Sociale cognitie – aantekeningen boek & artikelen
HC1 H1: introductie
Hoe mensen reageren op sociale situaties, is afhankelijk van hun interpretatie
van het specifieke gedrag waar zij getuige van waren.
Dezelfde objectieve input kan op veel verschillende manieren geïnterpreteerd
worden.
Zo creëren mensen hun eigen sociale realiteit, gebaseerd op hun perceptie van
de input. Deze constructie van de sociale realiteit, en niet de objectieve input
zelf, is hetgeen wat bepaalt hoe een individu zich gedraagt, voelt en denkt in een
complexe sociale wereld.
Sociale cognitie onderzoek – hoe wordt een objectieve situatie vertaald naar een
subjectieve realiteit? Dit veld houdt zich bezig met hoe mensen informatie
encoderen (= hoe we situaties betekenisgeven), hoe we informatie opslaan in
ons geheugen en het later weer ophalen en hoe we oordelen vormen en
beslissingen maken.
Hoe objectieve input wordt geïnterpreteerd is afhankelijk van (1) de input zelf en
(2) de algemene motieven die op dat moment actief zijn op de achtergrond van
het interpretatieve proces. Je kan gemotiveerd zijn input snel, accuraat,
consistent, of combinaties daarvan te interpreteren.
Hieruit kunnen verschillende soorten ‘sociale denkers’ onderscheiden
worden:
Consistency seeker – individuen proberen de wereld zo waar te nemen
consistent met hun idee van hoe de wereld is; streven naar consistentie
tussen eerdere overtuigingen over de wereld en de interpretatie van een
nieuwe specifieke situatie.
Dit kan gekoppeld worden aan de cognitieve dissonantie theorie –
inconsistenties in sociaal denken creëren een negatief, aversief gevoel. Dit
negatieve, aversieve gevoel motiveert mensen om de inconsistentie te
reduceren, door bijv. een element ervan te veranderen, of meerdere
elementen toe te voegen. Gegeven het feit dat de meeste mensen een
positieve evaluatie over zichzelf hebben en dit graag willen behouden, is
het logisch dat oordelen van mensen een motivatie reflecteren om hun
positieve zelfbeeld te behouden; mensen zijn vaak overdreven optimistisch
over hun toekomst en hebben positieve illusies over zichzelf en hun
situatie.
Echter kan streven naar pure consistentie leiden tot inaccurate
constructies van de sociale realiteit. Deze inaccurate constructies blijken
vaak maladaptief te zijn in een complexe sociale wereld.
Naive or lay scientist – individuen verzamelen alle relevante informatie en
construeren hun sociale realiteit op een onbevooroordeelde manier.
Dit kan gekoppeld orden aan de attributietheorie – benadrukt hoe
mensen gedrag en gebeurtenissen verklaren. We werken voort op de
beschikbare informatie en verwerken dit op een onbevooroordeelde manier
om zo achter de oorzaak van een gebeurtenis te komen.
Echter hebben niet altijd tijd om zo uitvoerig onze sociale realiteit te
construeren. Sterker nog, meestal zijn we ook niet gemotiveerd tot zo
, systematisch redeneren, aangezien we in het dagelijks leven vaak snel
rationele oordelen moeten maken.
Cognitive miser – individuen, vooral wanneer ze onder tijdsdruk staan of
worden geconfronteerd met een ongewone sociale situatie, willen hun
cognitieve processen zo simpel mogelijk maken; streven naar hoge
accuraatheid, met snelle en moeiteloze strategieën.
Dit kan gekoppeld worden aan de talloze mentale shortcuts die mensen
hebben om snel zo accuraat mogelijk hun sociale realiteit te construeren.
Hoewel deze mentale shortcuts niet altijd tot de meest accurate oordelen
leiden, hebben ze een nuttige functie in het dagelijks leven.
Motivated tactician – individuen gebruiken meerdere strategieën en passen
die toe afhankelijk van de sociale situatie; op het ene moment zijn we lay
scientists, op het andere moment consistency seekers etc.
Dit kan gekoppeld worden aan duale-procesmodellen – mensen
differentiëren tussen een uitgebreide of simpele verwerking van de sociale
wereld, afhankelijk van de huidige situatie (we hebben dus een uitvoerige
route en een snelle route om informatie te verwerken). Wanneer een
situatie voor hen heel relevant is, wordt het waarschijnlijk meer uitvoerig
verwerkt; wanneer er een hoge tijdsdruk heerst, wordt informatie
waarschijnlijk sneller en simpeler verwerkt.
