Samenvatting 8 van de 12 teksten FWW

Samenvatting teksten forenschisch welzijnswerk




De teksten die ik heb samengevat:

- Meyvis en Roose: van private reclassering…
- Storme: van overheidsreclassering…
- De Koster: hulp – en dienstverlening
- Dominicus: de communautarisering van de JH
- Meyvis: hulpverlening en strafuitvoering
- Cox en Van der Vorst: kwaliteit van hulpverlening
- Uzieblo et al.: hoe kunnen we voorspellen of daders van seksueel geweld hervallen
- Roose en Bouverne-De Bie: FWW: meer dan humane detentie




1

,Meyvis en Roose : van private reclassering naar maatschappelijke
dienstverlening aan justietiecliënteel
1. Inleiding
 Beschermingscomités; opgericht in het verlengde van de wet Lejeune 1888 betreffende de
voorwaardelijke invrijheidsstelling en de voorwaardelijke veroordeling
o Leden hiervan: hadden tot opdracht gevangenen tot inkeer en morele verbetering te
brengen en zodoende hun (vervroegde) vrijlating voor te bereiden
o Berustte vooral op vrijwilligers
 1920: intrede gedragswetenschappelijk geschoolde medewerkers
 Dominant kenmerk voor private hulpverlening: zeer sterk verweven met strafuitvoering
o = ze werd ingezet op de door de justitie bepaalde problemen, groepen, tijdstippen,..
volgens de door justitie bepaalde prioriteiten
o Preventie en controle van afwijkend gedrag stond daarbij als prioriteit en finaliteit
voorop
 Het recht op een menswaardig bestaan wordt als een autonome waarde beschouwd:
eenieder, ook een delinquent, moet een beroep kunnen doen op de maatschappelijke
ondersteuning die nodig is om een menswaardig bestaan te kunnen leiden
o Hij moet beroep kunnen doen op alle collectieve voorzieningen van de gemeenschap
 Betekende ommekeer voor reclasseringswerk: hulpverlening trad uit schaduw strafrecht
en profileerde zich als een waarde op zich, en tevens kritisch tov strafrecht

2. De Beschermingscomités
 = startpunt private reclassering
 Deze gangbare vorm van welzijnswerk was de patronage: de vrijwillige inzet en weldadigheid
van gegoeden ten behoeve van de behoeftigen.
 Kenmerken hulpaanbod beschermingscomités:
o Grote selectiviteit van het justitiecliënteel
o Doelstelling van de hulp was niet het subjectieve welzijn van de cliënt, maar zijn
disciplinering ter bescherming van de maatschappij
o Hulp wordt gekenmerkt door tweeslachtigheid: de hulp tracht wel te helpen en te
ondersteunen, maar opteert ook in een door justitiële handelingsdwang beheerste
context.
 Ze deden vooral aan individuele liefdadigheid
 Tot aan WOI werd de werking van de Beschermingscomités volledig door vrijwilligers
gedragen
 Na WOI: voorzichtige professionalisering

3. De Diensten voor Sociale Re-integratie
 Meer professioneel dan Beschermingscomités
 Werking bleef nauw verweven met strafuitvoering

4. De Werken der wederaanpassing
 Itt Beschermingscomités en de Diensten voor Sociale Re-integratie werden de Werken der
wederaanpassing van meet af aan op professionele basis georganiseerd
 Doelstelling: preventie van landloperij + opvang van landlopers -> geleidelijk aan verruimd
naar geïnterneerden en voorwaardelijk invrijheidgestelden
 Inkadering in de doelstelling van strafuitvoering

2

,  Dit betekende dat de hulpverlening gebeurde naar aanleiding van een justitiële interventie.

5. De ontwikkeling van het reclasseringswerk na de staatshervorming van 1980
 De private, door justitie gesubsidieerde, reclasseringsdiensten, werden naar de
gemeenschappen overgedragen
 De bevoegdheidsoverheveling werd beschouwd als een kans om een autonome
hulpverlening aan justitiabelen uit te bouwen, uitgaande van de concrete noden en vragen
van de betrokkenen, los van justitiële opdrachten en prioriteiten
 Spanningsveld tussen:
o Professionele diensten -> zagen staatshervorming als ‘kans’ (het uitbouwen van een
van justitie onafhankelijke hulpverlening)
o Vrijwilligerswerkingen die de staatshervorming eerder als ‘verlies’ beschouwden (het
prijsgeven van de bevoorrechte relatie met justitie rond de uitvoering van de
gevangenisstraf, met name de adviesbevoegdheid en de begeleidingsopdrachten in
het kader van de voorwaardelijke invrijheidsstelling)
6. De staatshervorming als motor voor inhoudelijke vernieuwing
 Meest markante praktijkvernieuwing: vroeghulpprojecten’ – 182-1985
o De vroeghulpwerking werd telkens gezien als de realisatie van een
hulpverleningsaanbod aan justitiecliënten en hun naastbestaanden, in een zo vroeg
mogelijk stadium van de procesgang en dit voor een definitief vonnis
o Deze werking betekende een ommekeer in het actieterrein van de private
reclassering, die tot dan toe aan het einde van de strafrechtelijke keten
hulpverlenend tussenbeide kwam en bovendien slecht in de marge tot opdracht had
zich ook om de ouders, de partner en de kinderen van de cliënten te bekommeren
7. Verdieping van het concept forensisch welzijnswerk
 Met het besluit van 1985 werd het FWW uitdrukkelijk losgekoppeld van justitie
o Opdrachten van controle, toezicht en rapportering in het kader van de
strafuitvoering werden sindsdien niet meer opgenomen
 Van bij het in voegen treden van het besluit van de Vlaamse Executieve van 1985 vonden
besprekingen plaats tussen de FOD en de Vlaamse Gemeenschap over hun onderscheiden
taak wat de hulpverlening in de justitiële setting betreft.
8. Naar een implementatie van het samenwerkingsakkoord vanuit het Vlaamse beleidsniveau
9. Structurele inkadering van de centra voor justitieel welzijnswerk in het algemeen
welzijnswerk




3