Wat is revalidatie?
Leerdoelen:
- Het doel, de aard, inhoud en omvang van revalidatiegeneeskunde beschrijven.
- Het verschil tussen multi- en interdisciplinaire werkvormen herkennen.
- Indicatiecriteria voor de revalidatiegeneeskunde benoemen en aan de hand van deze
indicatiecriteria, voor een individuele patiënt, bepalen of een multidisciplinaire, dan wel
monodisciplinaire fysiotherapeutische behandeling geïndiceerd is.
Wat is revalidatiegeneeskunde
Revalidatiegeneeskunde is het medisch specialisme dat zich richt op het voorkomen,
terugbrengen en genezen van de (te verwachten) gevolgen voor mensen met blijvend
lichamelijk letsel of een functionele beperking. (Revalidatie Nederland)
De medische term revalidatie betekent
herstel; letterlijk het weer valide worden na
bijvoorbeeld een medische ingreep, een
hersenbloeding of een ongeluk.
Het perspectief van de mens als organisme
met het functioneren van de verschillende
organen. Hier worden, naast de
anatomische eigenschappen, functies
beschreven van bijvoorbeeld het
sensorische systeem (horen, zien, voelen) of
het bewegingssysteem (spierkracht,
mobiliteit). Is de anatomie of functie niet
zoals het hoort dan spreekt men van een
functiestoornis (gehoorverlies of
spierkrachtverlies).
Het perspectief van het menselijk handelen. Welke activiteiten (vaardigheden) kan iemand
nog uitvoeren of zou dat in de toekomst nog kunnen. Voorbeelden zijn: zitten, (onnozel)
lopen, schrijven of het nemen van een beslissing. Wanneer hier problemen mee ontstaan
(als gevolg van een functiestoornis) spreekt men van een beperking.
Het perspectief van participatie. Kan iemand volledig deelnemen aan het maatschappelijke
leven en doet hij of zij dit ook? Hier betreft het de interactie van de persoon met zijn of haar
omgeving (het onderhouden van sociale contacten, betaalde arbeid, verkeersdeelname).
Wanneer dit in meer of mindere mate niet mogelijk is, bestaat er een participatieprobleem.
Het uiteindelijke doel van de revalidatiegeneeskundige behandeling is, om de patiënt,
rekening houdend met eventuele persisterende functiestoornissen, met een zo hoog
mogelijk activiteitenniveau, optimaal te laten participeren in de maatschappij.