben de ‘Life without Parole’ voor
jongeren verboden. 6 staten hebben de toepassing ervan beperkt, alle overige staten laten het wel
nog toe.
2. Young minds, old legal problems.
De titel verwijst naar de kloof tussen de zich ontwikkelende geest van kinderen en de rigide
verwachtingen van het strafrechtelijk systeem.
Les wordt ingeleid door te kijken naar de zaak van Charlie. Deze zaak heeft de auteur van het boek
uit de introductie aangehaald. Vinden we dat hij strafrechtelijk verantwoordelijk kan gehouden
worden?
-Zo ja, kunnen we dan ook vertrouwen op de strafrechtelijke procedure die we kennen voor
volwassenen aangezien het eigenlijk gaat over een kind? Verwijst naar de discussie
inzake een apart jeugdrecht & een apart systeem voor het veroordelen van minderjarigen
(wat we dus wel hebben in België).
,2.1Minimum Age of Criminal Responsibility
MACR betekent de minimumleeftijd (-18) waarop iemand verantwoordelijk kan worden gehouden
voor het plegen van een misdrijf. Er is echter geen uniforme norm voor alle landen, in zeer veel
landen is dit vrij laag in tegenstelling tot wat we eigenlijk zouden denken:
-Schotland: Schotland had zeer lang de laagste minimumleeftijd (8 jaar), maar dit is ondertussen
veranderd naar 12 jaar. Desondanks dat hun leeftijd zo laag was, hadden ze wel een veel milder
systeem (veel beschermender, minder straffend) dan je bijvoorbeeld zag in Engeland.
-De professor benadrukte dat de MACR niet alleen een juridische kwestie is, maar
ook een symbolische en politieke. Twee landen kunnen dezelfde MACR hebben,
maar kinderen op totaal verschillende manieren behandelen. De leeftijd zegt niks
over de manier waarop zulke jongeren behandeld worden in ons
strafrechtssysteem.
-Beleid kan beïnvloed worden door veel verschillende politieke, emotionele, etc.
argumenten (het is éniet allemaal louter juridisch).
-Engeland en Wales – MACR IS 10: Door de Bulger-zaak in Engeland is de MACR verlaagd van 12 naar
10, om de verdachte in deze zaak als een volwassene te kunnen behandelen.
-België: In Vlaanderen was dit zeer lang 18, maar ondertussen verlaagd naar 12. De Franstalige
delen hanteren nog altijd het oude model. België werd zeer lang gezien als een land met een hoge
minimumleeftijd. Dat heeft te maken met hun vroegere jeugdstrafrechtwetgeving uit 1965, die vaak
wordt gezien als een atypisch voorbeeld van een welzijnsbeschermingssysteem. Die wetgeving is
veranderd door een staatshervorming waarbij de wetgeving inzake jeugdstrafrecht werd
overgedragen aan de gemeenschappen in hun land (Nederlandse, Franse en Duitse gemeenschap).
Deze hervorming betekende dat de gemeenschappen verantwoordelijk werden voor de wetgeving
inzake jeugdstrafrecht, daarom is de leeftijd anders is de verschillende onderdelen vh land.
-Vlaanderen doet sinds 2019 afstand van bovenstaande, waarbij we dus zeggen dat je vanaf
12 jaar strafrechtelijk verantwoordelijk kan gehouden worden. Alsnog impliceert dit wel
dat er een apart jeudgrecht is. Jongeren worden niet veroordeeld op basis van het gemeen
strafrecht voor volwassenen (met uitzondering van uithandengeving die mogelijk is vanaf de
leeftijd van 16 jaar).
-In Franstalig België komt de regionale regeling voor een groot deel overeen met de
federale wetgeving, namelijk verantwoordelijk vanaf 18 jaar. Er zijn echter een aantal
uitzonderingen:
-Nederland maakt gebruik van een systeem waarbij jongvolwassenen tot 23 jaar volgens het
jeugdstrafrecht worden behandeld.
-Amerika: Sommige Amerikaanse staten hebben geen MACR, terwijl andere deze op maar liefst 21
jaar hebben vastgesteld.
2.1.1Richtlijnen en principes voor het vaststellen van een MACR
Als je al deze aparte regelgevingen ziet, kun je je afvragen of het niet nuttiger is om een soort van
harmonisatie te hebben in bijvoorbeeld Europa? Het antwoord is ja, internationale instrumenten
zijn het erover eens dat er een MACR moet zijn, maar welke leeftijd dit dan specifiek is, is moeilijk.