Activated actors – individuen baseren hun sociale realiteit ook op de kennis
over adequate gedragingen en interpretaties, die geactiveerd is door cues
in de omgeving.
Dit kan gekoppeld worden aan domein-onafhankelijke modellen – veel
van ons sociaal denken en gedrag is automatisch; ze kosten weinig moeite
en tijd en leiden tot snelle oordelen over een situatie. Deze automatische
processen worden gestuurd door cues in de omgeving, dus bepaalde cues
zetten bepaalde automatische processen in gang, waardoor wij bepaalde
gedachten en gedragingen vertonen.
Sociale cognitie is een combinatie van twee vakgebieden: de cognitieve
psychologie en de sociale psychologie.
Bijdrage van de cognitieve psychologie sociaal gedrag wordt niet direct
bepaald door de externe stimulus of situatie; interne mentale representaties van
die situatie mediëren de relatie tussen de externe stimulus en sociaal gedrag. De
cognitieve psychologie houdt zich specifiek bezig met die interne mentale
representaties. Het cognitieve component van de sociale cognitie stelt individuen
in staat om hun gedrag te veranderen als een functie van hun subjectieve
interpretatie van een situatie.
Gestalt theorieën – het is niet de stimulus die ons gedrag beïnvloedt, maar onze
perceptie ervan, de manier waarop wij mentaal de realiteit construeren en
representeren. De respons op een bepaalde stimulus is afhankelijk van de
context waarin de stimulus zich voordoet; de interpretatie van dezelfde stimulus
varieert afhankelijk van de andere stimuli die aanwezig zijn in de situatie, of de
interpretatie van dezelfde stimulus varieert afhankelijk van eerdere (sociale)
kennis die gebruikt wordt om de stimulus te interpreteren.
Dat de interpretatie afhankelijk is van de context is géén zwakte van sociaal
oordelen; het heeft juist een belangrijke functie voor adaptief gedrag in een
complexe wereld.
,Bijdrage van de sociale psychologie benadrukt de aspecten van de
mediërende cognitieve processen die specifiek zijn voor het denken over de
sociale wereld. Twee aspecten onderscheidt sociale cognitie van cognitieve
psychologie:
De natuur van de stimulus – in de sociale wereld zijn de stimuli menselijk
en complex; zijn kenmerken van stimuli niet direct te observeren, waardoor
ze geïnfereerd of geconstrueerd moeten worden vanuit indirecte cues; zijn
de accuraatheid van onze oordelen daarom ook moeilijker te controleren
en zijn de kenmerken zelf ook vaag gedefinieerd en verschilt de definitie
van persoon tot persoon; kunnen de sociale stimuli snel veranderen en
moeten oordelen ook snel aangepast worden; kunnen de stimuli (meestal
mensen) zich anders gedragen, omdat ze weten dat ze geobserveerd
worden; en vindt er wederzijdse invloed plaats, dus de geobserveerde kan
ook de observeerder beïnvloeden.
Sociale cognitie is vanwege deze ‘problemen’ gerelateerd aan de
stimulus een complexe taak.
De natuur van de verwerking – hoe informatie verwerkt wordt, wordt ook
beïnvloed door hoe anderen de sociale realiteit construeren (en de
constructie van één persoon kan die van anderen kleuren); hoe mensen
over zichzelf denken, oftewel hun zelfconcept: wanneer een situatie
persoonlijk relevant en belangrijk is, vindt er meestal meer verwerking
plaats. Wanneer een persoon zelf betrokken is bij de sociale situatie, kan
de constructie wel of niet accuraat zijn, afhankelijk van welke interpretatie
iemands zelfconcept het meest positief houdt; en de informatieverwerking
wordt beïnvloed door de aanwezigheid van tijdsdruk (hoe meer tijdsdruk,
hoe sneller en oppervlakkiger de verwerking wordt).
De sociale context heeft dus een grote invloed op de individuele
verwerking van de informatie. Wanneer je de cognitieve processen
loskoppelt van de sociale context, leidt dit ook meestal tot fouten.
