Casus: Munin
Munin is 30 jaar en woont in Irak. Ze komt uit een eenvoudig gezin doch heel traditioneel naar
Iraakse maatstaven. Ze is de oudste in een gezin met 3 dochters. Vrij jong stopt ze met studeren om
in het gezin te helpen opdat haar moeder buitenshuis kan werken om het gezin (mee) te kunnen
onderhouden. Haar vader werkt slechts sporadisch vanwege een knieletsel. Ze had in haar jeugd
steeds een goede relatie met haar beide ouders.
2013
In de zomer van 2013 leert Munin op 22jarige leeftijd de 5 jaar oudere Sivan kennen in haar
geboortestad in Irak. Sivan migreerde samen met zijn ouders op jonge leeftijd van Irak naar België,
maar verblijft in de zomer van 2013 na een turbulent jaar terug even bij zijn grootouders in Irak.
Sivan vond het afgelopen jaar moeizaam werk gezien hij niet over een diploma (middelbaar
onderwijs) beschikt en verbrak zijn relatie van 5 jaar onder druk van zijn ouders met de Belgische
Anna.
Met een eindeloze nieuwsgierigheid en vol vertrouwen stort Munin zich in een relatie met Sivan. In
haar ogen komt Sivan immers uit het ‘rijke Westen’. Hoewel Sivan verdriet heeft over zijn breuk met
Anna begint hij een relatie en vertelt twee weken voor zijn vertrek naar België aan zijn ouders dat hij
met Munin wil trouwen.
In een week tijd vraagt Sivan haar hand en trouwen ze voor de Iraakse wet. Voor de ouders van Sivan
gaat hun wens voor Sivan om te trouwen met een meisje uit Irak hiermee in vervulling. Het stelt hen
ook gerust dat hij hiermee voorgoed gebroken heeft met Anna. Sivan belooft Munin een
droomhuwelijk in de zomer van 2014. Aangekomen in België brengt Sivan de formaliteiten in orde
om zijn bruid naar België te halen. Het huwelijksfeest dat Munin werd beloofd, wordt uiteindelijk
slechts een eenvoudige ceremonie gezien Sivan niet genoeg geld heeft kunnen sparen doorheen het
jaar met sporadisch interimwerk.
2014
Munin komt na een rompsloop van administratie in oktober 2014 naar België. De eerste 3 jaar van
het huwelijk verlopen goed. Beiden zitten nog in een euforie van verliefdheid maar al snel blijkt dat
er toch een cultuurkloof is tussen het paar. Munin heeft andere verwachtingen wanneer ze in België
aankomt. Het liefst wil ze de Nederlandse taal leren en buitenshuis werk zoeken. Sivan gebruikt klare
taal om Munin duidelijk te maken dat hij liever wil dat ze thuisblijft om een gezin te stichten. Het zit
Munin dwars dat Sivan geen gepaste baan vindt en haar weerhoudt om zelf iets te ondernemen.
België zit immers vol werk volgens haar. En zo heeft ze nog heel wat utopische gedachtes over het
beloofde Westen, in het bijzonder België.
De financiële situatie is bijgevolg vaak onzeker en dit tot ergernis van het jonge koppel. In drie jaar
tijd worden wel 3 kindjes geboren, twee meisjes – Marwa (2015) en Hadeel (2016) en zoon Aland
(2017).
2018
Een jaar na de geboorte van Aland beginnen de huwelijksproblemen. Sivan kan de zorg van het gezin
niet aan. De verantwoordelijkheid, maar vooral de financiële lasten dragen, wordt hem zwaar. Het
gezin woont in Gent in een sociaal appartementsblok op een 2 kamerappartement op het vijfde
verdiep.
Munin is – gezien ze de kans niet heeft (kunnen) benut(ten) de Nederlandse taal machtig te worden –
op vele domeinen afhankelijk van Sivan (Boodschappen, doktersbezoek, opvolging instanties bijv.
