Hoofdstuk 3 Sourcing
3.1 Sourcingbeleid – Met welke leverancier wil een organisatie
relaties aangaan?
Het sourcingbeleid houdt zich bezig met de vraag hoe je vanuit de algemene
bedrijfsstrategie met de verschillende potentiële inkoopbronnen moet omgaan.
Het beschrijft de keuzes die de organisatie maakt ten aanzien van:
- De bijdrage die inkoop kan leveren aan het bedrijfsresultaat (ROI)
- De wijze waarop de organisatie met leveranciers omgaat
- De wijze waarop de inkooporganisatie is ingericht (inclusief personeel, IT-
systemen en procedures)
Het beleid moet de organisatiestrategie vertalen in concrete
inkoopdoelstellingen, zoals:
- Het aantal gekozen leveranciers en de aan elke leverancier gegeven omzet
- Aan welk type leveranciers de voorkeur wordt gegeven en waarom
- De duur en het soort contracten
Figuur 1 Sourcingcyclus
Doel van het sourcingbeleid is om sourcingstrategieën te ontwikkelen en om
beslissingen te structureren en te versnellen.
3.2 Sourcingstrategieën – Welke sourcingstrategieën zijn er?
Bij een sourcingstrategie wordt het te volgen beleid geformuleerd met
betrekking tot de vraag uit welke leveranciers de inkoper mag kiezen. Het is zaak
uit te zoeken uit welke bronnen het bedrijf kan putten, hierbij moet de inkoper
traditioneel op drie aspecten keuzes maken:
1. De afstand, met de keuze tussen global en local
2. Het aantal te gebruiken leveranciers
3. Het aangaan van samenwerkingsverbanden
Waar een bedrijf de grens legt tussen global en local is relatief. Een onderneming
die internationaal opereert, heeft een ruimer veld van potentiële leveranciers ter
beschikking dan een klein bedrijf dat schroomt om een taalgrens over te gaan.
Men kan kiezen voor single sourcing waarbij men voor één leverancier kiest. Dit
wordt alleen bij strategische producten gedaan. Als de leverancier een
monopolist is op de markt, spreken we van sole sourcing. Bij dual sourcing
maakt de inkoper met twee leveranciers afspraken, een andere optie is multiple
3.1 Sourcingbeleid – Met welke leverancier wil een organisatie
relaties aangaan?
Het sourcingbeleid houdt zich bezig met de vraag hoe je vanuit de algemene
bedrijfsstrategie met de verschillende potentiële inkoopbronnen moet omgaan.
Het beschrijft de keuzes die de organisatie maakt ten aanzien van:
- De bijdrage die inkoop kan leveren aan het bedrijfsresultaat (ROI)
- De wijze waarop de organisatie met leveranciers omgaat
- De wijze waarop de inkooporganisatie is ingericht (inclusief personeel, IT-
systemen en procedures)
Het beleid moet de organisatiestrategie vertalen in concrete
inkoopdoelstellingen, zoals:
- Het aantal gekozen leveranciers en de aan elke leverancier gegeven omzet
- Aan welk type leveranciers de voorkeur wordt gegeven en waarom
- De duur en het soort contracten
Figuur 1 Sourcingcyclus
Doel van het sourcingbeleid is om sourcingstrategieën te ontwikkelen en om
beslissingen te structureren en te versnellen.
3.2 Sourcingstrategieën – Welke sourcingstrategieën zijn er?
Bij een sourcingstrategie wordt het te volgen beleid geformuleerd met
betrekking tot de vraag uit welke leveranciers de inkoper mag kiezen. Het is zaak
uit te zoeken uit welke bronnen het bedrijf kan putten, hierbij moet de inkoper
traditioneel op drie aspecten keuzes maken:
1. De afstand, met de keuze tussen global en local
2. Het aantal te gebruiken leveranciers
3. Het aangaan van samenwerkingsverbanden
Waar een bedrijf de grens legt tussen global en local is relatief. Een onderneming
die internationaal opereert, heeft een ruimer veld van potentiële leveranciers ter
beschikking dan een klein bedrijf dat schroomt om een taalgrens over te gaan.
Men kan kiezen voor single sourcing waarbij men voor één leverancier kiest. Dit
wordt alleen bij strategische producten gedaan. Als de leverancier een
monopolist is op de markt, spreken we van sole sourcing. Bij dual sourcing
maakt de inkoper met twee leveranciers afspraken, een andere optie is multiple