HC1 H2: algemene raamwerk van de sociaal cognitieve
verwerking
Voor het construeren van de sociale realiteit zijn drie elementen nodig:
Input vanuit de gegeven situatie – dit kan voortkomen uit zowel
externe als interne bronnen (sensorische input vs. lichamelijke input).
Input vanuit eerdere kennis die toegepast is op de gegeven
situatie – dit kan (1) algemene kennis of (2) specifieke kennis zijn. De
algemene kennis gaat bijv. over gegeneraliseerde assumpties over
groepen mensen, de gewoonlijke volgorde van sociale situaties, wat
eerlijkheid en betrouwbaarheid inhoudt, de sociale normen die gelden in
sociale situaties en algemene verwachtingen over hoe je dient te reageren
in bepaalde situaties. De specifieke kennis gaat echt over eerdere
ervaringen of gebeurtenissen die je hebt meegemaakt.
Veel verschillende soorten eerdere kennis kunnen toegepast worden op
dezelfde situatie; dezelfde input kan ook verscheidende manieren
geïnterpreteerd worden, afhankelijk van de eerdere kennis die je hebt
toegepast.
, De processen die werken met de input – de input kan bijv. meer
gecontroleerd of juist automatisch verwerkt worden, of de processen
kunnen de directe input meer prioriteit geven, of juist de eerdere kennis.
Deze drie elementen zijn sterk aan elkaar gelinkt. In de volgende drie thema’s die
ten grondslag liggen aan de constructie van de sociale realiteit, zie je deze links
ook terugkomen:
Het limiet van onze verwerkingscapaciteit… – individuen kunnen niet
alle informatie die mogelijk relevant is voor de interpretatie van een
specifieke situatie verwerken, vooral wanneer tijd een rol speelt. Onze
verwerking wordt dus beperkt door (1) de verwerkingscapaciteit en (2) tijd.
Eén manier om met deze limieten om te gaan, is om de
informatieverwerking te versimpelen – de verwerking moet dan niet alleen
snel, maar ook efficiënt verlopen, zodat nog steeds een accurate
constructie van de sociale omgeving wordt gemaakt. Mensen hebben
diverse manieren om efficiënter te verwerken:
o Informatieselectie – i.p.v. alle relevante informatie mee te nemen,
wordt een deel van de informatie geselecteerd om mee te nemen in
de verwerking. Deze is selectie is niet willekeurig; de selectie is
contextafhankelijk, wat leidt tot een sterk adaptieve constructie van
de realiteit.
o Heuristieken – een cognitieve vuistregel die het sociale individu in
staat stelt om oordelen te vormen die weinig verwerkingscapaciteit
vereisen. Stereotypen en externe cues (bijv. mate van
aantrekkelijkheid) kunnen fungeren als heuristieken die individuen in
staat stellen snel oordelen te vormen.
Availability heuristic – wanneer voorbeelden van een categorie
gemakkelijk in gedachten opkomen, dan moeten er veel van die zijn.
Maar versimpeling van de verwerking komt ook met het risico op fouten:
bouwen op heuristieken kan resulteren in systematische bias: omdat
sociaalcognitief onderzoek veel focust op afwijkingen en vertekeningen,
lijkt het net alsof menselijk oordelen vol fouten en vertekeningen zit, maar
dit hoeft niet zo extreem te zijn als dat het lijkt.
…en toewijzing van verwerkingsbronnen – Afhankelijk van de
vereisten van de situatie worden meer of minder verwerkingsbronnen
toegewezen: de hoeveelheid verwerking kan enorm variëren, dus de
vereiste om te versimpelen vanwege de gelimiteerde
verwerkingscapaciteit, wordt bepaald door een individu’s vermogen om
verwerkingsbronnen toe te wijzen aan een bepaalde taak.
Wat zijn variabelen die bepalen in hoeverre de verwerking versimpeld
wordt?
Het boek bespreekt twee variabelen die de versimpeling van de
verwerking beïnvloeden:
o Verwerkingscapaciteit – hoe minder andere activiteiten je te
verwerken hebt, hoe groter de kans dat uitgebreidere
verwerkingsprocessen plaatsvinden.
o Verwerkingsmotivatie – wanneer de taak waargenomen wordt als
interessant of belangrijk, vooral als het persoonlijk relevant is, dan
zullen meer verwerkingsbronnen toegewezen worden naar deze
taak. Wanneer het cognitieve systeem al zijn limiet heeft bereikt,
HC1 H1: introductie
Hoe mensen reageren op sociale situaties, is afhankelijk van hun interpretatie
van het specifieke gedrag waar zij getuige van waren.