1
, Kind en Gezin, …). De verantwoordelijkheid wordt Sivan te veel en hij vlucht bij elke ruzie het huis uit
en gaat op café. Het gaat van kwaad naar erger en Sivan verbrast het weinige geld dat hij verdient
aan drank en gokspelen. Munin vermoedt overspel van Sivan met zijn ex Anna.
Maart 2020
Na een zoveelste ruzie waarbij geweld gebruikt wordt ten opzichte van de kinderen door Sivan,
beslist Munin te vluchten met de kinderen, maar dit zonder netwerk om op terug te vallen en met
slechts een weinig geld. Na het vertrek van Sivan naar zijn werk, klopt Munin huilend aan bij haar
buurman Mark (65 jaar). Hij heeft al langer door dat zich problemen voordoen binnen het gezin en
ziet hoe Aland gewond is boven zijn rechteroogje. In gebrekkig Frans en Nederlands legt Munin hem
huilend uit dat ze weg wil en of hij weet waarheen… Mark, de buurman, stelt haar voor samen naar
het ziekenhuis te gaan omdat hij vermoedt dat de wonde boven Alands oog genaaid moet worden.
Daar zullen ze haar mogelijks met haar andere vragen verder kunnen helpen.
Op de spoedafdeling wordt Munin onthaald en opgevangen door een verpleegkundige. Munin is
angstig, schaamt zich voor haar situatie en wendt zich af. De spoedverpleegkundige richt zich daarom
tot Mark en verwijst Munin via hem door naar het OCMW. Op aandringen van Mark maakt Munin
een afspraak bij het OCMW. Hoewel het eerste gesprek erg aarzelend begon, krijgt Munin steeds
meer vertrouwen in haar contact- en vertrouwenspersoon binnen het OCMW. Zo kon ze via een tolk
tijdens hun eerste gesprek in haar eigen taal haar volledige verhaal doen. Maar ook in de hier op
volgende gesprekken voelt Munin dat het de maatschappelijk werker van het OCMW er echt om te
doen is haar individuele situatie te begrijpen. Ze maakt bewust de tijd om tot een volledig begrip te
komen van haar situatie en tracht steeds een zorgvuldige inschatting te maken wat Munin nu echt
nodig heeft. Munin krijgt tijdelijk onderdak in een vluchthuis voor vrouwen.
Januari 2021
Uiteindelijk verbleef Munin 3 maanden in het vluchthuis. Intussen trok Munin in in een sociale
huurwoning in de binnenstad van Brugge. Sinds haar verblijf heeft Munin nog weinig contact met
haar ouders, die via de ouders van Sivan vernamen dat hun dochter hem had verlaten. Munin’s
ouders zijn ontgoocheld in haar en hebben – vanuit hun culturele achtergrond – weinig begrip voor
haar keuze. De afgelopen jaren spelen zich in herhaalde vorm af in Munin’s hoofd. Ze is erg verdrietig
en voelt zich alleen en verlaten.
Munin krijgt via het OCMW financiële steun en zet zich ten volle in voor haar drie kinderen. Munin zit
momenteel midden in een vechtscheiding en dat breekt iets bij haar. Ze raakt het vertrouwen in
mensen kwijt, ondanks het feit dat Mark – haar buurman –, alsook haar contactpersoon binnen het
OCMW steeds belangrijke figuren in haar leven is blijven spelen. Ze is er zich echter sterk van bewust
dat ze in functie van haar kinderen moet blijven inzetten en zich niet mag meeslepen in de negatieve
spiraal van al haar tegenslagen die haar pad hebben doorkruist. Om dit te verwezenlijken heeft ze
een muur om haar heen gebouwd. Ze laat nog weinig mensen toe. Ze focust zich dan ook op de
opvoeding van haar 3 kinderen, volgt een cursus Nederlands en schildert in haar beperkte vrije tijd
op doek.
