Contextuele hulpverlening
Het contextuele gedachtengoed is ontwikkeld door de psychiater: Ivan Boszormenyi- Nagy (Notsj)
Het contextuele denken gaat ervan uit dat de pijn en moeite in iemands leven, en de problemen die hij ervaart
in relatie met andere mensen in grote mate samenhangen met relatiepatronen die zich gevormd hebben in het
gezin van herkomst. Maar ook dat de kracht tot verandering en vernieuwing in diezelfde familie gevonden kan
worden.
Een hulpverlener die werkt vanuit de contextuele hulpverlening ziet een cliënt niet alleen los, als individu. Hij
ziet de cliënt binnen zijn eigen context: het geheel van betekenisvolle gegeven en verworven relaties waarvan
hij deel uitmaakt en waaruit hij is voortgekomen.
verschilt van andere benaderingen
- cliënt in zijn context: betekenisvolle (familiare) relaties
- erfenissen door de generaties heen
- relaties worden bekeken vanuit de relationele werkelijkheid (4 dimensies)
- geven en ontvangen moet in balans zijn
hoofdstuk 1
De contextuele benadering binnen de hulpverlening beziet een mens nooit solidair, als een opzichzelfstaand
individu. De contextuele benadering heeft oog voor de samenhang tussen de verschillende generaties waaruit
iemand is voorgekomen. De mens wordt gezien als onderdeel van een systeem.
Context: hele netwerk van gegeven en betekenisvolle verworven relaties.
gegeven relaties: familierelaties. Ze maken deel uit van iemand leven door het feit dat hij in dit gezin geboren
is. (vader, moeder, broers en zussen)
verworven relaties: relaties die iemand in der loop van zijn leven opdoet, die je verwerft. (klasgenoten, buren,
collega’s)
Er wordt er van uit gegaan dat een groot deel van de pijn en vreugde in het persoonlijk leven en in de
levensgeschiedenis van de persoon wordt bepaald door de context (intergenerationele – generaties en familie)
waarbinnen hij geboren is. En dat problemen die iemand ervaart in verworven relaties in grote mate
samenhangen met relatiepatronen zoals zich die in het gezin van herkomst (dus de gegeven relaties) hebben
ontwikkeld. Het is daarom van groot belang oog te krijgen voor datgene wat er binnen de context van je cliënt
(gezin en familie) speelt en wordt overgedragen. Hierbij zijn 4 aspecten te van overdracht te onderscheiden:
- erfelijke aanleg: hierbij gaat het om eigenschappen die genetisch bepaald zijn (nature – erfelijk) bijvoorbeeld
blonde haren, dyslexie, wiskundeknobbels.
- sociale omgevingsfactoren: eigenschappen waarbij opvoeding en leefomstandigheden een belangrijke rol
spelen (nurture – omgeving), karaktereigenschappen en talenten zijn niet alleen genetisch bepaald, maar
worden ook in de sociale omgang gevormd.
- gewoonten en gebruiken: worden overgedragen tussen ouders en kinderen. Geeft eigenheid aan een gezin,
en wordt door iedereen als waardevol beleefd. (dingen die ‘’wij’’ altijd zo doen)
- normen en waarden: gezin is niet alleen gewent om het zo te doen, maar vind ook dat het zo hoort. Het geeft
houvast en wordt als vanzelfsprekend ervaren (beter te geven dan nemen, moeilijke dingen niet praten)
Het contextuele gedachtengoed is ontwikkeld door de psychiater: Ivan Boszormenyi- Nagy (Notsj)
Het contextuele denken gaat ervan uit dat de pijn en moeite in iemands leven, en de problemen die hij ervaart
in relatie met andere mensen in grote mate samenhangen met relatiepatronen die zich gevormd hebben in het
gezin van herkomst. Maar ook dat de kracht tot verandering en vernieuwing in diezelfde familie gevonden kan
worden.
Een hulpverlener die werkt vanuit de contextuele hulpverlening ziet een cliënt niet alleen los, als individu. Hij
ziet de cliënt binnen zijn eigen context: het geheel van betekenisvolle gegeven en verworven relaties waarvan
hij deel uitmaakt en waaruit hij is voortgekomen.
verschilt van andere benaderingen
- cliënt in zijn context: betekenisvolle (familiare) relaties
- erfenissen door de generaties heen
- relaties worden bekeken vanuit de relationele werkelijkheid (4 dimensies)
- geven en ontvangen moet in balans zijn
hoofdstuk 1
De contextuele benadering binnen de hulpverlening beziet een mens nooit solidair, als een opzichzelfstaand
individu. De contextuele benadering heeft oog voor de samenhang tussen de verschillende generaties waaruit
iemand is voorgekomen. De mens wordt gezien als onderdeel van een systeem.
Context: hele netwerk van gegeven en betekenisvolle verworven relaties.
gegeven relaties: familierelaties. Ze maken deel uit van iemand leven door het feit dat hij in dit gezin geboren
is. (vader, moeder, broers en zussen)
verworven relaties: relaties die iemand in der loop van zijn leven opdoet, die je verwerft. (klasgenoten, buren,
collega’s)
Er wordt er van uit gegaan dat een groot deel van de pijn en vreugde in het persoonlijk leven en in de
levensgeschiedenis van de persoon wordt bepaald door de context (intergenerationele – generaties en familie)
waarbinnen hij geboren is. En dat problemen die iemand ervaart in verworven relaties in grote mate
samenhangen met relatiepatronen zoals zich die in het gezin van herkomst (dus de gegeven relaties) hebben
ontwikkeld. Het is daarom van groot belang oog te krijgen voor datgene wat er binnen de context van je cliënt
(gezin en familie) speelt en wordt overgedragen. Hierbij zijn 4 aspecten te van overdracht te onderscheiden:
- erfelijke aanleg: hierbij gaat het om eigenschappen die genetisch bepaald zijn (nature – erfelijk) bijvoorbeeld
blonde haren, dyslexie, wiskundeknobbels.
- sociale omgevingsfactoren: eigenschappen waarbij opvoeding en leefomstandigheden een belangrijke rol
spelen (nurture – omgeving), karaktereigenschappen en talenten zijn niet alleen genetisch bepaald, maar
worden ook in de sociale omgang gevormd.
- gewoonten en gebruiken: worden overgedragen tussen ouders en kinderen. Geeft eigenheid aan een gezin,
en wordt door iedereen als waardevol beleefd. (dingen die ‘’wij’’ altijd zo doen)
- normen en waarden: gezin is niet alleen gewent om het zo te doen, maar vind ook dat het zo hoort. Het geeft
houvast en wordt als vanzelfsprekend ervaren (beter te geven dan nemen, moeilijke dingen niet praten)