Dezelfde objectieve input kan op veel verschillende manieren geïnterpreteerd
worden.
Zo creëren mensen hun eigen sociale realiteit, gebaseerd op hun perceptie van
de input. Deze constructie van de sociale realiteit, en niet de objectieve input
zelf, is hetgeen wat bepaalt hoe een individu zich gedraagt, voelt en denkt in een
complexe sociale wereld.
Sociale cognitie onderzoek – hoe wordt een objectieve situatie vertaald naar een
subjectieve realiteit? Dit veld houdt zich bezig met hoe mensen informatie
encoderen (= hoe we situaties betekenisgeven), hoe we informatie opslaan in
ons geheugen en het later weer ophalen en hoe we oordelen vormen en
beslissingen maken.
Hoe objectieve input wordt geïnterpreteerd is afhankelijk van (1) de input zelf en
(2) de algemene motieven die op dat moment actief zijn op de achtergrond van
het interpretatieve proces. Je kan gemotiveerd zijn input snel, accuraat,
consistent, of combinaties daarvan te interpreteren.
Hieruit kunnen verschillende soorten ‘sociale denkers’ onderscheiden
worden:
Consistency seeker – individuen proberen de wereld zo waar te nemen
consistent met hun idee van hoe de wereld is; streven naar consistentie
tussen eerdere overtuigingen over de wereld en de interpretatie van een
nieuwe specifieke situatie.
Dit kan gekoppeld worden aan de cognitieve dissonantie theorie –
inconsistenties in sociaal denken creëren een negatief, aversief gevoel. Dit
negatieve, aversieve gevoel motiveert mensen om de inconsistentie te
reduceren, door bijv. een element ervan te veranderen, of meerdere
elementen toe te voegen. Gegeven het feit dat de meeste mensen een
positieve evaluatie over zichzelf hebben en dit graag willen behouden, is
het logisch dat oordelen van mensen een motivatie reflecteren om hun
positieve zelfbeeld te behouden; mensen zijn vaak overdreven optimistisch
over hun toekomst en hebben positieve illusies over zichzelf en hun
situatie.
Echter kan streven naar pure consistentie leiden tot inaccurate
constructies van de sociale realiteit. Deze inaccurate constructies blijken
vaak maladaptief te zijn in een complexe sociale wereld.
Naive or lay scientist – individuen verzamelen alle relevante informatie en
construeren hun sociale realiteit op een onbevooroordeelde manier.
Dit kan gekoppeld orden aan de attributietheorie – benadrukt hoe
mensen gedrag en gebeurtenissen verklaren. We werken voort op de
beschikbare informatie en verwerken dit op een onbevooroordeelde manier
om zo achter de oorzaak van een gebeurtenis te komen.
Echter hebben niet altijd tijd om zo uitvoerig onze sociale realiteit te
construeren. Sterker nog, meestal zijn we ook niet gemotiveerd tot zo
, systematisch redeneren, aangezien we in het dagelijks leven vaak snel
rationele oordelen moeten maken.
Cognitive miser – individuen, vooral wanneer ze onder tijdsdruk staan of
worden geconfronteerd met een ongewone sociale situatie, willen hun
cognitieve processen zo simpel mogelijk maken; streven naar hoge
accuraatheid, met snelle en moeiteloze strategieën.
Dit kan gekoppeld worden aan de talloze mentale shortcuts die mensen
hebben om snel zo accuraat mogelijk hun sociale realiteit te construeren.
Hoewel deze mentale shortcuts niet altijd tot de meest accurate oordelen
leiden, hebben ze een nuttige functie in het dagelijks leven.
Motivated tactician – individuen gebruiken meerdere strategieën en passen
die toe afhankelijk van de sociale situatie; op het ene moment zijn we lay
scientists, op het andere moment consistency seekers etc.
Dit kan gekoppeld worden aan duale-procesmodellen – mensen
differentiëren tussen een uitgebreide of simpele verwerking van de sociale
wereld, afhankelijk van de huidige situatie (we hebben dus een uitvoerige
route en een snelle route om informatie te verwerken). Wanneer een
situatie voor hen heel relevant is, wordt het waarschijnlijk meer uitvoerig
verwerkt; wanneer er een hoge tijdsdruk heerst, wordt informatie
waarschijnlijk sneller en simpeler verwerkt.