2
Munin is 30 jaar en woont in Irak. Ze komt uit een eenvoudig gezin doch heel traditioneel naar
Iraakse maatstaven. Ze is de oudste in een gezin met 3 dochters. Vrij jong stopt ze met studeren om
in het gezin te helpen opdat haar moeder buitenshuis kan werken om het gezin (mee) te kunnen
onderhouden. Haar vader werkt slechts sporadisch vanwege een knieletsel. Ze had in haar jeugd
steeds een goede relatie met haar beide ouders.
2013
In de zomer van 2013 leert Munin op 22jarige leeftijd de 5 jaar oudere Sivan kennen in haar
geboortestad in Irak. Sivan migreerde samen met zijn ouders op jonge leeftijd van Irak naar België,
maar verblijft in de zomer van 2013 na een turbulent jaar terug even bij zijn grootouders in Irak.
Sivan vond het afgelopen jaar moeizaam werk gezien hij niet over een diploma (middelbaar
onderwijs) beschikt en verbrak zijn relatie van 5 jaar onder druk van zijn ouders met de Belgische
Anna.
Met een eindeloze nieuwsgierigheid en vol vertrouwen stort Munin zich in een relatie met Sivan. In
haar ogen komt Sivan immers uit het ‘rijke Westen’. Hoewel Sivan verdriet heeft over zijn breuk met
Anna begint hij een relatie en vertelt twee weken voor zijn vertrek naar België aan zijn ouders dat hij
met Munin wil trouwen.
In een week tijd vraagt Sivan haar hand en trouwen ze voor de Iraakse wet. Voor de ouders van Sivan
gaat hun wens voor Sivan om te trouwen met een meisje uit Irak hiermee in vervulling. Het stelt hen
ook gerust dat hij hiermee voorgoed gebroken heeft met Anna. Sivan belooft Munin een
droomhuwelijk in de zomer van 2014. Aangekomen in België brengt Sivan de formaliteiten in orde
om zijn bruid naar België te halen. Het huwelijksfeest dat Munin werd beloofd, wordt uiteindelijk
slechts een eenvoudige ceremonie gezien Sivan niet genoeg geld heeft kunnen sparen doorheen het
jaar met sporadisch interimwerk.
2014
Munin komt na een rompsloop van administratie in oktober 2014 naar België. De eerste 3 jaar van
het huwelijk verlopen goed. Beiden zitten nog in een euforie van verliefdheid maar al snel blijkt dat
er toch een cultuurkloof is tussen het paar. Munin heeft andere verwachtingen wanneer ze in België
aankomt. Het liefst wil ze de Nederlandse taal leren en buitenshuis werk zoeken. Sivan gebruikt klare
taal om Munin duidelijk te maken dat hij liever wil dat ze thuisblijft om een gezin te stichten. Het zit
Munin dwars dat Sivan geen gepaste baan vindt en haar weerhoudt om zelf iets te ondernemen.
België zit immers vol werk volgens haar. En zo heeft ze nog heel wat utopische gedachtes over het
beloofde Westen, in het bijzonder België.
De financiële situatie is bijgevolg vaak onzeker en dit tot ergernis van het jonge koppel. In drie jaar
tijd worden wel 3 kindjes geboren, twee meisjes – Marwa (2015) en Hadeel (2016) en zoon Aland
(2017).
2018
Een jaar na de geboorte van Aland beginnen de huwelijksproblemen. Sivan kan de zorg van het gezin
niet aan. De verantwoordelijkheid, maar vooral de financiële lasten dragen, wordt hem zwaar. Het
gezin woont in Gent in een sociaal appartementsblok op een 2 kamerappartement op het vijfde
verdiep.
Munin is – gezien ze de kans niet heeft (kunnen) benut(ten) de Nederlandse taal machtig te worden –
op vele domeinen afhankelijk van Sivan (Boodschappen, doktersbezoek, opvolging instanties bijv.