1.Het VN-Verdrag inzake de rechten van het kind (CRC), artikel 40, bepaalt dat kinderen
moeten worden behandeld op een manier die hun waardigheid respecteert en hun re-
, integratie bevordert. Daartoe, en met inachtneming van de relevante bepalingen van
internationale instrumenten, zorgen de staten die partij zijn er in het bijzonder voor dat: Er
een minimumleeftijd wordt vastgesteld waaronder kinderen geacht worden niet in staat te
zijn het strafrecht te overtreden.
2.De Beijing-regels (1985) waarschuwen ervoor om de MACR niet te laag vast te stellen en
benadrukken de noodzaak om rekening te houden met mentale en emotionele
volwassenheid. Het idee dat we ook moeten streven naar een zekere mate van
harmonisatie, wordt ook gesuggereerd in wat u hier leest.
=Zowel de Beijing-regels als het Verdrag gaan uit van het idee dat er consensus
bestaat over het feit dat "kinderen onder een bepaalde leeftijd te jong zijn om
verantwoordelijk te worden gehouden voor het overtreden van de wet". Maar wat
die specifieke leeftijd precies moet zijn, is op dit moment nog niet gedefinieerd.
3.In de Algemene Opmerking nr. 10 (2007) van het IVRK wordt gesteld dat de leeftijd ten
minste 12 jaar moet zijn.
4.In Algemene Opmerking nr. 24 (2019) werd dit aantal verhoogd tot 14 en werd gesteld dat
18 jaar de bovengrens zou moeten zijn (geen volwassenenprocessen vóór die leeftijd). In
deze teksten wordt ook betoogd dat alle kinderen onder de 18 jaar moeten worden
behandeld in een apart jeugdsysteem en niet moeten worden overgeheveld naar
volwassenenrechtbanken.
2.1.2 Wetenschappelijk bewijs dat dit debat ondersteunt
De ontwikkeling van kinderen verloopt niet lineair. Dat is de kern van het werk van Roger
Arthur en Hannah Wishart.
2.1.2.1 Arthur (2016) stelt:
Kinderen hebben het recht om behandeld te worden op basis van hun evoluerende capaciteiten.
Een 12-jarige begrijpt de gevolgen misschien niet op dezelfde manier als een 14-jarige. Alleen
focussen op individuele verantwoordelijkheid ("product van persoonlijke pathologie") en daarbij de
rol van sociale omstandigheden (bijv. armoede, school, familie) negeren is dus ruim onvoldoende,
aangezien deze in interactie staan met elkaar. Jongeren moet ondersteunt worden terwijl ze
opgroeien & moet voldoende vroeg ingrijpen indien nodig.
Hij bekritiseert systemen die alleen op zwart-wit antwoorden vertrouwen en pleit voor een meer
genuanceerde, ondersteunende aanpak. Noodzaak om als gemeenschap te ondersteunen
(ondersteuning van "groei naar zelfredzaamheid").
2.1.2.2 Wishart (2018) richt zich op neurowetenschap:
Studies tonen aan dat de hersenen zich tot halverwege de twintig blijven ontwikkelen. De
prefrontale cortex, die verantwoordelijk is voor impulsbeheersing, planning en emotieregulatie, is pas
volledig volgroeid op een leeftijd van ten minste 20-25 jaar. Dit ondersteunt het idee dat veel
adolescenten hun gedrag niet volledig kunnen begrijpen of beheersen.
-Ze citeert Nicola Lacey, die stelt dat mensen alleen gestraft mogen worden als ze de het
vermogen en een eerlijke kans hebben om anders te handelen.
Arthur en Wishart zeggen eigenlijk ongeveer hetzelfde: neurowetenschap alleen kan ons niet
vertellen op welke leeftijd iemand strafrechtelijk verantwoordelijk wordt. De wetenschap is in
ontwikkeling en de wet vereist vaak eenduidige antwoorden die de wetenschap niet altijd kan
geven. Dit ondersteunt tussenliggende systemen zoals in Nederland, waar jongvolwassenen
anders kunnen worden behandeld dan zowel kinderen als oudere volwassenen.