Activated actors – individuen baseren hun sociale realiteit ook op de kennis
over adequate gedragingen en interpretaties, die geactiveerd is door cues
in de omgeving.
Dit kan gekoppeld worden aan domein-onafhankelijke modellen – veel
van ons sociaal denken en gedrag is automatisch; ze kosten weinig moeite
en tijd en leiden tot snelle oordelen over een situatie. Deze automatische
processen worden gestuurd door cues in de omgeving, dus bepaalde cues
zetten bepaalde automatische processen in gang, waardoor wij bepaalde
gedachten en gedragingen vertonen.
Sociale cognitie is een combinatie van twee vakgebieden: de cognitieve
psychologie en de sociale psychologie.
Bijdrage van de cognitieve psychologie sociaal gedrag wordt niet direct
bepaald door de externe stimulus of situatie; interne mentale representaties van
die situatie mediëren de relatie tussen de externe stimulus en sociaal gedrag. De
cognitieve psychologie houdt zich specifiek bezig met die interne mentale
representaties. Het cognitieve component van de sociale cognitie stelt individuen
in staat om hun gedrag te veranderen als een functie van hun subjectieve
interpretatie van een situatie.
Gestalt theorieën – het is niet de stimulus die ons gedrag beïnvloedt, maar onze
perceptie ervan, de manier waarop wij mentaal de realiteit construeren en
representeren. De respons op een bepaalde stimulus is afhankelijk van de
context waarin de stimulus zich voordoet; de interpretatie van dezelfde stimulus
varieert afhankelijk van de andere stimuli die aanwezig zijn in de situatie, of de
interpretatie van dezelfde stimulus varieert afhankelijk van eerdere (sociale)
kennis die gebruikt wordt om de stimulus te interpreteren.
Dat de interpretatie afhankelijk is van de context is géén zwakte van sociaal
oordelen; het heeft juist een belangrijke functie voor adaptief gedrag in een
complexe wereld.
,Bijdrage van de sociale psychologie benadrukt de aspecten van de
mediërende cognitieve processen die specifiek zijn voor het denken over de
sociale wereld. Twee aspecten onderscheidt sociale cognitie van cognitieve
psychologie:
De natuur van de stimulus – in de sociale wereld zijn de stimuli menselijk
en complex; zijn kenmerken van stimuli niet direct te observeren, waardoor
ze geïnfereerd of geconstrueerd moeten worden vanuit indirecte cues; zijn
de accuraatheid van onze oordelen daarom ook moeilijker te controleren
en zijn de kenmerken zelf ook vaag gedefinieerd en verschilt de definitie
van persoon tot persoon; kunnen de sociale stimuli snel veranderen en
moeten oordelen ook snel aangepast worden; kunnen de stimuli (meestal
mensen) zich anders gedragen, omdat ze weten dat ze geobserveerd
worden; en vindt er wederzijdse invloed plaats, dus de geobserveerde kan
ook de observeerder beïnvloeden.
Sociale cognitie is vanwege deze ‘problemen’ gerelateerd aan de
stimulus een complexe taak.
De natuur van de verwerking – hoe informatie verwerkt wordt, wordt ook
beïnvloed door hoe anderen de sociale realiteit construeren (en de
constructie van één persoon kan die van anderen kleuren); hoe mensen
over zichzelf denken, oftewel hun zelfconcept: wanneer een situatie
persoonlijk relevant en belangrijk is, vindt er meestal meer verwerking
plaats. Wanneer een persoon zelf betrokken is bij de sociale situatie, kan
de constructie wel of niet accuraat zijn, afhankelijk van welke interpretatie
iemands zelfconcept het meest positief houdt; en de informatieverwerking
wordt beïnvloed door de aanwezigheid van tijdsdruk (hoe meer tijdsdruk,
hoe sneller en oppervlakkiger de verwerking wordt).
De sociale context heeft dus een grote invloed op de individuele
verwerking van de informatie. Wanneer je de cognitieve processen
loskoppelt van de sociale context, leidt dit ook meestal tot fouten.