1
, Kind en Gezin, …). De verantwoordelijkheid wordt Sivan te veel en hij vlucht bij elke ruzie het huis uit
en gaat op café. Het gaat van kwaad naar erger en Sivan verbrast het weinige geld dat hij verdient
aan drank en gokspelen. Munin vermoedt overspel van Sivan met zijn ex Anna.
Maart 2020
Na een zoveelste ruzie waarbij geweld gebruikt wordt ten opzichte van de kinderen door Sivan,
beslist Munin te vluchten met de kinderen, maar dit zonder netwerk om op terug te vallen en met
slechts een weinig geld. Na het vertrek van Sivan naar zijn werk, klopt Munin huilend aan bij haar
buurman Mark (65 jaar). Hij heeft al langer door dat zich problemen voordoen binnen het gezin en
ziet hoe Aland gewond is boven zijn rechteroogje. In gebrekkig Frans en Nederlands legt Munin hem
huilend uit dat ze weg wil en of hij weet waarheen… Mark, de buurman, stelt haar voor samen naar
het ziekenhuis te gaan omdat hij vermoedt dat de wonde boven Alands oog genaaid moet worden.
Daar zullen ze haar mogelijks met haar andere vragen verder kunnen helpen.
Op de spoedafdeling wordt Munin onthaald en opgevangen door een verpleegkundige. Munin is
angstig, schaamt zich voor haar situatie en wendt zich af. De spoedverpleegkundige richt zich daarom
tot Mark en verwijst Munin via hem door naar het OCMW. Op aandringen van Mark maakt Munin
een afspraak bij het OCMW. Hoewel het eerste gesprek erg aarzelend begon, krijgt Munin steeds
meer vertrouwen in haar contact- en vertrouwenspersoon binnen het OCMW. Zo kon ze via een tolk
tijdens hun eerste gesprek in haar eigen taal haar volledige verhaal doen. Maar ook in de hier op
volgende gesprekken voelt Munin dat het de maatschappelijk werker van het OCMW er echt om te
doen is haar individuele situatie te begrijpen. Ze maakt bewust de tijd om tot een volledig begrip te
komen van haar situatie en tracht steeds een zorgvuldige inschatting te maken wat Munin nu echt
nodig heeft. Munin krijgt tijdelijk onderdak in een vluchthuis voor vrouwen.
Januari 2021
Uiteindelijk verbleef Munin 3 maanden in het vluchthuis. Intussen trok Munin in in een sociale
huurwoning in de binnenstad van Brugge. Sinds haar verblijf heeft Munin nog weinig contact met
haar ouders, die via de ouders van Sivan vernamen dat hun dochter hem had verlaten. Munin’s
ouders zijn ontgoocheld in haar en hebben – vanuit hun culturele achtergrond – weinig begrip voor
haar keuze. De afgelopen jaren spelen zich in herhaalde vorm af in Munin’s hoofd. Ze is erg verdrietig
en voelt zich alleen en verlaten.
Munin krijgt via het OCMW financiële steun en zet zich ten volle in voor haar drie kinderen. Munin zit
momenteel midden in een vechtscheiding en dat breekt iets bij haar. Ze raakt het vertrouwen in
mensen kwijt, ondanks het feit dat Mark – haar buurman –, alsook haar contactpersoon binnen het
OCMW steeds belangrijke figuren in haar leven is blijven spelen. Ze is er zich echter sterk van bewust
dat ze in functie van haar kinderen moet blijven inzetten en zich niet mag meeslepen in de negatieve
spiraal van al haar tegenslagen die haar pad hebben doorkruist. Om dit te verwezenlijken heeft ze
een muur om haar heen gebouwd. Ze laat nog weinig mensen toe. Ze focust zich dan ook op de
opvoeding van haar 3 kinderen, volgt een cursus Nederlands en schildert in haar beperkte vrije tijd
op doek.
2
