Samenvatting Hoofdstuk 4 IKZ

Hoofdstuk 4: Technieken om processen te beheersen
1.1 Keuren of inspecteren van eindproducten
Met het kwaliteitsdenken is binnen de organisatiestructuur een nieuwe afdeling ontstaan: de
afdeling van kwaliteitscontroles of inspecteurs.

Aan het toepassen van een eindcontrole als zeef hangen verschillende nadelen:
 Controle is niet 100% betrouwbaar, een goed product kan toch worden afgekeurd en
omgekeerd.
 Afgekeurde producten worden gezien als afval(kosten), terwijl na herproductie nog kosten
kunnen worden terugverdiend.
 Discussies ontstaan. De kwaliteitscontroleur die afkeurt op cosmetische aspecten van het
product, zoals glans van lak of krasjes, haalt vaak eindeloze discussies aan over de vraag of
dergelijke schoonheidsfoutjes nu werkelijk afkeur rechtvaardigen.

De industriële revolutie heeft een grote toename van de productie en consumptie veroorzaakt. De
periode wordt gekenmerkt door massaproductie en consumptie.

1.2 Steekproefsgewijze keuring
Statistiek biedt uitkomst, het uitvoeren van een steekproefsgewijze in plaats van 100% keuring levert
zeer betrouwbare resultaten op. Deze controle vindt niet alleen plaats aan het einde van een
productieproces, maar ook tussen de verschillende productiestappen.
 Voordeel: in vroegtijdig stadium worden fouten in product opgespoord.
 Nadeel: hoge kosten blijven bestaan. – Namelijk geen efficiënte productie doordat in de
verschillende productiestappen halffabricaten worden afgekeurd en moeten worden
hersteld, wat kosten met zich meebrengt.

 Representatief = onderzochte eigenschappen van het geheel moeten zo goed mogelijk aanwezig
zijn in de steekproef.
 Grenswaarde = criterium waarbij de partij wordt goedgekeurd (bijv. maximaal een fout in een
steekproef van vijftig exemplaren.

Er wordt een onderscheid gemaakt in twee soorten risico’s:
1. Productenrisico = de kans dat een partij ten onrechte wordt afgekeurd.
2. Consumentenrisico = de kans dat een partij ten onrechte wordt goedgekeurd.

 Steekproefkeuring = het bij een partij niet alle exemplaren afzonderlijk controleren, maar om de
partij in zijn geheel te beoordelen op grond van een steekproef uit die partij.
 Partij = een verzameling producten (verpakkingseenheden) waarvan we mogen aannemen dat ze
op dezelfde wijze zijn vervaardigd.
 Acceptable Quality Level (AQL) = ‘aanvaardbaar kwaliteitsniveau’. Dit niveau (het criterium)
wordt uitgedrukt in een getal (de prestatie-indicator), dat het maximale aantal fouten aangeeft
dat nog net als een gemiddeld procesniveau beschouwd kan worden.

Steekproefsystemen worden onderscheiden in attributieve en variabele steekproefsystemen:
 Attributieve keuring: wordt alleen gebruikgemaakt van de informatie of een product aan de
eisen voldoet of niet.
 Keuring op variabelen: de te meten producteigenschappen in de steekproef worden echt
gemeten als een variabele grootheid (continue verdeling).

, 1.3 Procesdenken
Het procesdenken is ontstaan als reactie op het functionele denken van Fredrick Taylor.
 Kern van theorie Taylor: productieproces in een groot aantal deelstappen opsplitsen, de
zogeheten arbeidsdeling, en dat elke stap zo efficiënt mogelijk wordt uitgevoerd en is
vastgelegd in een standaard.

In de laatste decennia kreeg kwaliteit een andere betekenis. De kwaliteitscontroleur werd de
kwaliteitsmanager die zich voornamelijk bezighield met het in standhouden van het
kwaliteitsmanagementsysteem. De huidige kwaliteitsmanager beschikt over vakinhoudelijke kennis
van en inzicht in de organisatiekunde. Zorgt er samen met de directie voor dat bedrijfsvoering blijft
aansluiten bij de eisen van de klant, de producten en de maatschappelijke ontwikkelingen.

Voordelen van procesdenken (bij een participatieve leiderschapsstijl):
 Betere kwaliteit van producten door betere controle
 Toename van de efficiency en effectiviteit
 Grotere betrokkenheid en tevredenheid van de medewerker

 Supply Chain Management (ketenlogistiek) = Het management is gericht op het beheersen en
optimaliseren van de opeenvolgende schakels in de keten van leveranciers tot aan de klant.
- Het integraal besturen van de logistieke keten. SCM is voor veel bedrijven een kernactiviteit.
Samenwerking tussen verschillende schakels in een keten.
- Beheerst: goederenstroom, geldstroom en informatiestroom

 Ketenlogistiek: wanneer alle partijen in de keten samenwerken. Als toeleveranciers en afnemers
met elkaar samenwerken, ontstaat de mogelijkheid dat zij hun processen op elkaar kunnen
afstemmen en daarmee optimaliseren.
 Ketenregisseur = de partij met de meeste ‘macht’. Dit wordt bepaald door het marktaandeel van
die organisatie.

Redenen om te komen tot samenwerking betreffen:
1. Druk op voorraden: partijen in de keten zijn steeds minder geneigd grote voorraden in huis te
hebben. Nu wordt gezamenlijk bepaald waar voorraden in de keten moeten liggen en hoe
groot die voorraden moeten zijn. – JIT-principe
2. Efficiënte operators: samenwerking leidt voor alle partijen tot verbetering van hun eigen
operaties, zoals betere planning en het voorkomen van overbodige handelingen.
3. Bundeling van transport: bij externe distributie zijn gezamenlijke voordelen te behalen door
een goede communicatie. Niet alleen voorraadniveaus moeten in de keten worden
verminderd, maar ook de totale kosten van de distributie. Het plannen van het transport
tussen de schakels verlaagd kosten.

Concluderend kan er gesteld worden dat SCM de volgende voordelen met zich meebrengt:
- Verhogen van de customer service
- Verbeteren van de relaties met de leverancier
- Verlagen van de kosten
- Verlagen van time to market
- Vergroten van de omzet en het marktaandeel