HC1 H2: algemene raamwerk van de sociaal cognitieve
verwerking
Voor het construeren van de sociale realiteit zijn drie elementen nodig:
Input vanuit de gegeven situatie – dit kan voortkomen uit zowel
externe als interne bronnen (sensorische input vs. lichamelijke input).
Input vanuit eerdere kennis die toegepast is op de gegeven
situatie – dit kan (1) algemene kennis of (2) specifieke kennis zijn. De
algemene kennis gaat bijv. over gegeneraliseerde assumpties over
groepen mensen, de gewoonlijke volgorde van sociale situaties, wat
eerlijkheid en betrouwbaarheid inhoudt, de sociale normen die gelden in
sociale situaties en algemene verwachtingen over hoe je dient te reageren
in bepaalde situaties. De specifieke kennis gaat echt over eerdere
ervaringen of gebeurtenissen die je hebt meegemaakt.
Veel verschillende soorten eerdere kennis kunnen toegepast worden op
dezelfde situatie; dezelfde input kan ook verscheidende manieren
geïnterpreteerd worden, afhankelijk van de eerdere kennis die je hebt
toegepast.
, De processen die werken met de input – de input kan bijv. meer
gecontroleerd of juist automatisch verwerkt worden, of de processen
kunnen de directe input meer prioriteit geven, of juist de eerdere kennis.
Deze drie elementen zijn sterk aan elkaar gelinkt. In de volgende drie thema’s die
ten grondslag liggen aan de constructie van de sociale realiteit, zie je deze links
ook terugkomen:
Het limiet van onze verwerkingscapaciteit… – individuen kunnen niet
alle informatie die mogelijk relevant is voor de interpretatie van een
specifieke situatie verwerken, vooral wanneer tijd een rol speelt. Onze
verwerking wordt dus beperkt door (1) de verwerkingscapaciteit en (2) tijd.
Eén manier om met deze limieten om te gaan, is om de
informatieverwerking te versimpelen – de verwerking moet dan niet alleen
snel, maar ook efficiënt verlopen, zodat nog steeds een accurate
constructie van de sociale omgeving wordt gemaakt. Mensen hebben
diverse manieren om efficiënter te verwerken:
o Informatieselectie – i.p.v. alle relevante informatie mee te nemen,
wordt een deel van de informatie geselecteerd om mee te nemen in
de verwerking. Deze is selectie is niet willekeurig; de selectie is
contextafhankelijk, wat leidt tot een sterk adaptieve constructie van
de realiteit.
o Heuristieken – een cognitieve vuistregel die het sociale individu in
staat stelt om oordelen te vormen die weinig verwerkingscapaciteit
vereisen. Stereotypen en externe cues (bijv. mate van
aantrekkelijkheid) kunnen fungeren als heuristieken die individuen in
staat stellen snel oordelen te vormen.
Availability heuristic – wanneer voorbeelden van een categorie
gemakkelijk in gedachten opkomen, dan moeten er veel van die zijn.
Maar versimpeling van de verwerking komt ook met het risico op fouten:
bouwen op heuristieken kan resulteren in systematische bias: omdat
sociaalcognitief onderzoek veel focust op afwijkingen en vertekeningen,
lijkt het net alsof menselijk oordelen vol fouten en vertekeningen zit, maar
dit hoeft niet zo extreem te zijn als dat het lijkt.
…en toewijzing van verwerkingsbronnen – Afhankelijk van de
vereisten van de situatie worden meer of minder verwerkingsbronnen
toegewezen: de hoeveelheid verwerking kan enorm variëren, dus de
vereiste om te versimpelen vanwege de gelimiteerde
verwerkingscapaciteit, wordt bepaald door een individu’s vermogen om
verwerkingsbronnen toe te wijzen aan een bepaalde taak.
Wat zijn variabelen die bepalen in hoeverre de verwerking versimpeld
wordt?
Het boek bespreekt twee variabelen die de versimpeling van de
verwerking beïnvloeden:
o Verwerkingscapaciteit – hoe minder andere activiteiten je te
verwerken hebt, hoe groter de kans dat uitgebreidere
verwerkingsprocessen plaatsvinden.
o Verwerkingsmotivatie – wanneer de taak waargenomen wordt als
interessant of belangrijk, vooral als het persoonlijk relevant is, dan
zullen meer verwerkingsbronnen toegewezen worden naar deze
taak. Wanneer het cognitieve systeem al zijn limiet heeft bereikt,
